HEALTH LITERACY FACTORS AFFECTING HERBAL USE BEHAVIOR TOWARDS SELF - CARE AMONG PATIENTS WITH CHRONIC DISEASES WHO COME TO THE SERVICES AT HUAI KOENG HOSPITAL, UDONTHANI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study health literacy factors affecting herbal use behavior towards self - care among patients with chronic diseases. Samples were 132 patients who have a chronic disease receiving services in Huai Koeng hospital, selected by the simple random sampling technique from a chronic disease patients list. The research instruments were 1) a questionnaire on health literacy, and 2) a questionnaire on behavior of using herbs in self-care. The reliability of the research instruments, considering the Cronbach’s alpha was 0.98 and 0.96, respectively. The researcher collected the information himself. And data were analyzed using multiple regression. The result found that, knowledge and understanding about herbs (=0.600), access to herbs (
=0.225) and decision making skills in herb selection (
=0.154) were able to predict the herbal use behavior towards self - care among patients with chronic diseases at 89.50 percentage (R2 = 0.895, Adjusted R2=0.893, p=0.009).
Article Details
References
กระทรวงสาธารณสุข, กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2559). แผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนาสมุนไพรไทย ฉบับที่ 1 พ.ศ.2560-2564. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
Ministry of Public Health, Department of Thai Traditional and Alternative Medicine. (2016). The 1st National Master Plan on Thai Herb Development 2017-2021. Nonthaburi: Ministry of Public Health. (In Thai).
กรมควบคุมโรค, สำนักโรคไม่ติดต่อ, กลุ่มยุทธศาสตร์และแผนงาน. (2560). แผนยุทธศาสตร์การป้องกันและควบคุมโรคไม่ติดต่อระดับชาติ 5 ปี (พ.ศ. 2560 - 2564). นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
Department of Disease Control, Bureau of Non-communicable Diseases Office, Strategy and Planning Group. (2017). 5-year National NCDs Prevention and Control Strategic Plan (2017 - 2021). Nonthaburi: Ministry of Public Health. (In Thai).
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2549). สถิติสำหรับงานวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Wanichbancha, K. (2006). Statistics for research work. 2nd edition. Bangkok: Chulalongkorn University Press. (In Thai).
ชนิดา มัททวางกูร ขวัญเรือน ก๋าวิตู สุธิดา ดีหนู และ สิริณัฐ สินวรรณกุล. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรของประชาชนในเขตภาษีเจริญ. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม, 20(39), 99-109.
Mattavangkul, C., Kawitu, K., Deenoo, S., & Sinwannakool, S. (2019). Factor Related to Herbal Use Behavior for Self-care among People in Phasi-Chareon District. Journal of Nursing Siam University, 20(39), 99-109. (In Thai).
ปุญญพัฒน์ ไชยเมล์ ตั้ม บุญรอด และ วิชชาดา สิมลา. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้สมุนไพรในการดูแลสุขภาพเบื้องต้น. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 7(2), 25-37.
Chaimail, P., Boonrod, T., & Simla, W. (2012). Factors affecting the use of herbs in primary health care. Journal of Public Health Burapha University, 7(2), 25-37. (In Thai).
ภิษณี วิจันทึก. (2562). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรของประชาชนบ้านหนองบัวศาลา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 28(2), 244-254.
Wichantuek, P. (2019). Knowledge, attitude and behavior of using herbal products of people at Ban Nong Bua Sala, Muang District, Nakhon Ratchasima Province. Journal of Health Science, 28(2), 244-254. (In Thai).
ภัทรพล จึงสมเจตไพศาล. (2562). การพัฒนาต้นแบบการส่งเสริมการใช้ยาสมุนไพรในครัวเรือน (Med Kit) ในประเทศไทย. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 28(6), 1092-1103.
Jungsomjatepaisal, P. (2019). Development of a Prototype for Promoting the Use of Herbal Medicine in Households in Thailand. Journal of Health Science, 28(6), 1092-1103. (In Thai).
มาลัย กมลสกุลชัย. (2559). บทบาทและความเชื่อมั่นของผู้บริโภคที่มีต่อสมุนไพรไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
Kamolsakulchai, M. (2016). Role and Confidence of Consumers towards Thai Herbs. Bangkok: Rajamangala University of Technology Rattanagosin. (In Thai).
โรงพยาบาลห้วยเกิ้ง. (2563). รายงานประจำปี 2562. อุดรธานี: โรงพยาบาลห้วยเกิ้ง.
Huai Koeng Hospital. (2020). Annual report 2019. Udon Thani: Huai Koeng Hospital. (In Thai).
โรงพยาบาลห้วยเกิ้ง, กลุ่มงานเวชระเบียน. (2563). สถิติผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง. อุดรธานี: โรงพยาบาลห้วยเกิ้ง.
Huai Koeng Hospital, Medical records department. (2020). Statistics of chronic NCDs patients. Udon Thani: Huai Koeng Hospital. (In Thai).
วรรณรัตน์ รัตนวรางค์ และ วิทยา จันทร์ทา. (2559). ความฉลาดทางสุขภาพด้านพฤติกรรมการดูแลตนเองกับการควบคุมระดับน้าตาลในเลือดของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จังหวัดชัยนาท. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครราชสีมา, 24(2), 36-40.
Rattanavarang, W., & Chantha, W. (2016). Health Literacy on Self-Care Behavior and Blood Sugar Control of Patients with Type 2 Diabetes, Chainat Province. Journal of Boromarajonani College of Nursing Nakhon Ratchasima, 24(2), 36-40. (In Thai).
ศักดิ์ชาย ขัติยา. (2560). พฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรเพื่อลดระดับน้ำตาลในเลือดในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลห้วยเกิ้งและโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลห้วยเกิ้ง. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข, กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก.
Khattiya, S. (2017). Behavior of Herbal Medicine to Reducing Blood Sugar Level in Patients with Type 2 Diabetes, Huai Koeng Hospital and Huai Koeng Subdistrict Health Promoting Hospital. Nonthaburi: Ministry of Public Health, Department of Thai Traditional and Alternative Medicine. (In Thai).
สุรศักดิ์ เสาแก้ว ภาณุพงศ์ พุทธรักษ์ และ ศศิพงค์ ทิพย์รัชดาพร. (2563). การสังเคราะห์ข้อเสนอในการกำหนดนโยบายการใช้ยาสมุนไพรในระบบบริการสุขภาพและระบบหลักประกัน. พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา, คณะเภสัชศาสตร์.
Saokaew, S., Buddharak, P., & Thipratchadaporn, S. (2020). A synthesis of a proposal to formulate a policy on the use of herbal drugs in the health care system and the insurance system. Phayao: Phayao University, Faculty of Pharmacy. (In Thai).
Daniel, W.W. (1995). Biostatistic: A foundations for analysis in the health sciences. New York: John Wiley.
Krejcie R.V., & Morgan D.W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.
Nutbeam, D. (2000). Health Literacy as a public health goal: a challenge for contemporary health education and communication strategies into health 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259-267.
