พระสงฆ์ฝรั่ง พระสงฆ์สายป่า: วิถีศรัทธาและแบบแผนการปฏิบัติสู่สากล
คำสำคัญ:
พระสงฆ์ฝรั่ง, พระสงฆ์สายป่า, วิธีศรัทธา, แบบแผนปฏิบัติ, สากลบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “พระสงฆ์ฝรั่ง พระสงฆ์สายป่า: วิถีศรัทธาและแบบแผนการปฏิบัติสู่สากล มีวัตถุประสงค์ 3 ประเด็น คือ 1) เพื่อทบทวนองค์ความรู้วิถีปฏิบัติของพระสงฆ์ป่าสายกรรมฐานในพระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษารูปแบบและพัฒนาการการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ฝรั่งสายป่าในประเทศไทย และ 3) ถ่ายทอดรูปแบบการถ่ายทอดแนวทางวิถีศรัทธาและแบบแผนการปฏิบัติสู่สากลของพระสงฆ์ฝรั่งสายวัดป่าในประเทศไทย โดยศึกษาข้อมูลจากการศึกษาเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ การสนทนากลุ่ม และการถ่ายทอดความรู้ โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า
1) วิถีปฏิบัติของพระสงฆ์ป่าสายกรรมฐานในพระพุทธศาสนา พบว่า เป็นวิถีของพระสงฆ์ผู้มุ่งสมาทานวิปัสสนา เน้นการปฏิบัติธรรม บำเพ็ญพรตอยู่ในป่า แต่ปัจจุบันป่าไม่มีมากเหมือนอดีต จึงเพียงแต่อยู่ตามวัดที่สร้างไว้นอกเขตชุมชน หรือเรียกพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระ
2) รูปแบบและพัฒนาการการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ฝรั่งสายป่าในประเทศไทย พบว่า หมายถึง พระสงฆ์นานาชาติที่อุปสมบทในฝ่ายอรัญญวาสี ภายในประเทศไทย เป็นพระผู้ที่อยู่ป่าเป็นวัตร เน้นการปฏิบัติกรรมฐาน สมาทานธุดงควัตร มุ่งกระทำให้แจ้งพระนิพพาน การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ฝรั่งสายป่าในประเทศไทยมีรูปแบบที่โดดเด่น คือ รูปแบบการเผยแผ่ที่ยึดแนวการปฏิบัติของวัดหลวงป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี ประกอบด้วย (1) หลักไตรสิกขา (2) ธุดงควัตร และ (3) วัตร 14
3) รูปแบบการถ่ายทอดแนวทางวิถีศรัทธาสู่สากลของพระสงฆ์ฝรั่งสายวัดป่าในประเทศไทย พบว่า ยึดมั่นในพระรัตนตรัย เน้นหลักวัตรและถือธุดงค์เป็นสำคัญ และ มีกระบวนการคัดเลือกผู้บวชที่เคร่งครัด ปฏิบัติตามพ่อแม่ครูอาจารย์อย่างเคร่งครัด สร้างวัดสาขาต้องได้รับการเห็นชอบที่ประชุมสงฆ์เป็นสำคัญ และไม่ละทิ้งข้อวัตรที่ปฏิบัติมา มีการเคารพในพระธรรมวินัย และปฏิบัติตามกฎหมายบ้านเมือง ส่วนแบบแผนการปฏิบัติสู่สากลของพระสงฆ์ฝรั่งสายวัดป่าในประเทศไทย พบว่า ประกอบด้วยด้ายกายภาพที่เน้น สงบ สว่าง สะอาด เกื้อกูลแก่การปฏิบัติธรรม มีการเผยแผ่ผ่านเทศนา การเขียนหนังสือ การเผยแผ่ผ่านสื่อออนไลน์ ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ เน้นการสื่อธรรมะที่เป็นสากล มีเมตตากรุณา เป็นต้น
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพธุรกิจออนไลน์. (29 กรกฎาคม 2562). “พระสงฆ์ต่างชาติ เข้ารับพระราชทานพัดยศ เลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะสูงขึ้น. สืบค้นเมื่อ 29 กรกฎาคม 2562, จาก<https://www.bangkokbiznews.com/politics/842130>
นฏวัน สุวรรณธาดา. (2556). “แรงจูงใจในการอุปสมบทในพระพุทธศาสนาของชาวต่างประเทศ”. สารนิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
บรรจง โสดาดี และคณะ. (2555). “การศึกษารูปแบบและคุณค่าของเหตุผลในการสอนธรรมของพระสงฆ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีอิทธิพลต่อศรัทธาของประชาชน”. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
_________. (2556). “การบริหารจัดการองค์กรณ์เพื่อธำรงค์รูปแบบการสอนธรรมของพระสงฆ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีอิทธิพลต่อสังคมไทย”, รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูโสภณชยาภิวัฒน์ และคณะ. (2563). “รูปแบบการขยายสาขาของวัดหนองป่าพง”. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 8(3): 1054.
พระครูภาวนาวิริยานุโยค และคณะ. (2562). “การพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลางการวิปัสสนากัมมัฏฐาน”.วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์. 3(1): 59.
พระทินวัฒน์ สุขสง, (2558). “แนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในโลกตะวันตก”. วิทยานิพนธ์ศิลป ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระมหาปรีชา ทิวัฑฒานนท์ และคณะ. (2565). “การศึกษาเปรียบเทียบติตถิยปริวาสกับการรับเข้าอุปสมบทในวัดป่านานาชาติจังหวัดอุบลราชธานี”.วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 29(3): 64-65.
พระมหาสมาน ชาตวิริโย. (2563) “การศึกษาคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของพระธรรมทูตในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศสหรัฐอเมริกา”.วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 7(7): 112.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2558). “รูปแบบการเสริมสร้างสุขภาวะและการเรียนรู้ของสังคมตามแนวพุทธศาสตร์”. Veridian E-Journal, Silpakorn University. ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 8(1): 960.
พระอนิลมาน ธมฺมสากิโย. (2548). “พระฝรั่งในประเทศไทย”. รายงานการวิจัย. ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยรรยง เดชสะท้าน. (2561). “ศึกษาเชิงวิเคราะห์หลักการปฏิบัติธรรมตามแนวทางของพระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) วัดหนองป่าพง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี”. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา. 9(2): 106-107.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (1 ตุลาคม 2565). “ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ตามมติมหาเถรสมาคม ข้อมูล ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2565” สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2565, จาก <https://www.onab.go.th/th/content/category/detail/id/20/iid/32919>.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) (สพร.). (1 ตุลาคม 2565). “จำนวนพระภิกษุ สามเณร แม่ชีต่างประเทศ ที่ขออนุญาตพำนักอยู่ในราชอาณาจักร (กทม)”.สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2565, จัดเก็บถาวรที่ <https://data.go.th/dataset/item_6c7256fd-adf4-4935-b4ab-b141b8dc39ce>
Bapat, P. V.. (1997). 2500 Years of Buddhism. New Delhi: Publications Division, Ministry of Information and Broadcasting Government of India.
Phramaha Pungrueang Pamakha and Member. (2559). “Meditation Centers: Developing a Model of Mediation Practice in Four places in the Northeastern Region”. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม. 6(2): 16.
