A Study of Grade 5 Students’ Learning Outcomes on Prepositions in Sentences Using Active Learning Activities and Coaching Technique
Keywords:
Learning result Preposition Proactive activitiesAbstract
The objectives were: 1) to investigate grade 5 students’ learning outcomes in a lesson on prepositions through active learning activities and coaching in comparison with the 70 percent of school’s score, 2) to compare their learning outcomes before and after treatment 3) to explore students’ happiness and opinions towards active learning activities and coaching. The samples were a class of 34 students studying grade 5 in the second semester of the academic year 2019 at a school in Bang Khun Thian District under the Bangkok Metropolitan Administration, obtained by cluster random sampling. The research instruments validated for quality by experts included 4 lesson plans on prepositions, a learning outcome assessment test and a set of questionnaires for students. The experiment took 4 weeks. Descriptive statistics and dependent sample t-test were used to analyze the data.
The findings revealed that the whole class scored higher on the post-test than on the pretest. All students’ posttest scores were higher than 70 percent of the school’s score. The whole class’s mean score of posttest score was significantly higher than its pretest mean score at a significance level of .01. Students were found enjoy learning through active learning activities and coaching at a highest level.
References
กำชัย ทองหล่อ. (2557). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
เกศินี ชัยศรี. (2556). เทคนิคการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
กาญจนา นาคสกุล. (2556). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรัสดาว อินทรทัศน์. (2554). หลักการใช้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: เจเนซิส มิเดียคอม.
เฉลิมลาภ ทองอาจ. (2551). การจัดการเรียนรู้วรรณกรรมปัจจุบันตามทฤษฎีการเรียนรู้การสร้างความรู้: การสอนแบบแลกเปลี่ยนบทบาท. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนิตว์สรณ์ ตรีทยาภูมิ. (2558). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช การพัฒนาวิชาชีพ : ทฤษฎีกลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ฐิติวรรณ สินธุ์นอก และวิภาวรรณ เติมวัฒนพงศ.(2560). การศึกษาผลที่นักศึกษาได้รับจากการเข้าร่วมกระบวนการโค้ชแบบใช้สมองเป็นฐานของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา สถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง. กรุงเทพฯ: สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์.
ดวงเดือน ศาสตรภัทร. (2556). รูปแบบและกลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ดิเรก พรสีมา. (2559). การจัดการเรียนรู้สำหรับผู้เรียนในยุคThailand 4.0. วารสารฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(2), 2363-2380.
ทัศน์ธนิต ทองแดง. (2558). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกด้วยกิจกรรมการสัมภาษณ์ชาวจีนในรายวิชาภาษาจีนชั้นต้น, วารสารวิชาการหาดใหญ่, 15(2), 209-223.
ทิศนา แขมมณี. (2550). ปฏิรูปการเรียนรู้ผู้เรียนสำคัญที่สุด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
นิติพงศ์ พิเชฐพันธุ์. (2553). แนวคิดเกี่ยวกับคำบุพบทในภาษาไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิรมล ชยุตสาหกิจ. (2558). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาปฐมวัยตามแนวทฤษฎีพหุปัญญา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การใช้อำนาจของผู้บริหารสถานศึกษาสหวิทยศึกษาซับสนุ่นหนองย่างเสือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 2. กรุงเทพฯ: สุวีริยสาสน์.
พระยาอุปกิตศิลปะสาร. (2548). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2547). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: ศูนย์บรรณสารและสื่อการศึกษา.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2559). หลักภาษาไทย. นครศรีธรรมราช. สถาบันราชภัฏ นครศรีธรรมราช.
มันฑนา กัดฟัก, พิสมัย หาญสมบัติ, นิตยา สุวรรณศรี. (2554). การจัดการความรู้และการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21. อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
มารุต พัฒผล. (2558). รูปแบบการพัฒนาครูประถมศึกษาด้านการโค้ชเพื่อการรู้คิด, 8(2), 593-611.
วาสนา สิงห์ทองลา. (2561). การใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้พัฒนาทักษะการฟังภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่5. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิไลวรรณ เกื้อทาน. (2553). การใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: พิมพ์ลักษณ์.
ศูนย์พัฒนาหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ. (2532). ประสิทธิภาพและใช้ภาษาไทยเพื่อการพัฒนาความรู้ความสามารถ. กรุงเทพฯ: กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2558). การจัดการเรียนการสอนแบบ Active Learning. สระแก้ว: มหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสระแก้ว.
สมเกียรติ ทานอก และคณะ. (2556). การพัฒนา ครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายทิพย์ แก้วอินทร์. (2548). การเรียนรู้อย่างมี ความสุขกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของ นักเรียนระดับประถมศึกษาโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น (ศึกษาศาสตร์). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สาวติรี ลำดับศรี. (2558). การพัฒนาหลักสูตรการ Coaching. กรุงเทพฯ: เลิฟแอนด์ ลิพ เพรส.
สุทธิพงษ์ สุพรม. (2562). การพัฒนาความสามารถในการเรียนรู้เชิงรุกในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. ศรีษะเกษ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 28.
สุภัทรา ภูษิตรัตนาวลี. (2560). รูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสําหรับคณาจารย์วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้, 10(1), 151-158.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2541). แนวทางการจัดกิจกรรมการสอนภาษาไทยให้กับผู้เรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช (2551). สาระการเรียนรู้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อัจฉรา ชีวพันธ์. (2558). การเรียนรู้ในยุคไทยแลนด์ 4.0. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
อารีย์ พรหมปลัด. (2561). วิธีการจัดการเรียนรู้แบบสร้างความรู้ด้วยตนเองร่วมกับเทคนิคคำถามตามแนวคิด Active Learning เพื่อพัฒนาทักษะการอ่านเชิงวิเคราะห์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. พัทลุง:สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 2.
Bigge. (1982 ). Web 2.0, personal learning environments, and the future of learning management systems. Research bulletin, 13(13), 1-13.
Bratton, S. C. (2011). A school-based group play/activity therapy intervention with learning disabled preadolescents exhibiting behavior problems. International Journal of Play Therapy, 12(2), 7.
Hergenhahn and Olson. (1993). Human resource management: Gaining a competitive advantage. New York, NY: McGraw-Hill Education. 20-29.
Hergen Hahn. (1993). A critical examination of the effects of learning management systems on university teaching and learning. Tertiary education and management, 11, 19-36.
John Martlew. (2011). Play in the primary school classroom? The experience of teachers supporting children’s learning through a new pedagogy. Early Years, 31(1), 71-83.
Kristina M. (2011). Role play simulations: The assessment of an active learning technique and comparisons with traditional lectures. Innovative higher education, 21(3), 231-246.
Robin R. Mellecker. (2013). Active learning: Educational experiences enhanced through technology-driven active game play. The Journal of Educational Research, 106(5), 352-359.
