ชุมชนต้นแบบคนอีสานรักถิ่น : กระบวนการสร้างการรับรู้ความเป็นคนถิ่นอีสานของชุมชนนารวมเมืองชุมแพเพื่อยกระดับความเป็นอัตลักษณ์เฉพาะถิ่น
คำสำคัญ:
อัตลักษณ์ท้องถิ่น, ชุมชนต้นแบบ, การมีส่วนร่วมบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความเป็นมา บริบทพื้นที่และศักยภาพชุนชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น 2) ศึกษากระบวนการสร้างการรับรู้แบบมีส่วนร่วมความเป็นคนถิ่นอีสานของชุมชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น และ 3) ศึกษาการสร้างเสริมอัตลักษณ์ชุมชนท้องถิ่นสู่ชุมชนต้นแบบคนอีสานรักถิ่นของชุมชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วย การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิเคราะห์สังเคราะห์เนื้อหาจากเอกสาร งานวิจัย การสัมภาษณ์เชิงลึก สนทนากลุ่ม แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์สรุปและเขียนบรรยายเชิงพรรณนา และการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ในพื้นที่ชุมชนนารวม อำเภอเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น และกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 40 คน ที่มาจากการเลือกแบบเจาะจง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากการสัมภาษณ์ และเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องมาวิเคราะห์แบบเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. ความเป็นมา บริบทพื้นที่และศักยภาพชุนชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เป็นชุมชนที่สามารถเกิดชุมชนที่เข้มแข็งมีด้วยกันหลายปัจจัย โดยเฉพาะการเรียนรู้และเข้าใจชุมชน มีส่วนร่วมในกิจกรรมชุมชน มีผู้นำที่เข้มแข็ง จนสามารถรวมกันเป็นชุมชนที่เข้มแข็งได้
2. กระบวนการสร้างการรับรู้แบบมีส่วนร่วมความเป็นคนถิ่นอีสานของชุมชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น ซึ่งกระบวนการรับรู้จะเป็นการสร้างจิตสำนึกร่วมกันในชุมชน ต้องใช้ระยะเวลาในการหล่อหล่อมความเป็นชุมชน การรวมตัวกันโดยมีเป้าหมายเดียวกัน คือ ต้องการมีบ้านเป็นของตนเอง มีความมั่นคงในชีวิต และร่วมกันลงขันซื้อ “นารวม” เพื่อให้ทุกคนมีแหล่งอาหาร สามารถเข้าทำกินในที่ดินร่วมกัน มีธุรกิจชุมชน สร้างผู้นำและปลูกฝังเยาวชนให้เกิดการเรียนรู้ทำให้ความรักถิ่นฐานและร่วมกันพัฒนาชุมชนของตนให้เกิดความยั่งยืนต่อไป
3. การสร้างเสริมอัตลักษณ์ชุมชนท้องถิ่นสู่ชุมชนต้นแบบคนอีสานรักถิ่นของชุมชนนารวมเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เป็นยกระดับความเป็นอัตลักษณ์เฉพาะถิ่น ที่เกิดจากการอยู่ร่วมกันอย่างมีระบบแบบแผน มีกฎ ระเบียบ คนในชุมชนต่างเข้าใจหน้าที่ของตน เกิดความหวงแหนและมีความเป็นเจ้าของชุมชน เกิดการเรียนรู้ สำนึกรักบ้านเกิดและสืบทอดไปยังรุ่นต่อไป
เอกสารอ้างอิง
คุณวัฒน์ ดวงมณี และคณะ. (2561). การศึกษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชนสี่เผ่าในจังหวัดศรีสะเกษ. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีสะเกษ.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2554). คนกับอัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินทร เอกสารประกอบการประชุมประจำปี ทางมานุษยวิทยา.
บูรกรณ์ บริบูรณ์ และคณะ. (2560). อัตลักษณ์กับการท่องเที่ยว : ศึกษาการนำอัตลักษณ์มาใช้กับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของอาเซียน. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครพนม.
พระครูสังฆรักษ์บุญเสริม กิตฺติวัณฺโน และคณะ. (2560). วิสาหกิจชุมชนจังหวัดแพร่ : องค์ความรู้และการจัดการเครือข่ายเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่.
ทองหล่อ วงษ์ธรรมา. (2538). ปรัชญา 201 พุทธศาสน์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ธิปไตย ฉายบุญครอง. (2568). “บ้านมั่นคงเมืองชุมแพ” อีก 1 นิยาม คำว่า “บ้านที่มากกว่าบ้าน” ร่วมแรงร่วมใจกัน “ทำนารวม และโรงน้ำดื่ม”. เข้าถึงได้จาก https://web.codi.or.th/20200718-17394/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ