รูปแบบการพัฒนากิจกรรมพัฒนาผู้เรียนที่มีประสิทธิผลตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์

Main Article Content

รุ้งเพ็ชร หัตถามาศ
สมชาย วงศ์เกษม
จำเนียร พลหาญ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสภาพการจัดกิจกรรม 2. เพื่อสร้างรูปแบบการพัฒนากิจกรรม
และ 3. เพื่อศึกษาผลการทดลองใช้รูปแบบการพัฒนากิจกรรมของการพัฒนาผู้เรียนที่มีประสิทธิผลตามหลักปรัชญา
ของเศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ ผู้วิจัยได้ดำเนินการ
ตามขั้นตอนกระบวนการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็น
แบบสอบถามและแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ โดยใชส้ ถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาการจัดกิจกรรมตามความคิดเห็นของครูผู้สอน ผู้บริหาร สถานศึกษา และ
คณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ผลการสร้างรูปแบบการพัฒนากิจกรรม พบว่า
รูปแบบการพัฒนากิจกรรมมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) ผลการทดลองใช้
รูปแบบการพัฒนากิจกรรม พบว่า คู่มือรูปแบบการจัดกิจกรรมการประเมินรูปแบบการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนหลัง
การพัฒนาในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และผลการประเมินพฤติกรรมและการจัดกิจกรรม พบว่า โดยภาพรวมอยู่ใน
ระดับดีมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
หัตถามาศ ร., วงศ์เกษม ส., & พลหาญ จ. (2020). รูปแบบการพัฒนากิจกรรมพัฒนาผู้เรียนที่มีประสิทธิผลตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 17(1), 235–246. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edu-rmu/article/view/252021
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษา. (2553). แนวทางการจัดกิจกรรมการพัฒนาผู้เรียนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2555 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: กรมวิชาการ.
ดารัตน์ ยินดีพบ. (2548). การสร้างชุดการสอนกิจกรรมแนะแนวเพื่อพัฒนาคุณธรรมและจริยธรรมของนักเรียน ช่วงชั้นที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญเรือง กันกรด และคณะ. (2556). รูปแบบการบริหารกิจกรรมจิตสาธารณะในโรงเรียนเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 15(5), 103-112.
ปรียานุช พิบูลสราวุธ. (2549). เศรษฐกิจเศรษฐกิจพอเพียงและการประยุกต์ใช้ด้านการศึกษา. กรุงเทพมหานคร:สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระองค์.
พนม พงษ์ไพบูลย์ และคณะ. (2546). รวบรวมกฎหมายการศึกษาเข้าสู่โครงสร้างใหม่. กรุงเทพมหานคร:วัฒนาพานิช จำกัด.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (ฉบับปรับปรุงใหม่) (พิมพ์ครั้งที่ 8).กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรายุทธ ภูถาวร. (2557). สภาพและปัญหาของระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนทวีธาภิเศกบางขุนเทียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, กรุงเทพมหานคร.
สถาบันวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2555). เอกสารการเรียนรู้การทำวิจัยด้วยตนเอง.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). แนวทางการดำเนินระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). การประยุกต์ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียง.สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร:สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุพรรณี บุญจูง. (2558). สภาพการบริหารงานกิจกรรมเพื่อสังคมและสาธารณประโยชน์ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 2. วารสารบัณฑิตวิทยาลัยพิชญทรรศน์,10(2), 105-115.
อณัญญา เรืองวานิช. (2557). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนนนทบุรีพิทยาคมสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 4(7), 101-116.