การสร้างรูปแบบการจัดการในการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาสาขาการจัดการการกีฬาด้วยการเรียนการสอนโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน

Main Article Content

วิกรม สวาทพงษ์
นภพร ทัศนัยนา
รังสฤษฏ์ จำเริญ
เสกสรร ทองคำบรรจง

บทคัดย่อ

การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างรูปแบบการจัดการในการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาสาขาการจัดการการกีฬาด้วยการเรียนการสอนโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน  กลุ่มตัวอย่างเป็นกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ ด้านการบริหารงาน,ด้านการจัดการกีฬา,และการเรียนการสอนโดยใช้ชุมชุนเป็นฐาน  โดยเลือกแบบแบบบอกต่อ (snowball) จำนวน 15 คน เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกโดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง นำข้อมูลมาวิเคราะห์เนื้อหาแล้วสร้างรูปแบบและคู่มือการดำเนินงาน ยืนยันความเหมาะสม ความเป็นไปได้ สามารถนำไปปฏิบัติได้ของรูปแบบและคู่มือ โดยใช้แบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ เพื่อรวบรวมความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญ


ผลการวิจัย 


1.รูปแบบในดำเนินการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาสาขาการจัดการการกีฬา  ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการระดับมหาวิทยาลัย คณะ กลุ่มนักศึกษาและชุมชน ที่ระบุบทบาท หน้าที่ องค์กรที่รับผิดชอบและการอำนวยความสะดวกในการดำเนินงาน 2) แผนงาน กระบวนการและคู่มือการดำเนินงานตามรูปแบบ 3) สมรรถนะและผลลัพธ์ที่คาดหวังจากการเรียนรู้ของนักศึกษาตามหลักสูตรการจัดการกีฬา 4) การประสานความร่วมมือกับชุมชนในการดำเนินงาน 5)การประเมินโครงการและทดสอบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ของนักศึกษา.


2.รูปแบบมีความเหมาะสม เป็นไปได้และสามารถนำไปใช้ได้จริง ( gif.latex?\bar{X} = 4.55)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สวาทพงษ์ ว., ทัศนัยนา น., จำเริญ ร., & ทองคำบรรจง เ. (2020). การสร้างรูปแบบการจัดการในการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาสาขาการจัดการการกีฬาด้วยการเรียนการสอนโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 17(3), 13–25. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edu-rmu/article/view/251433
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กมลฉัตร กล่อมอิ่ม. (2560). การจัดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาพลศึกษา. 77-89.

กฤษดา ตามประดิษฐ์ .(2559). สมรรถนะมาตรฐานสำหรับบัณฑิตระดับปริญญาตรีสาขาการจัดการการกีฬา ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยบูรพา

คัมภีร์ สุดแท้. (2553). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.

ธีระพงษ์ แก้วหาวงษ์(2542). เทคนิคกระบวนการวางแผนแบบมีส่วนร่วม Mind Map & AIC for Participatory Planning. สืบค้นจาก http://www.prachasan.com/mindmapknowledge/aic.html

มณฑล จันทร์ แจ่มใส. (2558). โครงการถอดชุดประสบการณ์การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็น

ฐาน: กรณีศึกษาการบูรณาการการจัดการเรียนรู้วิชาออกแบบสถาปัตยกรรมกับการพัฒนาที่อยู่อาศัยของผู้มีรายได้น้อย. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร, 10(1), 143-156.

วิจารณ์ พานิช. (2557). การเรียนรู้เกิดขึ้นอย่างไร (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกับมาจล.

ศิรินทร มีขอบทอง, มารุต พัฒผล, วิชัย วงษ์ ใหญ่ และจิตรา ดุษฎี เมธา. (2558).การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อพัฒนาสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเริ่มใหม่เชิงสร้างสรรค์และนวัตกรรมสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยเอกชน. Journal of Industrial Education, 17(1), 61-68.

ศรีวรรณ ฉัตรสุริยวงศ์ และมาเรียม นิลพันธุ์. (2016). กระบวนทัศน์การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับ ประถมศึกษา. Silpakorn Educational Research Journal, 8(1), 183-197.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.(2552) .Workshop: การสัมมนาเชิงปฏิบัติการใน การพัฒนาการเรียนการสอนระบบ e-Learning, บริษัท การบินไทยจำกัด (มหาชน), 8-9 ตุลาคม 2552.

อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์. (2547). แนวคิดเรื่องสมรรถนะ: เรื่องเก่าที่เรายังหลทาง.Chulalongkorn Review, 16(64), 57–72.

อุทุมพร จามรมาน. (2541). โมเดลคืออะไร. วารสารวิชาการ,1(2), 22-25.