ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบ ของครูในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายนครรังสิต สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของครู 2) ศึกษาระดับการใช้กระบวนการคิดเชิงออกแบบของครู และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบของครูในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายนครรังสิตสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง คือครูโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายนครรังสิต จำนวน 175 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประเมินค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง 0.67-1.00 และค่าความเชื่อมั่น 0.94 สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของครูโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅=4.00, S.D.=0.48) โดยทุกองค์ประกอบอยู่ในระดับมาก และด้านความรู้และการถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นมีค่าเฉลี่ยสูงสุด 2) ระดับการใช้กระบวนการคิดเชิงออกแบบของครูโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅=4.27, S.D.=0.58) โดยขั้นการสร้างความคิดและการทดสอบและปรับปรุงมีค่าเฉลี่ยสูงสุด 3) การจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นและกระบวนการคิดเชิงออกแบบของครูมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อกำหนดเบื้องต้นที่ผู้นิพนธ์(ผู้ส่งบทความ) ควรทราบ
1. ผู้นิพนธ์ที่ประสงค์จะลงตีพิมพ์บทความกับวารสาร ตั้งแต่เดือนมกราคม 2563 เป็นต้นไป ให้ใช้รูปแบบใหม่ (Template 2563) โดยสามารถดูตัวอย่างได้ที่เมนู GUIDELINES
2. จะตีพิมพ์และเผยแพร่ได้ ต้องผ่านการประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review)
3. การประเมินบทความโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) เป็นแบบ Double Blind
4. การอ้างอิงบทความใช้หลักเกณฑ์ APA (American Psychological Association) คลิก
5. บทความถูกปฏิเสธการตีพิมพ์ ไม่ผ่านการประเมิน ผู้นิพนธ์ขอยกเลิกเองหรือชำระเงินก่อนได้รับการอนุมัติ ทางวารสารไม่มีนโยบายการคืนเงิน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กษมาพร ทองเอื้อ, ประเสริฐ อินทร์รักษ์, และนพดล เจนอักษร. (2564). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(2), 153-166.
จิติยาภรณ์ เชาวรากุล. (2564). การวิเคราะห์องค์ประกอบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(40), 214-226.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ผดุง ละเอียดศิลป์, จิรศักดิ์ สุรังคพิพรรธน์, และละมุล รอดขวัญ. (2567). การบริหารสถานศึกษาด้วยการคิดเชิงออกแบบ. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(4), 1044-1061
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2553). วิธีการวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรนันท์ ไวทยะสิน, นัทธีรัตน์ พีระพันธุ์, และรัฐพล ประดับเวทย์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วย การคิดเชิงออกแบบร่วมกับกระบวนการละครประยุกต์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์นวัตกรรม. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษย์และสังคมศาสตร์), 14(28), 109-120.
ลาวัลย์ นนทะสี, ชยากานต์ เรืองสุวรรณ, และวิมลมาศ ปฐมวณิชกุล. (2567). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 12(5), 1728-1739.
สุทธิกานต์ เลขาณุการ, พงศ์ประพันธ์ พงษ์โสภณ, และชาตรี ฝ่ายคำตา. (2565). การให้ความหมายและมุมมองของครูวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาที่มีต่อการสอนการคิดเชิงออกแบบ. Journal of Education and Innovation, 27(2), 260-276.
สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. (2568, 25 ธันวาคม). รายงานผลการดำเนินงานตามภารกิจสำคัญของจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2565 รอบ 6 เดือน (ตุลาคม 2564-มีนาคม 2565). https://online.anyflip.com/swbyx/vdql/mobile/index.html
อักษรศาสตร์ ทองคำบุตร. (2567). การใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 4. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(3), 836-852.
อัมพิกา อำลอย. (2564). การบริหารจัดการภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนในประเทศไทย. เจ-ดี : วารสารวิชาการ การออกแบบสภาพแวดล้อม, 8(1), 170-191.
Abidin, N. Z., Zain, F. M., & Nur, A. H. B. (2024). Design thinking as a teaching approach for 21st century learning. International Journal of Educational Excellence and Innovation, 1(01), 80-89.
Brown, T., & Wyatt, J. (2010). Design thinking for social innovation. Stanford Social Innovation Review, 8(1), 30-35.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Lewrick, M., Link, P., & Leifer, L. (2020). The design thinking toolbox: A guide to mastering the most popular and valuable innovation methods. Wiley.
Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
Silva, S. M. (2023). Local knowledge integrated in learning experiences: The case of schools and communities from rural border regions of the mainland Portugal. Australian and International Journal of Rural Education, 33(2), 50-66.
