ระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน ของนิสิตนักศึกษาครู ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
คำสำคัญ:
ระบบส่งเสริม; , สมรรถนะ; , วิชาชีพครูบทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน ของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา (2) เพื่อพัฒนาระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอนของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา (3) เพื่อทดลองใช้ระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอนของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา และ (4) เพื่อประเมินและรับรองผลระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอนของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นิสิตและนักศึกษาฝึกปฏิบัติวิชาชีพการสอนของวิทยาลัยสงฆ์พุทธโสธรและนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ จำนวน 30 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth Interview) จำนวน 12 รูป/คน
ผลการวิจัยพบว่า
1. ระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน ของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา พบว่าโดยภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ด้านความรักความเมตตาและด้านความรับผิดชอบ อยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ 3.ด้านความซื่อสัตย์ (X = 4.94, S.D. = 0.200) รองลงมาคือ 1.ด้านความรักความเมตตา (X = 4.90, S.D. = 0.287) และ 2.ด้านความรับผิดชอบ (X = 4.90, S.D. = 0.283)
2. การพัฒนาระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน ของนิสิตนักศึกษาครู ในจังหวัดฉะเชิงเทรา พบว่า การพัฒนาระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอนต้องได้รับการสนับสนุนทั้งจากโรงเรียนและชุมชน โดยครูผู้สอนจำเป็นต้องมีความเข้าใจถึงความต้องการและความสามารถของนักเรียนแต่ละคน เพื่อสามารถออกแบบกิจกรรมที่ตอบสนองต่อการเรียนรู้ได้ดีขึ้น การสนับสนุนจากผู้บริหารโรงเรียนและการได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษามีความสำคัญมาก
3. การนำเสนอระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน ของนิสิตนักศึกษาครูในจังหวัดฉะเชิงเทรา พบว่า การสรุปรายงานการวิจัยไปใช้ตามนิยามของ MALAILAK MODEL กรอบแนวคิด และขั้นตอนที่เป็นสื่อกลางที่ดำเนินการ เช่น องค์ความรู้ การสำรวจความต้องการ การพัฒนากรอบแนวคิด การสอบถามผู้เชี่ยวชาญ การพัฒนาระบบ การประเมินการทดลองการใช้ และการปรับปรุงความสมบูรณ์ ของระบบส่งเสริมสมรรถนะวิชาชีพการสอน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542. และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 พร้อมกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้องและพระราชบัญญัติการศึกษาภาคบังคับ พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
ทิศนา แขมมณี. (2554). คู่มือการจัดทำและดำเนินงานโครงการวิจัยและพัฒนาเพื่อการปฏิรูปการเรียนรู้ทั้งโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
บุญมี แท่นแก้ว. (2543). จริยธรรมกับชีวิต. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ประเวศ วะสี. (2539). ปฏิรูปการศึกษายกเครื่องทางปัญญาทางรอดจากความหายนะ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรีสฤษดิวงศ์.
ประกอบ กรรนสูตร. (2552). สถิติเพื่อการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2546). พัฒนาตน. สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย:กรุงเทพมหานคร.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2541). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักนายกรัฐมนตรี. แนวทางการพัฒนาครูโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ, ศึกษาออนไลน์ วันที่ 5 มกราคม 2567. แหล่งข้อมูล http://www.onesqa.or.th/upload/1397_4093.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสารมหาจุฬาคชสาร

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.