สมรรถนะด้านดิจิทัลสู่พฤติกรรมเชิงนวัตกรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากรอบแนวคิดและศึกษาอิทธิพลของสมรรถนะด้านดิจิทัลที่ส่งผลต่อพฤติกรรม
เชิงนวัตกรรมของบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา โดยการวิจัยเริ่มต้นจากการศึกษาเชิงเอกสารเพื่อสังเคราะห์แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยเชิงเอกสาร พบว่า กรอบแนวคิดของสมรรถนะด้านดิจิทัล
ที่เหมาะสมประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การเข้าใจดิจิทัล 2) ทักษะการใช้สื่อและดิจิทัล 3) การแก้ปัญหาด้วยเครื่องมือดิจิทัล และ 4) การปรับตัวการเปลี่ยนแปลงดิจิทัล ส่วนกรอบแนวคิดของพฤติกรรมเชิงนวัตกรรมประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การแสวงหาโอกาส 2) ความคิดริเริ่ม 3) ผู้นำทางความคิด และ 4) การประยุกต์ใช้ ซึ่งกรอบแนวคิดที่ได้จากการสังเคราะห์นี้ถูกนำไปใช้สร้างเครื่องมือวิจัยเชิงปริมาณ คือ แบบสอบถาม เพื่อเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ จำนวน 231 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณต่อไป ผลลัพธ์จากการสังเคราะห์ได้เป็นกรอบแนวคิดที่ชัดเจนสำหรับศึกษาความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ระหว่างตัวแปรทั้งสอง ซึ่งจะนำไปสู่ข้อเสนอแนะในการพัฒนาศักยภาพบุคลากรเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมนวัตกรรมในมหาวิทยาลัยได้อย่างมีทิศทาง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เจ้าของบทความมิได้คัดลอก หรือละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ใด หากเกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าวิธีใด หรือการฟ้องร้องไม่ว่ากรณีใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ กองบรรณาธิการวารสารศึกษาศาสตร์ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น ให้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของบทความที่จะดำเนินการ
เอกสารอ้างอิง
Amabile, T. M. (1996). Creativity in context: Update to the social psychology of creativity. Westview Press.
Apisakkul, E., et al. (2024). Contemporary organizational behavior. SE-EDUCATION.
Calvani, A., Fini, A., & Ranieri, M. (2009). Digital competence in primary education: A bumpy road to videogame-based learning. Journal of e-Learning and Knowledge Society, 5(3), 89-98.
Chairatana, P., & Arora, A. (2023). Thailand's innovation ecosystem and the role of the National Innovation Agency. Routledge.
Chareonwongsak, K. (2024). Creative innovation thinking in the digital age. Success Media.
Chouhan, V. S., & Srivastava, S. (2014). Assessing the competency of executives: A case study of the Indian steel industry. Jaipuria International Journal of Management Research, 1(1), 1-10.
De Jong, J. P., & Den Hartog, D. N. (2010). Measuring innovative work behaviour. Creativity and Innovation Management, 19(1), 23–36.
Janssen, O. (2010). The joint impact of environmental uncertainty and workload on the demand for innovativeness and its effects on employee creativity and innovation. Journal of Occupational and Organizational Psychology, 83(4), 849-869.
Ladmarg, K., Sukrono, K. Daengmuean, J., Wongngam, S., Boripan, W., & Langthaekul, S. (2018). Innovative behavior of personnel in universities in Songkhla province. Walailak Procedia, 2018(1), SS186. Retrieved from https://wjst.wu.ac.th/index.php/wuresearch/article/view/5299
Matchachan, A. (2021). The influence of organizational-level factors and skills that enhance innovative behavior on employee innovative behavior: A case study of a private company in Thailand's polymer industry (Master's thesis). National Institute of Development Administration.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14. DOI: 10.1037/h0034092
McClelland, D. C. (1998). Identifying competencies with behavioral-event interviews. Psychological Science, 9(5), 331-339. DOI: 10.1111/1467-9280.00065
Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation. (2024). Policy and strategy for higher education, science, research and innovation B.E. 2567. Office of the Permanent Secretary, Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation.
Muangnon, R. (2023). A model for digital competency development of personnel at Rajamangala University of Technology Rattanakosin (Doctoral dissertation). University of Phayao.
Office of the National Digital Economy and Society Commission. (2020). Digital competency framework for Thai citizens. Ministry of Digital Economy and Society.
Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Publications Office of the European Union.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Santipracha, W. (2018). Personnel administration in higher education institutions. Thaksin University Press.
Scott, S. G., & Bruce, R. A. (1994). Determinants of innovative behavior: A path model of individual innovation in the workplace. Academy of Management Journal, 37(3), 580–607. DOI: 10.5465/256701
Sombunthavee, N., & Siriwong, P. (2017). Autobiographical narrative of success in individual innovativeness. Journal of Humanities and Social Sciences Valaya Alongkorn, 12(1), 149–160.
West, M. A., & Farr, J. L. (Eds.). (1990). Innovation and creativity at work: Psychological and organizational strategies. Wiley.
