นวัตกรรมภาครัฐไทยกับการสร้างคุณค่าร่วมทางสังคม: กลไกการยกระดับ คุณภาพชีวิตตามเป้าหมาย
คำสำคัญ:
นวัตกรรมภาครัฐ, คุณค่าร่วมทางสังคม, คุณภาพชีวิต, การพัฒนาที่ยั่งยืนบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์ความเชื่อมโยงเชิงทฤษฎีและปฏิบัติระหว่างการสร้างคุณค่าร่วมทางสังคม นวัตกรรมภาครัฐ และการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนภายใต้กรอบเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) เสนอพื้นที่การสร้างคุณค่าร่วม 3 มิติ ได้แก่ การออกแบบผลิตภัณฑ์และตลาดที่ตอบโจทย์สังคม การปรับปรุงผลิตภาพในห่วงโซ่คุณค่า และการพัฒนาเชิงคลัสเตอร์ท้องถิ่น โดยเฉพาะนวัตกรรมในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนตามกรอบเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน เป็นยุทธศาสตร์สำคัญของประเทศไทย ที่เชื่อมโยงนวัตกรรมภาครัฐไปปฏิบัติ และผลลัพธ์ด้านคุณภาพชีวิตในมิติสำคัญ ได้แก่ สุขภาพ การศึกษา การขจัดความยากจน การลดความเหลื่อมล้ำ และการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงบทบาทของภาครัฐในฐานะผู้สร้างคุณค่าแก่สังคม นวัตกรรมภาครัฐไทยในช่วงที่ผ่านมา การบริการภาครัฐดิจิทัล การบริหารภาครัฐบนฐานข้อมูล ระบบสวัสดิการแบบมุ่งเป้ากลุ่มเปราะบาง ตลอดจนกลไกความร่วมมือแบบ พหุภาคี ระหว่างหน่วยงานรัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน นวัตกรรมที่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของประชาชน เช่น แอปพลิเคชันเพื่อการเข้าถึงบริการสาธารณะ บัตรสวัสดิการแห่งรัฐเพื่อการลดความยากจน ระบบสาธารณสุขดิจิทัลเพิ่มประสิทธิภาพการรักษาพยาบาล และแพลตฟอร์มข้อมูลเปิดที่ส่งเสริมความโปร่งใสและการมีส่วนร่วมของประชาชน นโยบายและกฎระเบียบที่เอื้อให้เกิดนวัตกรรม การให้เงินอุดหนุน สิทธิประโยชน์ทางภาษี อุปสรรคต้องได้รับการแก้ไข โครงสร้างราชการแบบรวมศูนย์ที่ขาดความคล่องตัว การบูรณาการข้อมูลระหว่างหน่วยงานที่ยังไม่สมบูรณ์ ความเหลื่อมล้ำด้านทักษะดิจิทัลของประชาชน กฎระเบียบที่เป็นอุปสรรคต่อนวัตกรรม และแนวทางการขับเคลื่อนนวัตกรรมเพื่อเสริมสร้างประสิทธิภาพการบริหารรัฐสมัยใหม่ สนับสนุนให้ประเทศไทยสามารถบรรลุ SDGs ได้อย่างยั่งยืน และเท่าเทียมในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
กัลยา กังสนันท์ และวิภาวรรณ กลิ่นหอม. (2560). คุณภาพชีวิตของพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาล ชุมชนเขตพื้นที่ 1 จังหวัดนครศรีธรรมราช. WMS Journal of Management Walailak University, 6(2), 72-82.
เฉลิมพงศ์ มีสมนัย. (2559). การสร้างนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์โดยการฝึกอบรม. เข้าถึงได้จาก https://www.sms-stou.org/archives/953?lang=th
ดุษฎี วรธรรมดุษฎี. (2564). รัฐบาลนวัตกรรม: การยอมปรับรับนวัตกรรมในภาครัฐด้วยหลักการบริการสาธารณะใหม่. วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 14(1), 123-148.
เมลิสา มหาพลและคณะ. (2564). การสร้างนวัตกรรมการบริหารองค์การภาครัฐ. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 3(2), 16-31.
วิไลวรรณ เกตุพันธ์. (2565). นวัตกรรมในการบริหารงานภาครัฐ : กรณีศึกษากองการเจ้าหน้าที่กรมการปกครอง. วารสารคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 18(3), 1-15.
ศรุดา ทิพย์แสง. (2564). นวัตกรรมเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไรกับเทคโนโลยี. เข้าถึงได้จาก https://www.scimath.org/article-technology/item/11658-2020-06-30-06-14-32
สยาม อรุณศรีมรกต และยงยุทธ วัชรดุล. (2559). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน 17 ประการของสหประชาชาติ เพื่อโลกอนาคต. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย, 11(7), 1-7.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2564-2567). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2565). การจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร. เข้าถึงได้จาก http://www.nia.or.th
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร์. (2568). ความหมายนวัตกรรมภาครัฐ. เข้าถึงได้จาก https://web.parliament.go.th/view/55/innovation_proposal/TH-TH
สามารถ สง่างาม. (2554). คุณภาพชีวิตของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองลัดหลวง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา). บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาราชภัฏพระนคร.
Drucker, P.F. (1994). Innovation and Entrepreneurship: Practice and Principles. London: Heinemann.
Evan, W. M. (1966). Organizational Lag. Human Organization. 25 (spring), 51-53.
Ferrans, C. E., & Powers, M. J. (1985, October). Quality of life index: Development and psychometric properties. Advances in Nursing Science, 8, 15-24.
Orem D.E. (2001). Nursing : concept of practices. (6th ed.) St. Louis MO: Mosby.
Porter, E. & Kramer, M. (2011). The Big Idea: Creating Shared Value. Harvard Business Review, 89(1-2), 2-17.
Utterback, J. M. (2004). The Dynamics of Innovation. Educause Review, 39(1), 42-51.
United Nations. (2009). Human Development Report 2009. New York, USA: United Nations.
United Nations. (1995). Quality of Life in the ESCAP Region. Economic and Social Commission for Asia and the Pacific.
WHOQOL Group. (1995). The World Health Organization Quality of life assessment (WHOQOL): Position paper from the World Health Organization. Social Science and Medicine, 41(10), 1403-1409. https://www. sciencedirect.com/science/article/abs/pii/027795369500112K
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น ไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของบรรณาธิการ
