คุณค่าของวัดในฐานะภูมิพลังการพัฒนาคุณภาพชีวิต
คำสำคัญ:
คุณค่า, วัด, ภูมิพลัง, การพัฒนาคุณภาพชีวิตบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้เพื่อค้นหาคำตอบที่ว่า อะไรคือคุณค่าของวัดในฐานะภูมิพลังแห่งการพัฒนาคุณภาพชีวิตนั้น ผลการศึกษาพบว่า วัดเป็นสัญลักษณ์ของพระพุทธศาสนาที่อยู่เคียงคู่กับสังคมไทยมาเป็นเวลาช้านาน ในปัจจุบัน บทบาทของวัดเป็นระบบและกลไกในการนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยพระสงฆ์ อันมีเจ้าอาวาสเป็นหัวหน้าที่ขับเคลื่อนพันธกิจ 6 ด้าน คือ ด้านการปกครองและด้านสาธารณะสงเคราะห์เป็นการพัฒนาด้านกายและด้านสังคม ด้านการศาสนศึกษา ด้านการเผยแผ่ และด้านการศึกษาสงเคราะห์เป็นการพัฒนาเชิงองค์รวมทั้งด้านกาย สังคม จิตใจ และปัญญา ส่วนด้านสาธารณูปการ เป็นการเตรียมสิ่งสนับสนุนเพื่อส่งเสริมให้กับการดำเนินการพันธกิจด้านต่าง ๆ เหล่านั้น ภาพลักษณ์แห่งความเป็นอัตลักษณ์จากบทบาทของวัดในฐานะศาสนสถานที่เป็นการเผยแผ่หลักธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อีกทั้งเป็นแหล่งศึกษาวิชาความรู้ เป็นโรงเรียนของชาวไทย เป็นโรงพยาบาล เป็นที่พำนักพักใจ ทำให้คุณค่าของวัดจึงกลายเป็นศูนย์กลางของสังคม เป็นศูนย์รวมความร่วมมือ เป็นศูนย์รวมภูมิพลังทางปัญญาที่สะท้อนวิถีชีวิตวัฒนธรรมของสังคมและชุมชนมาช้านานจากอดีตจนถึงปัจจุบัน จนทำให้วัดกลายเป็นสถานที่มีคุณค่าและความสำคัญหลายด้าน ดังนั้น คุณค่าของวัดถือได้ว่าเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาคุณภาพชีวิตทั้งด้านกายภาพ พฤติภาพ จิตภาพ และปัญญาภาพให้แก่ปัจเจกชนและสังคมอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2540). คู่มือวิทยากรอบรมพระสังฆาธิการระดับเจ้าอาวาส.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กีรติ ญเจือ. (2546). ชุดปรัชญาและศาสนาเซนต์จอห์น เล่มต้น: เริ่มรู้จักปรัชญา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.
คูณ โทขันธ์. (2537). พุทธศาสนากับชีวิตประจำวัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (2540). คติชาวบ้านอีสาน. กรุงเทพมหานคร: อักษรวัฒนา.
พระชวลิต จิรวฑฺฒโน (ยั่งยืน). (2561). กระบวนการส่งเสริมการรักษาศีล 5 เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต ของ ประชาชนในตำบลแม่ต๋า อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2542). พุทธวิธีในการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 6 กรุงเทพมหานคร: บริษัท โอเอ็นจี การพิมพ์ จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 32. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพุทธวรญาณ (ทองย้อย กิตฺติทินฺโน). (2525). ธรรมญาณนิพนธ์: 100 ปี พระพุทธวรญาณ. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มานพ พลไพรินทร์. (2531). คู่มือการบริหารกิจการคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: หจก. ชุติมาการพิมพ์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). กฎมหาเถรสมาคม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
United Nation Development Program. (2003). Thailand Human Development Report. Bangkok: Thailand.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ