แนวทางประยุกต์ใช้หลักอายุสสธรรมของผู้มีอายุยืนในชุมชนบ้านฉันเพล ตำบลโคกม้า อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์

ผู้แต่ง

  • พระครูสังฆรักษ์ชัยวัฒน์ ปญฺญาวชิโร วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระมหาพจน์ สุวโจ วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ทิพย์ ขันแก้ว วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การประยุกต์, หลักอายุสสธรรม, ผู้มีอายุยืน, ชุมชนบ้านฉันเพล

บทคัดย่อ

              การวิจัยนี้ มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพผู้มีอายุยืนในชุมชนบ้านฉันเพล 2) ศึกษาหลักอายุสสธรรมที่ผู้มีอายุยืนนำมาปฏิบัติ และ 3) ศึกษาแนวทางประยุกต์ใช้หลักอายุสสธรรมของผู้มีอายุยืนในชุมชนบ้านฉันเพล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพภาคสนาม โดยสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูล ในชุมชน บ้านฉันเพล ตำบลโคกม้า อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ จำนวน 16 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์
             ผลการวิจัยพบว่า
             1. สภาพผู้มีอายุยืนมีพฤติกรรมการบริโภคอาหารที่เหมาะสม รสไม่จัด ย่อยง่าย อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สะอาด อากาศถ่ายเทดี และมีกิจกรรมทางกายสม่าเสมอ อย่างไรก็ตามบางรายมีปัญหาด้านอารมณ์ เช่น หงุดหงิดง่าย อารมณ์แปรปรวน และการนอนหลับผิดปกติ
             2. หลักอายุสสธรรมที่นำไปสู่การมีอายุยืน ได้แก่ การบริโภคอย่างพอเหมาะตามหลักโภชนาการ การมีกิจกรรมทางกายอย่างสม่าเสมอ การดูแลจิตใจด้วยการปฏิบัติธรรมและเจริญสติ การดำเนินชีวิตอย่างพอเพียง การมีความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัวและชุมชน การพักผ่อนเพียงพอ และการดูแลสุขภาพอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่งผลให้มีสุขภาวะกาย ใจ และสังคมที่ดี
             3. แนวทางประยุกต์ใช้หลักอายุสสธรรมส่งเสริมสุขภาพตามหลักปัจจัย 4 การประกอบอาชีพที่เหมาะสมกับวัย การดำรงชีวิตอย่างมีสติ รู้จักปล่อยวางและไม่ประมาท อันนำไปสู่ความสงบทางจิตใจ และคุณภาพชีวิตที่ดีของผู้สูงอายุในชุมชน

เอกสารอ้างอิง

ชาย โพธิสิตา. (2563). ชีวิตและความตายในทัศนะของพุทธศาสนา. เข้าถึงได้จาก http://www.ipsr.mahidol.ac.th/IPSR/AnnualConference/ConferenceII/Article/Article05.htm

ทิพย์วดี เหลืองกระจ่าง. (2550). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ตามแนวพุทธศาสตร์เพื่อพัฒนาผู้สูงอายุ. (ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนการสอน). บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระครูปทุมสังฆการ (สุพรรณ ฐิตปญฺโญ (บุญยอม)). (2554). ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดเรื่องการต่ออายุในทางพระพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลต่อพิธีกรรมการสะเดาะเคราะห์ต่ออายุในจังหวัดสุรินทร์. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวรวรรณวิฑูรย์. (2560). ศึกษารูปแบบการส่งเสริมสุขภาวะผู้สูงอายุตามแนวพระพุทธศาสนาของวัดหัวฝาย ตำบลสันกลาง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาทวี มหาปญฺโญ (ละลง). (2556). วิเคราะห์อายุสสธรรม 5 หลักธรรมที่ช่วยให้อายุยืน 5 ประการ ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2560). พระไตรปิฎกแปลฉบับภาษาไทย 45 เล่ม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-16

รูปแบบการอ้างอิง

ปญฺญาวชิโร พ., สุวโจ พ., & ขันแก้ว ท. (2026). แนวทางประยุกต์ใช้หลักอายุสสธรรมของผู้มีอายุยืนในชุมชนบ้านฉันเพล ตำบลโคกม้า อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 11(2), 169–179. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ambj/article/view/292286