Health Status of Taxi Driver in Bangkok
Article Sidebar
Published:
Dec 27, 2019
Keywords:
Health Status Taxi Driver
Main Article Content
Abstract
The research aimed to study health status of taxi driver in Bangkok. Sample were 586 persons. The research instrument was three- section questionnaire comprising personal data, health status interview record, and physical symptoms inventory that were assessed for content validity by three experts and physical symptoms inventory was assessed using Cronbach’s alpha was .78. Data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation.
The research results indicate that most of sample were male, aged between 40- 59 years, an average driving hour of 11.45 hours per day. Health information, the sample had over body mass index of 75.43 % and obesity level 2 to 55.5 %, do not exercise and control eating of 80.53 % and 90.5 % respectively. 31.47 % of congenital diseases, the most disease is High Blood Pressure, more than half of sample have never had an annual health check-up. The most common and most severe illness is pain / fatigue, coughing, sneezing, nasal congestion, and poor vision respectively. Therefore, the results of the research are used the basic information for organizing educational activities and create attention to exercise, appropriated eating, provide knowledge about disease and continuous health care for taxi drivers including providing annual health check-up to promote health and prevent the occurrence of disease for taxi drivers.
Article Details
How to Cite
โมกขาว ก., มณีรัตน์ ส., & วรสุข ณ. (2019). Health Status of Taxi Driver in Bangkok. Udon Thani Rajabhat University Journal of Humanities and Social Science, 8(2), 77–92. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/hsudru/article/view/202613
Section
Research Article
References
กชพรรณ หนูชนะ, สรา อาภรณ์, เฉลิมชัย ชัยกิตติภรณ์ และ สุรินธร กลัมพากร. (2557). ความเสี่ยงด้านสุขภาพในการทำงานของแรงงานนอกระบบใน กรุงเทพมหานคร. ในเอกสารประชุมวิชาการระดับชาติ Graduate Research Conference 2014 วันที่ 28 ธันวาคม 2557 ณ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Noochana, K., Arporn, S., Chaikittiporn, C., & Klumpakorn, S. (2014). Occupational health risks of informal workers in Bangkok. Graduate Research National Conference, Khon Kaen University. (in Thai).
กรมการขนส่งทางบก. (2560). สถิติจำนวนผู้ขับรถแท็กซี่. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อวันที่ 1กุมภาพันธ์ 2562: จาก https://www.dlt.go.th/taximeter/scar.htm
Department of Land Transport. (2017). Statistics of taxi drivers. Retrieved February 1, 2019 From https://www.dlt.go.th/taximeter/scar.htm.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาบันวิจัยสังคม. (2551). รายงานระบบการคุ้มครองและสร้างความมั่นคงสำหรับแรงงานนอกระบบ. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงแรงงาน.
Social Research Institute Chulalongkorn University (2008). Report on the protection and security system for informal workers. Bangkok: Office of the Permanent Secretary. (in Thai).
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท. อ้างจาก Daniel, W.W. (1995). Biostatistics: A foundation for analysis in the health sciences. New York: Wiley & Sons.
Kitpredaborisut, B. (2008). Research Methodology in Social Sciences (10th edition). Bangkok: Chamchuri Productions. citing Daniel, W.W. (1995). Biostatistics: A foundation for analysis in the health sciences. New York: Wiley & Sons.
พรศิริ จงกล (2553). รายงานการวิจัยเรื่อง การสืบค้นการเจ็บปวดกล้ามเนื้อและกระดูกของคนขับรถแท็กซี่ และปัจจัยเสี่ยงอันเนื่องจากการทำงาน. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
Chongkon, P. (2010). Searching for muscle pain and bones of taxi driver and risk factors due to work. Nakhonratchasima: Suranaree University of Technology. (in Thai).
พัฒนรัตน์ พัฒนาสินธุ์. (2555). พฤติกรรมเชิงจริยธรรมด้านการให้บริการของคนขับแท็กซี่ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
Patanasin, P. (2012). Ethical behavior in service of Taxi drivers in Bangkok. Master of Arts Program in Thai Program Education, Thonburi Rajabhat University. (in Thai).
รัชนี อินทร์มา และคณะ (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะความดันโลหิตสูงในคนขับรถแท็กซี่ กรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 31(3), 39-54.
Inma, R., et al (2017). Factors related to hypertension in the taxi driver Bangkok. Journal of Public Health Nursing, 31(3), 39-54. (in Thai)
วรีพรรณ หังสสูตร. (2552). ภาวะสุขภาพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนที่เข้าร่วมและไม่เข้าร่วมโครงการโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ: ศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียนในเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร.
hangsut, W. (2009). Health status of lower secondary school students in participating schools and do not participate in the health promotion school project: a case study of schools in Bang Khen district Bangkok. Master of arts, social development program, National Institute of Development Administration. (in Thai).
วิจิตร ระวิวงศ์, สมบุญ ยมนา, สมศักดิ์ นัคลาจารย์, กัลยา ไทยวงษ์ และนันธมน แก้วไทย. (2552). การศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตการทำงานของแรงงานนอกระบบศึกษาเฉพาะกรณีผู้ขับขี่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง และผู้ค้าขายตลาดนัด ในเขตกรุงเทพ
มหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Rawiwong, W., Yomna, S., Nuklachan, S., Thaiwong, G., & Keawthai, N. (2009). Education for improving the quality of working life of informal workers: a case study of motorbike drivers and flea market traders in Bangkok. Bangkok: The National Research Council of Thailand. (in Thai).
ศิริประภา พรหมมา. (2554). สภาพปัญหาของแรงงานนอกระบบในจังหวัดเชียงใหม่และมาตรการการคุ้มครองของภาครัฐไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Brahma, S. (2011). Problems of informal workers in Chiang Mai Province and protection measures of the Thai government. Chiang Mai: Chiang Mai University. (in Thai).
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจแรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
National Statistical Office. (2017). Informal Labor Survey 2017. Bangkok: National Statistical Office. (in Thai).
สำนักงานสภาที่ปรึกษาสังคมและเศรษฐกิจแห่งชาติ. (2555). แผนยุทธศาสตร์การบริหารจัดการแรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2555- 2559. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย และกระทรวงแรงงาน.
Office of social advisory council and the national economy. (2012). Strategic plan for informal worker’s management 2012-2016. Bangkok: Thailand development research Institute and the Ministry of Labor. (in Thai)
อนิรุจน์ มโนธรรม. (2558). การศึกษาปัญหาด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในการทำงานของกลุ่มแรงงานนอกระบบ. ภูเก็ต: คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต.
Manotham, A. (2015). A study of occupational health and safety problems in informal workers. Phuket: Faculty of Science and Technology, Phuket Rajabhat University. (in Thai).
อนุพันธ์ กรุงวัชระ. (2560) การศึกษาภาวะสุขภาพของผู้ขับขี่รถโดยสารสาธารณะในเขตกรงุเทพและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: งานคลินิกอาชีวเวชกรรม สถาบันราชประชาสมาสัย.
Krungwacha, A. (2017). A study of the health status of public bus drivers in Bangkok and suburbs. Bangkok: Occupational Medicine Clinic, Rajpracha Samasai Institute. (in Thai).
Babara, J., Marion, G., & Mary, C. (2012). Health and safety Strategies of Urban Taxi Driver. Journal of Urban Health, 89,717-722.
Masabumi M., Shunsuke K., Yoshikazu G., Xinyu L,Kazufumi M., & Hiromoto I. (2008). Epidemiological Study of Low Back Pain and Occupational Risk Factors among Taxi Drivers. Industrial Health, 46,112-117.
Spector, P. E., & Jex, S. M. (1997). Physical Symptoms Inventory. Retrieved Febuary 1, 2019, from https://shell.cas.usf.edu/~pspector/scales/symp page.html.
Weangnon, S., Nantsupawat, W., & Hornboontherm, P. (2010). Effects of Self- management Programon Behaviors for Controlling Disease and HemoglobinA1c Level in Patients with Diabetes Mellitus Type 2. Journal of Nurses’ Association of Thailand, North-Eastern Division, 28 (4), 5-14.
Noochana, K., Arporn, S., Chaikittiporn, C., & Klumpakorn, S. (2014). Occupational health risks of informal workers in Bangkok. Graduate Research National Conference, Khon Kaen University. (in Thai).
กรมการขนส่งทางบก. (2560). สถิติจำนวนผู้ขับรถแท็กซี่. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อวันที่ 1กุมภาพันธ์ 2562: จาก https://www.dlt.go.th/taximeter/scar.htm
Department of Land Transport. (2017). Statistics of taxi drivers. Retrieved February 1, 2019 From https://www.dlt.go.th/taximeter/scar.htm.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาบันวิจัยสังคม. (2551). รายงานระบบการคุ้มครองและสร้างความมั่นคงสำหรับแรงงานนอกระบบ. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงแรงงาน.
Social Research Institute Chulalongkorn University (2008). Report on the protection and security system for informal workers. Bangkok: Office of the Permanent Secretary. (in Thai).
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท. อ้างจาก Daniel, W.W. (1995). Biostatistics: A foundation for analysis in the health sciences. New York: Wiley & Sons.
Kitpredaborisut, B. (2008). Research Methodology in Social Sciences (10th edition). Bangkok: Chamchuri Productions. citing Daniel, W.W. (1995). Biostatistics: A foundation for analysis in the health sciences. New York: Wiley & Sons.
พรศิริ จงกล (2553). รายงานการวิจัยเรื่อง การสืบค้นการเจ็บปวดกล้ามเนื้อและกระดูกของคนขับรถแท็กซี่ และปัจจัยเสี่ยงอันเนื่องจากการทำงาน. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
Chongkon, P. (2010). Searching for muscle pain and bones of taxi driver and risk factors due to work. Nakhonratchasima: Suranaree University of Technology. (in Thai).
พัฒนรัตน์ พัฒนาสินธุ์. (2555). พฤติกรรมเชิงจริยธรรมด้านการให้บริการของคนขับแท็กซี่ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
Patanasin, P. (2012). Ethical behavior in service of Taxi drivers in Bangkok. Master of Arts Program in Thai Program Education, Thonburi Rajabhat University. (in Thai).
รัชนี อินทร์มา และคณะ (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะความดันโลหิตสูงในคนขับรถแท็กซี่ กรุงเทพมหานคร. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 31(3), 39-54.
Inma, R., et al (2017). Factors related to hypertension in the taxi driver Bangkok. Journal of Public Health Nursing, 31(3), 39-54. (in Thai)
วรีพรรณ หังสสูตร. (2552). ภาวะสุขภาพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนที่เข้าร่วมและไม่เข้าร่วมโครงการโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ: ศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียนในเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร.
hangsut, W. (2009). Health status of lower secondary school students in participating schools and do not participate in the health promotion school project: a case study of schools in Bang Khen district Bangkok. Master of arts, social development program, National Institute of Development Administration. (in Thai).
วิจิตร ระวิวงศ์, สมบุญ ยมนา, สมศักดิ์ นัคลาจารย์, กัลยา ไทยวงษ์ และนันธมน แก้วไทย. (2552). การศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตการทำงานของแรงงานนอกระบบศึกษาเฉพาะกรณีผู้ขับขี่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง และผู้ค้าขายตลาดนัด ในเขตกรุงเทพ
มหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Rawiwong, W., Yomna, S., Nuklachan, S., Thaiwong, G., & Keawthai, N. (2009). Education for improving the quality of working life of informal workers: a case study of motorbike drivers and flea market traders in Bangkok. Bangkok: The National Research Council of Thailand. (in Thai).
ศิริประภา พรหมมา. (2554). สภาพปัญหาของแรงงานนอกระบบในจังหวัดเชียงใหม่และมาตรการการคุ้มครองของภาครัฐไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Brahma, S. (2011). Problems of informal workers in Chiang Mai Province and protection measures of the Thai government. Chiang Mai: Chiang Mai University. (in Thai).
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจแรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
National Statistical Office. (2017). Informal Labor Survey 2017. Bangkok: National Statistical Office. (in Thai).
สำนักงานสภาที่ปรึกษาสังคมและเศรษฐกิจแห่งชาติ. (2555). แผนยุทธศาสตร์การบริหารจัดการแรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2555- 2559. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย และกระทรวงแรงงาน.
Office of social advisory council and the national economy. (2012). Strategic plan for informal worker’s management 2012-2016. Bangkok: Thailand development research Institute and the Ministry of Labor. (in Thai)
อนิรุจน์ มโนธรรม. (2558). การศึกษาปัญหาด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในการทำงานของกลุ่มแรงงานนอกระบบ. ภูเก็ต: คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต.
Manotham, A. (2015). A study of occupational health and safety problems in informal workers. Phuket: Faculty of Science and Technology, Phuket Rajabhat University. (in Thai).
อนุพันธ์ กรุงวัชระ. (2560) การศึกษาภาวะสุขภาพของผู้ขับขี่รถโดยสารสาธารณะในเขตกรงุเทพและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: งานคลินิกอาชีวเวชกรรม สถาบันราชประชาสมาสัย.
Krungwacha, A. (2017). A study of the health status of public bus drivers in Bangkok and suburbs. Bangkok: Occupational Medicine Clinic, Rajpracha Samasai Institute. (in Thai).
Babara, J., Marion, G., & Mary, C. (2012). Health and safety Strategies of Urban Taxi Driver. Journal of Urban Health, 89,717-722.
Masabumi M., Shunsuke K., Yoshikazu G., Xinyu L,Kazufumi M., & Hiromoto I. (2008). Epidemiological Study of Low Back Pain and Occupational Risk Factors among Taxi Drivers. Industrial Health, 46,112-117.
Spector, P. E., & Jex, S. M. (1997). Physical Symptoms Inventory. Retrieved Febuary 1, 2019, from https://shell.cas.usf.edu/~pspector/scales/symp page.html.
Weangnon, S., Nantsupawat, W., & Hornboontherm, P. (2010). Effects of Self- management Programon Behaviors for Controlling Disease and HemoglobinA1c Level in Patients with Diabetes Mellitus Type 2. Journal of Nurses’ Association of Thailand, North-Eastern Division, 28 (4), 5-14.
