การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรม 7 เพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล ตำบลรางหวาย อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี
คำสำคัญ:
อปริหานิยธรรม, ประสิทธิภาพการบริหาร, หน่วยอบรมประชาชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาระดับประสิทธิภาพการบริหารของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล ตำบลรางหวาย อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี 2. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักอปริหานิยธรรมกับประสิทธิภาพการบริหารของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล และ 3. เพื่อนำเสนอแนวทางการประยุกต์หลักอปริหานิยธรรมเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล ตำบลรางหวาย อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี โดยใช้การวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 380 คน ด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.908 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 12 รูปหรือคน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาเนื้อหาและค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับประสิทธิภาพการบริหารของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.48, S.D. = 0.22) เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ด้านกตัญญูกตเวทิตาธรรมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมา คือ ด้านสามัคคี ด้านสันติสุข ด้านศีลธรรม และวัฒนธรรม ด้านสัมมาชีพ ด้านสาธารณสงเคราะห์ ด้านศึกษาสงเคราะห์ และด้านสุขภาพอนามัย ตามลำดับ 2. หลักอปริหานิยธรรมมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับประสิทธิภาพการบริหารของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยด้านศีลธรรมและวัฒนธรรมมีความสัมพันธ์สูงสุด รองลงมา คือ ด้านสาธารณสงเคราะห์ ด้านสัมมาชีพ ด้านสุขภาพอนามัย ด้านสามัคคี ด้านกตัญญูกตเวทิตาธรรม ด้านศึกษาสงเคราะห์ และด้านสันติสุข 3. แนวทางการประยุกต์หลักอปริหานิยธรรมเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหาร ได้แก่ การยึดมั่นในศีลธรรม และวัฒนธรรม การดูแลสุขภาพ การประกอบอาชีพสุจริต การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ การสนับสนุนการศึกษา การช่วยเหลือสังคม การรู้คุณและตอบแทนคุณ รวมถึงการสร้างความสามัคคีในชุมชน เพื่อให้เกิดความสงบสุขและการพัฒนา
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2562). คู่มือการเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. กรุงเทพฯ: ณัฐพลการพิมพ์.
ประยงค์ พรมมา. (2557). การบริหารงานตามหลักอปริหานิยธรรมขององค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสมุห์ดิฐภูมิ จิรธมฺโม และคณะ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการหน่วยอบรมประชนประจำตำบลของคณะสงฆ์จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(2), 352-366.
วรินทร จินดาวงศ์ (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในสังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดศรีสะเกษ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สันติ พิมพ์ใจใส. (2566). การบริหารและการจัดการแบบมีส่วนร่วมขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสาร มจร เลย ปริทัศน์, 4(1), 104–114.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดกาญจนบุรี. (2567). ข้อมูลสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดกาญจนบุรี. สืบค้น 12 เมษายน 2569, จาก https://www.ect.go.th/th/kanchanaburi/main?utm_source=chatgpt.com
สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง. (2567). ประกาศสำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง เรื่อง การสอบธรรมสนามหลวง ประจำปีการศึกษา 2567. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาชน.
Gibson, J. L, Ivancevich, J. M., Donnelly, J. H., & Konopaske, R. (2012). Organizations: Behavior, Structure, Processes (14th ed.). New York: McGraw-Hill Irwin.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2018). Management (14th ed.). London: Pearson.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis (2nd ed.). New York: Harper and Row.
