การบูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นที่ดี ในจังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
การบูรณาการหลักธรรม, การส่งเสริม, การปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดีบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพทั่วไปของการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช 2) วิเคราะห์แนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดี 3) วิเคราะห์หลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดี และ 4) บูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบปลายเปิด จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 รูป/คน และการจัดเวทีเสวนากลุ่ม จากผู้เชี่ยวชาญและผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 รูป/คน
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพทั่วไปเกี่ยวกับการปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดนครศรีธรรมราช มีพันธกิจการพัฒนาส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดและระดับอำเภอให้เป็นองค์กรที่มีสมรรถนะ จัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นให้สอดคล้องกับแผนยุทธศาสตร์ระดับชาติ ระดับจังหวัด และตอบสนองความต้องการของประชาชนให้มีส่วนร่วมจากภาคีเครือข่ายให้เป็นไปตามหลักคุณธรรม
2. แนวคิดและทฤษฎีการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดีประกอบด้วย 5 ด้าน คือ 1) ด้านการปฏิบัติตน 2) ด้านการปฏิบัติงาน 3) ด้านการปฏิบัติต่อเพื่อนร่วมงานและผู้รับบริการ 4) ด้านการปฏิบัติต่อเครือข่าย 5) ด้านส่งเสริมการปฏิบัติต่อสถานที่
3. หลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดี มีดังนี้ 1) หลักธรรมภิบาล คือ หลักบริหารจัดการที่ดี 2) หลักสัปปุริสธรรม เพื่อประพฤติปฎิบัติตนที่ดี 3) หลักพรหมวิหาร คือ มีการปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยความเอื้อเฟื้อที่ดีต่อกัน 4) หลักสังหวัตถุ คือ การมีส่วนร่วมของเครือข่ายต่าง ๆ 5) หลักสัปปายะ 4 คือ มีสภาพแวดล้อมที่ดี
4. การบูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช ผ่านรูปแบบที่เรียกว่า OMENA Model กล่าวคือ O หมายถึง Oneself Control ใช้หลักสัปปุริสธรรม 7, M หมายถึง Man ใช้หลักพรหมวิหาร 4, E หมายถึง Earn คือการทำงานหาเลี้ยงชีพ ใช้หลักธรรมาภิบาล, N หมายถึง Network Control โดยใช้หลักสังคหวัตถุ และ A หมายถึง Area คือ การครองสถานที่ใช้หลักสัปปายะ 4
เอกสารอ้างอิง
ดิเรก นุ่นกล่ำ. (2566). การบูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช. ดุษฎีนิพนธ์รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ปธาน สุวรรณมงคล. (2564). การบริหารงานภาครัฐกับการสร้างธรรมาภิบาล. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
พระโกศล เขมรโต. (2565). การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 ในการพัฒนาชุมชนสร้างสุขของชุมชนบ้านหนองหรั่ง ตำบลบางรูป อำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช. Journal of Buddhist Anthropology, 8(1), 59-70.
พระพงษ์ศักดิ์ สนฺตมโน. (2563). พุทธจริยธรรมเพื่อการบริหารองค์กรในยุคไทยแลนด์ 4.0.วารสารวิชาการแห่งอนาคต, 2(1), 284-292.
พระมหาสมศักดิ์ ปรมาภินนฺที. (2566). การบูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช. ดุษฎีนิพนธ์รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พรทิพย์ อนุพัฒน์ และคณะ. (2566). พรหมวิหาร 4: กับการบริหารงานบุคคลในองค์กร. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร., 9(1), 255-266.
พินิจ ลาภธนานนท์. (2532). บทบาทพระสงฆ์ในการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2561). การรัฐประหารในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดนครศรีธรรมราช. (2565). ข้อมูลทั่วไป. เข้าถึงได้จาก https://www.nakhonlocal.go.th (สืบค้นเมื่อ12 มิถุนายน 2565).
สุนทรี ฉ้งเม่ง. (2563). ประสิทธิภาพในการให้บริการของสำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดนครศรีธรรมราช (สถจ.นศ.). วารสารรามคำแหงมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2(1), 1-10.
อภินันท์ เผือกผ่อง. (2566). การบูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นที่ดีในจังหวัดนครศรีธรรมราช. ดุษฎีนิพนธ์รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ