การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์
คำสำคัญ:
การประยุกต์, การมีส่วนร่วม, เยาวชนบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลัก
อปริหานิยธรรม 7 กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ 3) เพื่อนำเสนอการประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรม 7 เพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยผสานวิธีระหว่าง การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้วิธีวิจัยสำรวจกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 373 คน จากประชากร ได้แก่ เยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ ที่มีอายุตั้งแต่ 15-25 ปี จำนวน 5,457 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกโดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง จำนวน 10 รูปหรือ คน และวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาประกอบบริบท นำเสนอเป็นเรียงความประกอบตารางแจกแจงความถี่ของผู้ให้ข้อมูลสำคัญเพื่อสนับสนุนข้อมูลเชิงปริมาณ
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ ตามหลักอปริหานิยธรรม 7 ประการ พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน และระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ ๔ ด้าน พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน ( = 4.11, S.D. = 0.55)
2) ความสัมพันธ์ระหว่างหลักอปริหานิยธรรม 7 กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับค่อนข้างสูง (R = .679) จากการทดสอบสมมติฐาน พบว่า อปริหานิยธรรม 7 กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ อยู่ในเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 จึงยอมรับสมมติฐาน
3) การประยุกต์หลักอปริหานิยธรรม 7 เพื่อเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดสุรินทร์ มีแนวทางการประยุกต์ ดังต่อไปนี้ 1) ด้านการประชุม เยาวชนเกิดการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างต่อเนื่อง เสริมสร้างความสามัคคี และพัฒนาการมีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตย 2) ด้านความพร้อมเพรียง เยาวชนจะต้องมีวินัย รู้หน้าที่ และทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพ 3) ด้านการบัญญัติกฎหมาย เยาวชนต้องเคารพกติกา ยึดมั่นในหลักกฎหมาย และดำเนินกิจกรรมทางการเมืองอย่างมีระเบียบแบบแผน 4) ด้านเคารพผู้อาวุโส เยาวชนควรแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพ รับฟังผู้อื่น และเกิดการมีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ในสังคมประชาธิปไตย 5) ด้านให้เกียรติสตรี ส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศ เคารพสิทธิผู้อื่น และสร้างบรรยากาศทางการเมืองที่สุภาพและสร้างสรรค์ 6) ด้านเคารพสถานที่ ปลูกฝังเยาวชนให้มีความเคารพในสถาบันการเมืองและปฏิบัติตนอย่างมีระเบียบและจริยธรรม 7) ด้านดูแลบำรุงผู้ทรงศีล ส่งเสริมให้เยาวชนเคารพผู้นำที่มีคุณธรรม
ยึดมั่นในความถูกต้อง และมีจิตสาธารณะมากขึ้น
Downloads
เอกสารอ้างอิง
จันทนา สุทธิจารี. (2544). การเมืองการปกครองไทยตามรัฐธรรมนูญฉบับประชาชน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ วี.เจ พริ้นติ้ง.
จำรัส บุดดาพงษ์. (2563). การประยุกต์ใช้หลักธรรมในพระพุทธศาสนาที่มีต่อการครองตนของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์
ยโสธร. วารสารพุทธมัคค์, 5(2), 6-7.
เฉลิมพล หมอยาดี. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่นของเทศบาลตำบล คำเตย อำเภอไทยเจริญ จังหวัดยโสธร: ภายใต้กระบวนการ
ดำเนินตามแผนพัฒนาท้องถิ่น. สารนิพนธ์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณฐมน หมวกฉิม. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทย. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 2(3), 23.
นิติวัฒน์ บุญรักษา. (2561). ความหมายการประยุกต์. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2567, จาก
https://fulltext.rmu.ac.th/fulltext/2561/127044/Boonraksa%20Nitiwat.pdf.
พรชัย สารสุวรรณ์. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วมของประชาชนในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารพุทธ
นวัตกรรมและการจัดการ, 7(5).
พระครูวินัยธร วรชัด ทะสา และพระมหาไทยน้อย ญาณเมธี (สลางสิงห์). (2565). การวางรากฐานแก่เยาวชนไทยแบบการมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาประชาธิปไตยของ
ไทยให้ก้าวหน้าและยั่งยืน. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 9(2), 208.
พระมหาธนากร ฐิตธมฺโม (ทองสวัสดิ์). (2565). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างจริยธรรมนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอเนินสง่า จังหวัดชัยภูมิ. สารนิพนธ์
รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอภิวัชร์ อภิวชฺชโร. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการเสริมสร้างภาวะผู้นำทางการเมือง ของผู้บริหารท้องถิ่นในจังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการ
รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์. 6(2).
ภูริส ภูมิประเทศ ตรีชฏา สุขเกษม และสารภี วรรณตรง. (2562). แนวทางการเสริมสร้างความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยของเยาวนชนในจังหวัดสุรินทร์.
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์.
รวิภัทร ประภานัน. (2565). รูปแบบการส่งเสริมจริยธรรมเชิงพุทธของผู้ประนีประนอมศาลอาญา. ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา
รัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วิไลวรรณ อิศรเดช และพระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร. (2563). การเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรสายปฏิบัติการวิชาชีพและบริหารทั่วไป
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(4).
ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด. (2558). การบริหารจัดการท้องถิ่น: แนวทางการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาติ โตรักษา. (2558). การประยุกต์หลักการบริหารเพื่อการพัฒนางานอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมทิตล.
สํานักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2566). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2564). (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร:
สํานักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
สุทธิพงษ์ กุลศิริ. (2567). การเสริมสร้างจิตสำนึกความรับผิดชอบต่อจริยธรรมทางการเมือง ของเยาวชนในเขตตลิ่งชัน กรุงเททมหานคร. วารสารสหวิทยาการ
นวัตกรรมปริทรรศน์, 7(7).
Cohen, John M., and Norman T. Uphoff. (1980). Participation’s Place in Rural Development, Seeking Clarity Through Specificity. World
Development, 8(3).