LEADERSHIP AMONG COLLEGE OF DRAMATIC ARTS’ DIRECTORS, COLLEGE OF FINE ARTS’ DIRECTORS, BANDITPATANASILPA INSTITUTE, MINISTRY OF CULTURE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to study leadership, problems, and suggestions for leadership development, and to investigate a leadership development model of the directors of College of Dramatic Arts and the directors of College of Fine Arts, Bunditpatanasilpa Institute, Ministry of Culture. The target group consisted of the personnel of 11 Colleges of Dramatic Arts and 3 Colleges of Fine Arts, totaling 441 people in the academic year 2020. There were 14 key informants for the interview and 100 key informants for the quality assessment. The research instruments were a questionnaire, an interview form, and a quality assessment form. The data were statistically analyzed for mean, standard deviation, and content analysis.
The research results were as follows:
1) Leadership of the directors of the College of Dramatic Arts and the directors of the College of Fine Arts, Bunditpatanasilpa Institute, Ministry of Culture, overall, was at a very good level with a mean of 4.08 and a standard deviation of 0.15.
2) The problems encountered were that there were few personnel meetings, and unclear coordination and communication. The suggestion is that the directors should have visions, manage systematically, arrange more meetings to discuss management plans together, apply technology to work, and create a good atmosphere and relationship in the organization.
3) According to the professional leadership development model, there were nine outstanding items and eleven professional leadership items. The results of the quality assessment of the leadership development model of the directors of the College of Dramatic Arts and the directors of the College of Fine Arts, Bunditpatanasilpa Institute, Ministry of Culture, found that their work-oriented behavior was appropriate with the percentage score range at 93.00 – 99.00. In addition, the relationship-oriented behavior was appropriate with the percentage score range at 94.00 – 97.00.
Article Details
References
กัลยา พรมทิพย์. (2558). ภาวะผู้นำของผู้บริหารตามทัศนะของครูมัธยมศึกษา ในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 8(2). 79-90.
ทวีภรณ์ วรชิน, สมเจตน์ ภูศรี และ เกรียงศักดิ์ ไพรวรรณ. (2016). รูปแบบการพัฒนาภาวะ ผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษา เขต 24. วารสารการบริหารปกครอง, 5(2), 146-164.
นพดล เหลืองภิรมย์. (2556). แนวคิดการจัดคนให้เหมาะสมกับงานและการแบ่งงานในบริบทที่แตกต่างกัน แนวคิดนี้ยังคงใช้ได้หรือไม่ ในยุคสมัยใหม่และหลังสมัยใหม่. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ, 1(1), 83-91.
บุญพา พรหมณะ. (2559). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรี ธรรมราช.
พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี. (2551). คนสำราญ งานสำเร็จ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ธรรมะ.
พรศักดิ์ คำทอง. (2558). คุณลักษณะของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในวิทยาลัยชุมชน กลุ่มภาคเหนือ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น.
พูนศักดิ์ ไชยคำจันทร์. (2558). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาในบริบทสังคมพหุวัฒนธรรม. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 272-293.
ราชกิจจานุเบกษา. (2550). พระราชบัญญัติ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ.2550 เล่ม 124 ตอนที่ 32. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
วิเชียร วิทยอุดม. (2553). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
วินนารัชน์ ชัยวิทยนันต์ และ จุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2561). การพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. กรุงเทพฯ. วารสารสารสนเทศ, 16(2), 159-167.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2547). ภาวะผู้นำ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พี.บี.ฟอเรน บุ๊คส์เซ็นเตอร์.
