A CAUSAL RELATIONSHIP MODEL OF HEALTH PROMOTING BEHAVIOR OF ADOLESCENTS IN CHON BURI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to examine the congruency between a causal relationship model of health promotion behaviors and the empirical data, and to examine direct, indirect, and total effects to health promotion behaviors of adolescents. Samples were 397 adolescents in Chonburi Province. The research instrument used was a six-section questionnaire comprising personal data, prior related behaviors, thinking and emotion awareness towards behaviors, thinking and emotional influences towards behaviors, behavioral commitment, health promotion behaviors. The instruments were assessed using Cronbach’s alpha of each section was 91, .91, .89, .87, .83 .91, .89 respectively. The causal model was analyzed using AMOS Program.
The research results indicate that the model was in congruence with the empirical data with the Chi-square test result of 251.50, degree of freedom (df) of 286, and p-value of 0.85. The comparative of fit index (CFI) was 1.00, and Root Mean Square Error of Approximation (RMSEA) was 0.02. model can explain health promotion behavior of adolescents at 33% variance. thinking and emotional influences towards behaviors, thinking and emotion awareness towards behaviors, and behavioral commitment affected health promotion behaviors of adolescents at the significant level of .05 (β = .19, β = .06, β = .17 respectively). The findings suggest that heath care organization play an important role to enhance awareness and empower adolescents improve their behaviors for being healthy adolescents and develop a health promotion model suitable for Thai adolescents in the 21st century to the next.
Article Details
References
สกุณา บุญนรากร. (2555). การสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมทุกช่วงวัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. สงขลา: เทมการพิมพ์.
Brenda, J. S., & Barbara, V. F. (2006). Health Promotion in Adolescents: A Review of Pender’s Health Promotion Model. Nursing Science Quarterly, 19(4), 366-373.
Bureau of Non-Communicable Disease Control Department, Ministry of Public Health (2016). Annual Report 2015. Bangkok: Office of the Publishing Enterprise, Veterans Administration under Royal Patronage. (in Thai)
สำนักโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2559). รายงานประจำปี 2558. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
Charkazi, A., et al. (2016). Predicting Oral Health Behavior using the Health Promotion Model among School Students: a Cross-sectional Survey. International journal and pediatrics, 4(5), 2069- 2077.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Ham, R. L. (2010). Multivariate Data analysis. 7th ed. New Jersey: Prentice Hall.
Jampakrai, A. (2014). Migration of Workers and their Impact on Families and Children in ASEAN: What to Expect. Nakhon Pathom: Institute for Population and Social Research Mahidol University. (in Thai)
อารี จำปากลาย. (2557). การย้ายถิ่นของแรงงานกับผลกระทบต่อครอบครัวและเด็กในสังคมอาเซียน: สิ่งที่ได้กับสิ่งที่ต้องสูญเสีย. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
Kasiphol, T., Lekwichitthada, P., & Jinayon, A. (2012). Selected Factors Influencing Health Promotion Behaviors of Huachiew Chalermprakiet University Students. HCU Journal, 15(30), 31-46. (in Thai)
ทวีศักดิ์ กสิผล, ภัทรา เล็กวิจิตรธาดา และอัจฉรา จินายน. (2555). ปัจจัยคัดสรรที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสาร มฉก.วิชาการ, 15(30), 31-46.
Pender, N. J., Murdaugh, C., & Parsons, M. A. (2006). Health promotion in nursing practice. 6th ed. Boston: Pearson.
Petchruschatachart, U., Balthip, K., & Piriyakoontorn, S. (2016). Life’s Assets and Quality of Life of Thai Junior High School Adolescent, Songkhla Province. Songklanagarind Journal of Nursing, 36(Supplement), 55-69. (in Thai)
อุษณีย์ เพชรรัชตะชาติ กาญจน์สุนภัส บาลทิพย์ และศิริวรรณ พิริยคุณธร. (2559). ต้นทุนชีวิตและคุณภาพชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นจังหวัดสงขลา. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 36(ฉบับพิเศษ), 55-69.
Pookitsana, S., Mokekhaow, K., & Fongkerd, S. (2016). Influencing Factors of Health Promoting Behavior of Adolescents in the Area of Responsibility of Muang Chon Buri Hospital. Research Methodology & Cognitive Science Journal, 14(2), 114-124. (in Thai)
สรวงทิพย์ ภู่กฤษณา, กัญญาวีณ์ โมกขาว และ สุริยา ฟองเกิด (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพของวัยรุ่นในเขตพื้นที่รับผิดชอบของโรงพยาบาลเมืองชลบุรี. วารสารวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, 14(2), 114-124.
Sarnwirot, A., & Chanyam, K. (2014). Factors influencing health promotion behavior of Prince of Songkla University students Hat Yai Campus. Journal of Agriculture (Society), 35, 223-234. (in Thai)
อรุณรัตน์ สารวิโรจน์ และ กานดา จันทร์แย้ม. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่. วารสารเกษตรศาสตร์ (สังคม), 35, 223-234.
Steinberg, L. (2002). Adolescence. 6th ed. Boston, MA: McGraw Hill.
Taymoori, P., Lubans, D., & Berry, T. R. (2016). Evaluation of the Health Promotion Model to Predict Physical Activity in Iranian Adolescent Boys. Health Education & Behavior, 37(1), 84-96.
Tipwong, A., & Numpoon, J. (2014). Relationships between health status, obesity and dietary habits, and physical exercise in overweight children. Bangkok. Journal of Public Health Nursing, 28(2), 1-11. (in Thai)
อารยา ทิพย์วงศ์ และจารุณี นุ่มพูล. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางด้านสุขภาวะเกี่ยวกับโรคอ้วนกับพฤติกรรมการบริโภคอาหารและการออกกำลังกายในเด็กที่มีภาวะโภชนาการเกิน กรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 28(2), 1-11.
