การพัฒนาหลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีน โดยใช้สื่อประสม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

ผู้แต่ง

  • สุชารัตน์ ภัทรภาคิน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลําปาง
  • ปริญญภาษ สีทอง คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลําปาง

คำสำคัญ:

การพัฒนาหลักสูตร, ความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาจีน, สื่อประสม

บทคัดย่อ

          การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีนโดยใช้สื่อประสมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และ 2) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีนโดยใช้สื่อประสมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4 และกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1 โรงเรียนอรุโณทัย ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม โดยทำการสุ่มจากโรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนจำนวน 27 โรงเรียน ซึ่งมีจำนวน 2 ห้องเรียน สุ่มได้ห้อง ม.4/1 จำนวน 23 คน ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น ใช้แบบแผนแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อน - หลังการทดลอง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตร คู่มือการใช้หลักสูตร แบบทดสอบวัดความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาจีน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test)
          ผลการวิจัยพบว่า
          1. หลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีนโดยใช้สื่อประสมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ความเป็นมาและความสำคัญของหลักสูตร 2) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร 3) เนื้อหาของหลักสูตร 4) กระบวนการเรียนการสอนของหลักสูตร 5) การวัดและประเมินผลของหลักสูตร 6) สื่อ/แหล่งการเรียนรู้ เนื้อหาของหลักสูตรมี 4 หน่วยการเรียนรู้ รวมทั้งสิ้น 16 ชั่วโมง ได้แก่ หน่วยการเรียนรู้ที่ 1 การอ่านจับใจความจากเรื่องสั้น 4 ชั่วโมง หน่วยการเรียนรู้ที่ 2 การอ่านจับใจความจากนิทานสุภาษิต 4 ชั่วโมง หน่วยการเรียนรู้ที่ 3 การอ่านจับใจความจากบทความ 4 ชั่วโมง และหน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การอ่านจับใจความจากวีดีโอ 4 ชั่วโมง ค่าเฉลี่ยความเหมาะสมของหลักสูตรในภาพรวมอยู่ในระดับมาก คู่มือการใช้หลักสูตรในภาพรวมอยู่ในระดับมาก
          2. นักเรียนที่เรียนด้วยหลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีนโดยใช้สื่อประสม มีความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาจีนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05

เอกสารอ้างอิง

ชฎารัตน์ ภูทางนา. (2563). การเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านจับใจความสำคัญ โดยวิธี สอนแบบสื่อประสมกับวิธีสอนแบบ SQ4R ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเทศบาลเมืองขลุง 1 (บูรวิทยาคาร). (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). คณะครุศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

ชวลิต ชูกำแพง. (2553). การวิจัยหลักสูตรและการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2560). การพัฒนาหลักสูตร : ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: วี.พริ้นท์.

โชติกา กุณสิทธิ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเสริมสร้างสมรรถนะการจัดประสบการณ์การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ตามแนวคิดการใช้สมองเป็นฐานสำหรับครูปฐมวัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

ธำรง บัวศรี. (2542). ทฤษฎีหลักสูตร : การออกแบบหลักสูตรและพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: ธนธัช.

นภาพร บำรุงศิลป์. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการอ่านออกเสียงคำศัพท์ภาษาจีนสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). วิทยาลัยครุศาสตร์: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ปิยวดี ศรีระบุตร. (2566). การพัฒนาความสามารถด้านการเขียนสะกดคําของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โดยใช้สื่อประสม. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 10(2), 195-206.

พสุภา ชินวรโสภาค (บรรณาธิการ). (2564). สถิตินักเรียนไทยในจีน. วารสารรายเดือนวิทย์ไมตรีไทย-จีน, ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 2564, 5.

พอเจตน์ ธรรมศิริขวัญ. (2558). การประเมินหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(2), 16-31.

รินทร์ลิตา มงคลธนัยวัชร์. (2567). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา รายวิชาเพิ่มเติม กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). คณะครุศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

โรงเรียนอรุโณทัย. (2566). ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชาภาษาจีน ปีการศึกษา 2566. โรงเรียนอรุโณทัย: ลำปาง.

วรชาติ อำไพ. (2557). “การจดบันทึก” มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. เข้าถึงได้จาก www.stou.ac.th/offices/oes/oespage/guide

ศตวรรษ มะละแซม. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะตามแนวคิดการเรียนรู้รับใช้สังคมและการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานสำหรับนักศึกษาปริญญาตรี. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยหลักสูตรและการสอน). คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

สงัด อุทรานันท์. (2532). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาบริหารการศึกษาคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Taba Hilda. (1962). Curriculum Development Theory and Practice. New York, Harcourt, Brace and Word Inc.

Ralph W. Tyler. (1950). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-04-29

รูปแบบการอ้างอิง

ภัทรภาคิน ส. ., & สีทอง ป. . (2025). การพัฒนาหลักสูตรการอ่านจับใจความภาษาจีน โดยใช้สื่อประสม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 10(1), 261–275. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/281702

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Articles