บูรณาการหลักพุทธปรัชญาเถรวาทที่ปรากฏในพิธีเถราภิเษก ของคณะสงฆ์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คำสำคัญ:
หลักพุทธปรัชญาเถรวาท, พิธีเถราภิเษก, คณะสงฆ์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประวัติความเป็นมาและพัฒนาการของพิธีเถราภิเษก 2) ศึกษาหลักพุทธปรัชญาเถรวาท 3) บูรณาการหลักพุทธปรัชญาเถรวาทที่ปรากฏในพิธีเถราภิเษก และ 4) นำเสนอองค์ความรู้เกี่ยวกับบูรณาการหลักพุทธปรัชญาเถรวาท โดยวิเคราะห์ข้อมูลจากพระไตรปิฎก ตำราและเอกสารที่เกี่ยวข้องและการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 รูป ได้แก่ ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค เจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ รองประธานเขตการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต 10 ผู้อำนวยการโรงเรียนพระปริยัติธรรม โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา นำเสนอข้อมูลเชิงพรรณนาโวหาร
ผลการวิจัยพบว่า
1. ประวัติความเป็นมาและพัฒนาการของพิธีเถราภิเษก มีรากฐานจากพุทธศาสนาแบบล้านช้าง ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอาณาจักรไทยและวัฒนธรรมพุทธอื่น ๆ เป็นพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเลื่อนและเพิ่มยศพระสงฆ์ สะท้อนการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและความสำคัญของพุทธศาสนาในภูมิภาค
2. หลักพุทธปรัชญาเถรวาทในพิธีเถราภิเษกเน้นคุณค่าความกตัญญู ซึ่งเป็นคุณธรรมพื้นฐานของมนุษย์ สะท้อนความสัมพันธ์ที่ต้องพึ่งพากันทั้งด้านกายภาพและจิตใจ โดยได้รับการอบรมจากบิดามารดา ครูอาจารย์ และสังคม เพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตอย่างเจริญรุ่งเรือง
3. พิธีเถราภิเษกเป็นภูมิปัญญาพื้นบ้านที่สืบทอดมายาวนาน สะท้อนหลัก พุทธปรัชญาเถรวาทและสามารถวิเคราะห์ผ่านแนวคิดทางสังคม พิธีกรรมนี้เป็นกระบวนการยกย่องพระสงฆ์โดยยึดหลักธรรมสำคัญ ได้แก่ กตัญญูกตเวที คารวธรรม สุปฏิปันโน การทำคุณประโยชน์ และการเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ชุมชน
4. องค์ความรู้ คือ IBCCBP MODEL คือ (1) IB บูรณาการหลักพุทธปรัชญาเถรวาทในพิธีเถราภิเษก (2) Coronation Ceremony ทฤษฎีเกี่ยวกับพิธีเถราภิเษก ได้แก่ สุนทรียศาสตร์ โครงสร้างหน้าที่นิยม สัญลักษณ์สัมพันธ์ และการแพร่กระจายทางวัฒนธรรม (3) Buddhist Philosophy หลักพุทธปรัชญาเถรวาท ได้แก่ กตัญญูกตเวที คารวธรรม สุปฏิปันโน การทำคุณประโยชน์ และการเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ชุมชน
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2561). พระราชพิธีและประเพณีไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์กรมศิลปากร.
เชิดชาย บุตดิ. (2555). ฮดสรงที่หดหาย. ศิลปวัฒธรรม, 33(3), 74-89.
ฉวีวรรณ สุวรรณาภา. (2559). พระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมไทย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูเมตตากิตติวิมล (อภัย อภโย). (2556). การศึกษาวิเคราะห์ความเชื่อในประเพณีฮดสรงของชาวตำบลป่าสังข์ อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระประสาน ชยาภิรโต อร่ามวาณิชย์, พระสุทธิสารเมธี. (2566). บูรณาการคุณค่าของศรัทธาตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาทที่มีต่อ การดำเนินชีวิตของคนไทย. Journal of Dhamma for Life, 29(3), 92-108.
พระมหาฉัตรชัย มูลสาร. (2564). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยพระสงฆ์ผ่านวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนา ฉบับมุขปาฐะ. (รายงานวิจัย). คณะศึกษาศาสตร์: สถาบันวิจัยญาณสังวร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระมหาประหยัด ปญฺญาวโร (สุนนท์). (2567). การศึกษารสวรรณคดีบาลีในอรรถกถาธรรมบท. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(6), 180-194.
พระอริยานุวัตร เขมจารี. (2526). คติความเชื่อของชาวอีสานในวัฒนธรรมพื้นบ้าน. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ญาวิณีย์ ศรีวงศ์ราช. (2544). ปรัชญาและวัฒนธรรมล้านนา โดยเฉพาะเรื่อง “ขวัญ”. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญา). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สรวิชญ์ วงษ์สะอาด. (2561). พุทธปรัชญาเถรวาทกับหลักความจริง. งานประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 11. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม จังหวัดนครปฐม.
สำนักเลขาธิการมหาเถรสมาคม. (2560). ประวัติและพิธีการเถราภิเษก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ