การพัฒนาการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานบนเว็บเพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัล รายวิชาการสร้างโฮมเพจ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

Main Article Content

ศิวกร อนันต์เอื้อ
พงศ์ธนัช แซ่จู

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานบนเว็บเพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัล รายวิชาการสร้างโฮมเพจ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ประเมินสมรรถนะดิจิทัลและสอบถามความคิดเห็นของกลุ่มเป้าหมายหลังจากการเรียนรู้ในรูปแบบดังกล่าว ซึ่งกลุ่มเป้าหมายได้แก่ ผู้เรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น จำนวน 37 คน จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย โดยใช้รูปแบบ One Shot Case Study ในการวิจัยและใช้หลักการพัฒนาแบบน้ำตกพัฒนาสื่อการเรียนรู้บนเว็บ ซึ่งผลการวิจัยพบว่า 1) การจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานพร้อมกับการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลในชั้นเรียน โดยใช้แผนการจัดการเรียนรู้และสื่อการเรียนรู้บนเว็บที่ผ่านการประเมินความเหมาะสมจากผู้เชี่ยวชาญในระดับความเหมาะสมมากที่สุด นอกจากนี้ผลคะแนนโครงงานกลุ่มของผู้เรียนมีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 23.69 มีค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 5.467 ค่าเฉลี่ยรวมคิดเป็นร้อยละ 78.97 จากคะแนนเต็ม 30 คะแนน 2) ผลการประเมินสมรรถนะดิจิทัลของผู้เรียน พบว่าเมื่อผู้เรียนทำใบงานและโครงงานในแต่ละแผนจัดการเรียนรู้หลังจากที่เรียนรู้ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานบนเว็บมีคะแนนการประเมินรวมเฉลี่ยจากผู้เรียนทั้งหมดมีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 81.22 มีค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 5.812 ค่าเฉลี่ยรวมคิดเป็นร้อยละ 90.25 ของคะแนนเต็ม 90 คะแนน และ 3) ผู้เรียนเห็นด้วยกับการเรียนรู้ที่ผู้วิจัยพัฒนาในระดับมากที่สุด ( = 4.23) (S.D. = 0.729)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อนันต์เอื้อ ศ. ., & แซ่จู พ. (2022). การพัฒนาการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานบนเว็บเพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัล รายวิชาการสร้างโฮมเพจ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 19(3), 279–288. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edu-rmu/article/view/261157
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560). กระทวงศึกษาธิการ.

ดุษฎี โยเหลา และ คณะ. (2557). การศึกษาการจัดการเรียนรู้แบบ PBL ที่ได้จากโครงการสร้างชุดความรู้เพื่อสร้างเสริมทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของเด็กและเยาวชน : จากประสบการณ์ ความสำเร็จของโรงเรียนไทย. ทิพย์วิสุทธิ์.

ชัชวาลย์ เรืองประพันธ์. (2539). สถิติพื้นฐาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.

พิรดา ผาคำ. (2564). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในยุคการศึกษา 4.0. วารสารบัณฑิตวิจัย 12(2), 119-131.

ลลิตา วงค์มลี. (2564). การพัฒนาบทเรียนบนเครือข่ายตามการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐาน เรื่อง บอร์ดไมโครคอนโทรเลอร์เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงคำนวณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 5(13), 61-76.

เลอสันต์ ฤทธิขันธ์. (2564). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนแบบมีปฏิสัมพันธ์ เรื่องเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 4(10), 137-146.

วรลักษณ์ คำหว่าง. (2560). การศึกษาสภาพและแนวทางการพัฒนาทักษะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง 6(1),

-138.

เอกรินทร์ ศรีลาพัฒน์. (2560). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนโดยใช้ห้องเรียนกลับด้านร่วมกับการเรียนรู้แบบยูบิคิวตัส (รายงานการวิจัย). สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

Calvani, A., Cartelli, A., & Ranieri, M. (2009). Models and instruments for assessing digital competence at school. Journal of E-Learning and Knowledge Society, 4(3) 183-193.

Gallardo-Echenique, E.E., de Oliveira, J.M., Marqu, L., & Esteve-Mon, F. (2015). Digital competence in the knowledge society. Journal of Online Learning and Teaching, 11(1), 1-16.