การประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา

ผู้แต่ง

  • พระครูสุนทรธรรมพินิจ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช
  • พระครูโฆสิตวัฒนานุกูล มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย นครศรีธรรมราช ประเทศไทย

คำสำคัญ:

การประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4, พัฒนาคุณภาพชีวิต, ผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

             การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ 2) ศึกษาหลักภาวนา 4 ในคัมภีร์พระพุทธศาสนา และ 3) การประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพภาพภาคสนาม โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักในเขตพื้นที่ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์และเอกสารการสนทนากลุ่ม แล้วนำเสนอข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
             ผลการวิจัยพบว่า
             1. แนวคิดเกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต ได้แก่ การมีความสุข ทั้งทางกาย จิตใจ อารมณ์และสติปัญญามีความพึงพอใจต่อสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อคนรอบข้างรวมถึงคนในครอบครัวและมีความสุขในหลาย ๆ ด้าน สามารถสื่อให้เห็นความสามารถของผู้สูงอายุที่มีสุขภาวะที่ดีทั้งร่างกายและจิตใจ รวมถึงสติปัญญา เพราะผู้สูงอายุมีประสบการณ์ในหลายช่วงวัย ตั้งแต่เด็กจนถึงวัยสูงอายุ ทำให้มองเห็นความหลากหลายในทุก ๆ มิติ ช่วงวัยของชีวิตจึงจะทำให้คุณภาพชีวิตดี
             2. หลักภาวนา 4 ในคัมภีร์พระพุทธศาสนา ได้แก่ 1) กายภาวนา 2) ศีลภาวนา 3) จิตตภาวนา และ 4) ปัญญาภาวนา
             3. การประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา คือ (1) กายภาวนา พัฒนากายหรือการฝึกอบรมกาย คือ  โดยการส่งเสริมการดูแลสุขภาพร่างกาย (2) ศีลภาวนา การพัฒนาความประพฤติหรือการฝึกอบรมศีล คือ โดยการส่งเสริมให้ผู้สูงอายุอยู่ร่วมในสังคมอย่างมีความสุข (3) จิตตภาวนา การพัฒนาจิตหรือการฝึกอบรม จิตใจ คือ มุ่งเน้นการดำเนินกิจกรรมที่ส่งเสริมให้มีสุขภาพจิตที่ดี (4) ปัญญาภาวนา การพัฒนาปัญญาหรือการฝึกอบรมปัญญา คือ ส่งเสริมภูมิปัญญาด้วยการแลกเปลี่ยนข้อมูลเพิ่มพูนความรู้ และสามารถแก้ปัญหาในการดำเนินชีวิตได้ด้วยตนเอง

เอกสารอ้างอิง

กองสาธารณสุขต่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข. (2559). รายงานการประชุม กรมการประสานงานด้านสหประชาชาติ.

บุญเลิศ ไพรินทร์. (2538). พฤติกรรมการบริหารงานบุคคล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน คณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

พระฐิตะวงษ์ อนุตฺตโร. (2557). ผลของการใช้หลักธรรมภาวนา 4 ที่มีต่อการสร้างภูมิคุ้มกันตนด้านการดื่มเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6 เขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดชัยภูมิ. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 5(2), 1-14.

พระปลัดนพดล หฎฺฐมโน (พลายแก้ว). (2556). การพัฒนาเด็กตามหลักภาวนา 4: กรณีศึกษา ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์วัดทุ่งครุ เขตทุ่งครุกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพุทธินันทน์ บุญเรือง. (2551). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์แบบยั่งยืนตามหลักพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). ธรรมะสำหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ธรรมสภา.

พระสุธีรัตนบัณฑิต (สุทิตย์ อาภากโร) และคณะ. (2559). การสร้างและพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนตามหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิทยาลัยประชากรศาสตร์. (2556). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย ปี พ.ศ. 2555. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอำยุไทย (มส.ผส.). นนทบุรี: บริษัท เอสเอส พลัสมีเดีย จำกัด.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2552). แนวทางการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์การพัฒนาผู้สูงอายุอย่างบูรณาการ. รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-26

รูปแบบการอ้างอิง

พระครูสุนทรธรรมพินิจ, & พระครูโฆสิตวัฒนานุกูล. (2024). การประยุกต์ใช้หลักภาวนา 4 ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 9(3), 280–291. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/278022

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Articles