การประยุกต์หลักสังคหวัตถุธรรมเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองท้องถิ่น ในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
คำสำคัญ:
การประยุกต์หลักสังคหวัตถุธรรม, บทบาทนักการเมืองท้องถิ่น, การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1. เพื่อศึกษาระดับบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุธรรมกับบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน และ 3. เพื่อนำเสนอการประยุกต์หลักสังคหวัตถุธรรมเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม วิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณโดยการใช้สำรวจด้วยแบบสอบถามที่ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.845 ดำเนินการเก็บข้อมูลจากประชาชนกลุ่มตัวอย่างจำนวน 304 คน ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วย สถิติที่ใช้คือค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน การวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาความ
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( =4.34) 2. หลักสังคหวัตถุธรรมมีความสัมพันธ์กับบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน ตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม โดยภาพรวมมีความสัมพันธ์เชิงบวกอยู่ในระดับน้อย (r=0.368**) 3. การประยุกต์หลักสังคหวัตถุธรรมของนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พบว่า ด้านปิยวาจา วจีไพเราะ แสดงให้เห็นว่า นักการเมืองท้องถิ่นให้ความสำคัญกับการสื่อสารที่สุภาพ สร้างสรรค์ และเคารพความคิดเห็นของประชาชน ด้านสมานัตตตา วางตนพอดี ที่เน้นความเสมอภาค และการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ส่วนด้านอัตถจริยา การสงเคราะห์ประชาชน แต่ยังควรส่งเสริมให้มีการช่วยเหลือประชาชนอย่างทั่วถึง และเป็นรูปธรรมมากขึ้น ขณะที่ด้านทาน โอบอ้อมอารี จึงควรได้รับการพัฒนาเพิ่มเติม โดยเฉพาะการกระจายทรัพยากร โอกาส และความรู้ให้เข้าถึงทุกกลุ่มในชุมชนอย่างเท่าเทียม
เอกสารอ้างอิง
กรณัฐ ระงับทุกข์. (2564). การพัฒนาความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนที่มีผลต่อการเลือกตั้งทั่วไปในกรุงเทพมหานคร (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2568). มาตรฐานการบริหารและการบริการสาธารณะสุขขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สืบค้น 1 มกราคม 2568, จากhttp:www.dla.go.th/work/e_book/eb1.htm
เทศบาลตำบลเหมืองใหม่. (2568). สภาพทางสังคม เทศบาลตำบลเหมืองใหม่. สืบค้น 15 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/okpzN
นัยนา ศรีโมครา และคณะ. (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมคุณภาพการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 4(1), 40-54.
พระศกลวัธน์ จิตฺตปญฺโญ (วงวิวงษ์). (2563). บทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเทศบาลตำบลนาหนาด อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ฉบับพิมพ์ตามราชกิจจานุเบกษา. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด พิมพ์อักษร.
โรจนินทร์ ศรีปองพันธ์ และคณะ. (2561). บทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในการ บริหารจัดการ ในเขตเทศบาลเมืองสุรินทร์จังหวัดสุรินทร์. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 10(2), 39-54.
สมภพ ระงับทุกข์. (2565). การเมืองการปกครองส่วนภูมิภาคและส่วนท้องถิ่นไทย. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักบริหารการทะเบียน อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. (2567). สืบค้น 2 สิงหาคม 2567, จาก https://www.bora.dopa.go.th/home/
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd Ed). New York: Harper & Row.
