การประยุกต์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการในโลกสมัยใหม่ สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาการประยุกต์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการในโลกสมัยใหม่ สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร การเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธีการเลือกแบบกำหนดโควตา คือนิสิตระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 4 จากปริญญาทางสังคมศาสตร์ จำนวน 4 คณะ ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร จำนวน 338 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน ได้ค่า IOC รายข้อระหว่าง 0.67-1.00 ตรวจสอบความเชื่อมั่นด้วยการวิเคราะห์หาสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาด มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ 0.96 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาพบว่า ความคิดเห็นของนิสิตที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนของผู้สอนในการเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการตามแนวคิด VICTOR ในภาพรวมอยู่ระดับมาก (x̅=4.19, S.D.=0.27) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการกล้าตัดสินใจ (x̅=4.32, S.D.=0.39) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการสร้างคุณค่า (x̅=4.05, S.D.=0.40) การประยุกต์เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการ ในภาพรวมอยู่ระดับมาก (x̅=4.17, S.D.=0.28) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการยอมรับปฏิบัติ (x̅=4.21, S.D.=0.40) ประเด็นที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านทัศนคติ (x̅=4.13, S.D.=0.36) พบว่านิสิตมีความสนใจในเรื่องการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการพัฒนาตนเองให้ทันสมัยอยู่เสมอ เพื่อความสะดวกในการเรียนรู้ การประกอบอาชีพ และเป็นทักษะที่จำเป็นของความเป็นผู้ประกอบการในโลกสมัยใหม่
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อกำหนดเบื้องต้นที่ผู้นิพนธ์(ผู้ส่งบทความ) ควรทราบ
1. ผู้นิพนธ์ที่ประสงค์จะลงตีพิมพ์บทความกับวารสาร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2563 เป็นต้นไป ให้ใช้รูปแบบใหม่ (Template 2563) โดยสามารถดูตัวอย่างได้ที่เมนู GUIDELINES
2. จะตีพิมพ์และเผยแพร่ได้ ต้องผ่านการประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review)
3. การประเมินบทความโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) เป็นแบบ Double Blind
4. การอ้างอิงบทความใช้หลักเกณฑ์ APA (American Psychological Association) คลิก
5. บทความถูกปฏิเสธการตีพิมพ์ ไม่ผ่านการประเมิน ผู้นิพนธ์ขอยกเลิกเองหรือชำระเงินก่อนได้รับการอนุมัติ ทางวารสารไม่มีนโยบายการคืนเงิน
เอกสารอ้างอิง
กนกอร เนตรชู และนริสรา พึ่งโพพธิ์สภ. (2562). ปัจจัยทางจิตสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสริมสร้างตนเองสู่พฤฒพลังของผู้สูงอายุ ในชมรมผู้สูงอายุ กรุงเทพมหานคร. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์, 11(2), 34-36.
เจริญ ภูวิจิตร์. (2564). การจัดการเรียนรู้ทางออนไลน์อย่างมีประสิทธิภาพในยุคดิจิทัล. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(40), 19-26.
ฉัฐชสรณ์ กาญจนศิลานนท์. (2559). การสร้างคุณค่าของลูกค้า ความพึงพอใจของลูกค้า ธุรกิจโรงแรม. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(2), 18-25.
ฐชาพร เรณางกูร และบดินทร์ รัศมีเทศ. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลือกใช้บริการธุรกิจ Home Health Care. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ(สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(1), 13-19
ธวัช เหลืองวสุธา. (2557). ความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติงานอย่างปลอดภัยของพนักงาน กรณีศึกษา บริษัทคอทโก้ เมททอลเวอร์คส จำกัด จังหวังระยอง [การค้นคว้าอิสระมหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ปัญญาพร ฐิติพงศ์. (2558). แรงจูงใจที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในบริษัทก่อสร้าง : กรณีศึกษา บริษัท อินเตอร์ เอ็กซ์เพิร์ท คอนสตรัคชั่น จำกัด. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(3), 15-21.
ภิญญาพัชญ์ ภูวงค์. (2559). การศึกษาความสามารถในการแก้ปัญหาและความเชื่อมั่นในตนเองของเด็กปฐมวัยด้วยการจัดประสบการณ์ โดยใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ ร่วมกับการละเล่นพื้นบ้านไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(1), 31-36.
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร. (2563). การศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ. ภาควิชาอาชีวศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศรัณภัสร์ แวกโกเนอร์. (2562). การเสริมสร้างคุณภาพชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. คลังสถาบันมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (SWU IR), 12(1), 14-26.
ศศิจันทร์ ปัญจทวี. (2562). ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมในการใช้เทคโนโลยีของกลุ่มเจเนอเรชั่นเบบี้บูมเมอร์และ เจเนอเรชั่นเอ็กซ์. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 6(2), 9-21.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). กรอบแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13. กระทรวงวิจัยและนวัตกรรมการอุดมศึกษา.
สุภาวรรณ ปานจุ้ย. (2560). การศึกษาทัศนคติที่มีต่อพรีเซนเตอร์ซึ่งมีพฤติกรรมถ่อยเท่ของกลุ่มวัยรุ่น ในกรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์: ม.ป.ท. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ, 8-12.
Anis, O. (2020). How can entrepreneurship and educational capital lead to environmental sustainability. Structural Change and Economic Dynamics, 54, 11-23.
Dana, L.-P., Salamzadeh, A., Hadizadeh, M., Heydari, G., & Shamsoddin, S. (2022). Urban entrepreneurship and sustainable businesses in smart cities: Exploring the role of digital technologies. Sustainable Technology and Entrepreneurship, 1(2), 53-65.
Demuyakor, J. (2021). COVID-19 Pandemic and Higher Education: Leveraging on Digital Technologies and Mobile Applications for Online Learning in Ghana. Education.
Launiala, A. (2009). How Much Can a KAP Survey Tell Us about People Knowledge, Attitude, and Practice? Some Observations from Medical Anthropology Research on Malaria in Pregnancy in Malawi. Anthropology Maternal Journal, 11, 13-27.
Pinto, M., & Leite, C. (2020). Digital technologies in support of students learning in Higher Education: literature review. Digital Education Review, 37, 14-20.
