การพัฒนาการเมืองภาคประชาสังคมที่มีผลการส่งเสริมการปกครอง ในระบอบประชาธิปไตยของจังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
การพัฒนาการเมือง, ภาคประชาสังคม, ระบอบประชาธิปไตยในจังหวัดนครศรีธรรมราชบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพทั่วไปเกี่ยวกับการพัฒนาการเมืองภาคประชาสังคมในจังหวัดนครศรีธรรมราช 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการส่งเสริมการปกครองในระบอบประชาธิปไตย และ 3) สร้างองค์ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาการเมืองภาคประชาสังคมที่มีผลต่อการส่งเสริมการปกครองในระบอบประชาธิปไตยของจังหวัดนครศรีธรรมราช การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 คน และการสนทนากลุ่ม จำนวน 10 คน นำเสนอโดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพปัญหาที่เกี่ยวข้องกับด้านการบริหารภาคประชาสังคมเป็นการจัดกิจกรรมที่เป็นการประสานส่งเสริมและให้บริการทางการเมืองแก่ภาคประชาสังคมโดยผ่านหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ กิจกรรมส่งเสริมความรู้ทางการเมืองผ่านหัวหน้าส่วนราชการต่าง ๆ กิจกรรมส่งเสริมการให้บริการทางการเมืองผ่านองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นต้น
2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการส่งเสริมการปกครองในระบอบประชาธิปไตยในจังหวัดนครศรีธรรมราช ประกอบด้วย 4 ด้าน คือ 1) ด้านการปกครองในระบอบประชาธิปไตย 2) ด้านการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในระบอบประชาธิปไตย 3) ด้านความเป็นพลเมืองดีในวิถีประชาธิปไตย 4) ด้านวัฒนธรรมทางการเมืองในวิถีประชาธิปไตยของไทย
3. องค์ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาการเมืองภาคประชาสังคมที่มีผลต่อการส่งเสริมการปกครองในระบอบประชาธิปไตยของจังหวัดนครศรีธรรมราช ผ่านรูปแบบ DDPC Model กล่าวคือ D หมายถึง Development ด้านการพัฒนาภาคประชาสังคม, D หมายถึง Duty ด้านการปฏิบัติหน้าที่พลเมืองภาคประชาสังคม , P หมายถึง Participation ด้านการมีส่วนร่วมภาคประชาสังคม, C หมายถึง Culture ด้านวัฒนธรรมทางการเมืองภาคประชาสังคม
เอกสารอ้างอิง
คิด วรุณดี. (2565). การพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของการปกครองสวนทองถิ่น: อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย. วารสารวิชาการและนวัตกรรมทางสังคมศาสตร์, 4(2), 178-179.
ณัฐธนินทร เลิศเตชะสกุล และสุริยะใส กตะศิลา. (2564). บทบาทผู้นำทางการเมืองภาคประชาสังคม: กรณีศึกษา พิภพ ธงไชย. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(2), 159-160.
ธงชัย สิงอุดม. (2562). การเมืองภาคประชาสังคมในยุค 4.0. ใน สารนิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). การเมืองภาคประชาชน ขบวนการประชาสังคมในสังคมไทย และบทบาทต่อสังคมการเมืองไทย. เข้าถึงได้จาก https://expc-spd.moph.go.th/. (สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2566).
สุภากาญจน์ ชัยฤกษ์, สุจารี แก้วคง, สิทธิพงษ์ สิทธิภัทรประภา, สมปอง รักษาธรรม และกฤตกร ทองนอก. (2563). โครงการศึกษาการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ปี 2563: การเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดและนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราช. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยการพัฒนาการปกครองท้องถิ่น, สถาบันพระปกเกล้า.
สุมาลี บุญเรือง, อนุภูมิ โซวเกษม และสุรพล สุยะพรหม. (2564). การพัฒนาการตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยที่มีผลต่อการเลือกตั้งทั่วไป. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(6), 363-364.
หนังสือพิมพ์เนชั่น. (2563). ศึกประชันวิสัยทัศน์ ว่าที่นายก อบจ.นครศรีธรรมราชคึกคัก. เข้าถึงได้จาก https://today.line.me/th/v2/article/1lMZrv (สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม 2566).
Chioma Felicitas Nwogu. (2023). Development and Accountability ofNigeria’s Anticorruption Initiatives: Governance and Democracy inNigeria. Doctoral’s dissertation Department of Public Administration. Gradute School: La Verne University.
Erik Jetmir. (2024). Media Impacts on 2020 U.S. Election Trump Voters. Doctoral’s dissertation. Department of Philosophy Public Policy and Administration. Gradute School: Walden University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ