การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ของกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อเพื่อเพิ่มผลผลิตที่ยั่งยืนในจังหวัดกาฬสินธุ์

Main Article Content

วิรัตน์ ภูต้องใจ
ณัฏฐชัย จันทชุม
ทิพาพร สุจารี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของรูปแบบการเรียนรู้ของกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อ 2) สร้างและพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ของกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อ และ 3) นำเสนอรูปแบบการเรียนรู้ของกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อ  กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ระยะที่ 1 สมาชิกกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อในจังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 360 คน ระยะที่ 2 ผู้เชี่ยวชาญประเมินรูปแบบ จำนวน 5 คน และกลุ่มเป้าหมายในการยืนยันรูปแบบ 20 คน ระยะที่ 3 ผู้แทนหน่วยงาน จำนวน 20 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบบันทึก และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน โดยวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยสถิติเชิงบรรยาย และใช้เทคนิค PNImodifiedวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและการสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย


                 ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันมีการปฏิบัติอยู่ในระดับน้อย มีสภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมาก และมีความต้องการจำเป็นในการจัดการเรียนรู้เพื่อเพิ่มผลผลิตที่ยั่งยืนทุกด้าน 2) รูปแบบการจัดการเรียนรู้มี 7 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) ด้านการวิเคราะห์สภาพของกลุ่มเกษตรกร  (2)  ด้านวิเคราะห์ทิศทางนโยบายและวิสัยทัศน์ (3) ด้านกระบวนการการเรียนรู้ (4) ด้านการเทียบเคียงมาตรฐาน (5) ด้านการเรียนรู้ระหว่างปฏิบัติ  (6) ด้านการเพิ่มผลผลิตที่ยั่งยืน และ (7) ด้านการตรวจสอบข้อมูลย้อนกลับ และ 3) นำเสนอรูปแบบการเรียนรู้โดยจัดทำข้อตกลงความร่วมมือ ในการนำรูปแบบไปใช้กับกลุ่มเกษตรกรผู้เลี้ยงโคเนื้อตำบลหนองแวง อำเภอสมเด็จ จังหวัดกาฬสินธุ์โดยผู้เลี้ยงโคเนื้อมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ภูต้องใจ ว., จันทชุม ณ., & สุจารี ท. (2021). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ของกลุ่มผู้เลี้ยงโคเนื้อเพื่อเพิ่มผลผลิตที่ยั่งยืนในจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 18(2), 75–84. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edu-rmu/article/view/252437
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

พรทิพย์ ติลกานันท์. (2557). รูปแบบการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อสร้างเสริมความมั่นคงทางอาหาร.[ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒิลากรณ์ หันทยุง. (2561). กลยุทธ์การเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรและการส่งเสริมการเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรในรูปแบบใหม่ตามโครงการไคบาลบูรพาสระแก้ว อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว. [วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สหกรณ์โคเนื้อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จำกัด. (2559). แนวทางการพัฒนาโคเนื้อ.http://www.kubeef.com/CO_OP_menage_meet.php.
สุพัตรา ชาติบัญชาชัย และศรีสุดา งวงช้าง.(2558).การพัฒนาคู่มืออย่างง่ายสำหรับเกษตรกรปลูกผัก เพื่อประเมินรายได้ด้วยตนเอง. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 8(1), 19-38.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2558).ทิศทางของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 (2560-2564).http://www.sukhothai.go.th/ mainredcross/7I.pdf.
อุดร อรกุล.(2555). การพัฒนารูปแบบกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของกลุ่มอาชีพผู้เลี้ยงสัตว์เพื่อการพึ่งตนเอง.[วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์].มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.