บทบาทพรรคการเมืองไทยในอนาคต
คำสำคัญ:
บทบาท, พรรคการเมืองไทย, อนาคตบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้จัดทำขึ้นเพื่อวิเคราะห์และเสนอแนวทางพัฒนาบทบาทของพรรคการเมืองไทยในอนาคต ภายใต้บริบทของความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม เทคโนโลยี และความคาดหวังของประชาชนที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ขอบเขตของการศึกษาเน้นการพิจารณาความท้าทายเชิงโครงสร้าง ความเชื่อมโยงกับภาคประชาชน และการปรับตัวของพรรคต่อยุคสมัย โดยใช้แนวคิดเชิงระบบและการบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์เป็นกรอบวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า พรรคการเมืองไทยยังคงเผชิญปัญหาเชิงโครงสร้าง เช่น การขาดความต่อเนื่องขององค์กร การพึ่งพาบุคคลหรือพรรคเฉพาะกิจ และการขาดความเชื่อมโยงกับฐานมวลชนในระยะยาว รวมถึงการตอบสนองต่อเทคโนโลยีใหม่ที่ยังไม่เต็มประสิทธิภาพ บทความเสนอแนวทางปฏิรูป 5 ประการ ได้แก่ 1. การปรับโครงสร้างภายในพรรคให้ทันสมัย 2. การสร้างความเข้มแข็งให้พรรคในระดับพื้นที่ 3. การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของคนรุ่นใหม่ 4. การนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาสนับสนุนการสื่อสารและการบริหารจัดการ และ 5. การสร้างระบบความโปร่งใสผ่านกลไกประชาธิปไตยภายใน เช่น การเลือกตั้งขั้นต้น (primary vote) ทั้งนี้เพื่อให้พรรคการเมืองมีบทบาทที่ตอบโจทย์ต่อประชาธิปไตยและความต้องการของประชาชนในอนาคตได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2545). การปฏิรูประบบราชการ. กรุงเทพฯ: บ้านพระอาทิตย์.
ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2559). ความสมเหตุสมผลของความชอบธรรม (การครอบงำ) : On Legitmacy ว่าด้วยความชอบธรรม. กรุงเทพฯ: สมมติ.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ. (2560). การเมืองไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สติธร ธนานิธิโชติ. (2555). การสร้างความเข้มแข็งให้แก่พรรคการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2547). การบริหารโครงการ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.
สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2555). ระบอบประชาธิปไตยไทยกับพรรคการเมือง. สืบค้น 17 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/onrq9
Bjarnegård, E. (2013). Gender, Informal Institutions and Political Recruitment: Explaining Male Dominance in Parliamentary Representation. London: Palgrave Macmillan.
Chadwick, A. (2013). The Hybrid Media System: Politics and Power. UK: Oxford University Press.
Chambers, D. (2012). A Sociology of Family Life: Change and Diversity in Intimate Relations. Cambridge: Polity Press.
Connors, M. K. (2021). Democracy and National Identity in Thailand. London: Routledge.
Dahl, R. A. (1998). On Democracy. New Haven: Yale University Press.
Dalton, R. J. (2004). Democratic Challenges, Democratic Choices: The Erosion of Political Support in Advanced Industrial Democracies. UK: Oxford University Press.
Diamond, L. & Gunther, R. (2001). Political Parties and Democracy. USA: Johns Hopkins University Press.
Hewison, K. & Kitirianglarp, K. (2021). Thai Politics in Crisis: Political Uncertainty and Democratic Fragility. London: Routledge.
Levitsky, S. & Ziblatt, D. (2018). How Democracies Die. New York: Crown Publishing Group.
McCargo, D. (2019). The Politics of Modern Thailand. UK: Cambridge University Press.
Mérieau, E. (2016). Constitutional Bricolage: Thailand’s Sacred Monarchy vs. The Rule of Law. Moussons, 28(1), 221-243.
Phongpaichit, P. & Baker, C. (2009). A History of Thailand (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Reilly, B. (2006). Political Engineering and Party Politics in Southeast Asia. Journal of Democracy, 17(1), 118-132.
Sartori, G. (1976). Parties and Party Systems: A Framework for Analysis. UK: Cambridge University Press.
Wilson, D. (1962). Politics in Thailand. USA: Cornell University Press.
