CHINESE IDIOMS AND PHRASE STRUCTURAL ANALYSIS REFLECTING CHARACTER AND BEHAVIOR: A CASE STUDY OF CHINESE CATCHY IDIOM BOOKS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to categorize Chinese idioms from characters and behaviors, and study the structure and classify phrases of Chinese idioms. Data used in this research were obtained from a Chinese’s Catchy Idiom Book of Arsom Siam- Chinese Study (2020). The findings revealed that Chinese idioms were originated from different characters which could be divided as 1) jealousy, 2) trickery, 3) ostentatiousness, 4) ignorance, 5) flattery, 6) wickedness, 7) cruelty and 8) stubbornness. The Chinese idioms based on behaviors could be categorized as 1) behavior of a dignified person, 2) behavior of a careless person, 3) behavior of a sticky person, 4) behavior of a selfish person, and 5) behavior of an incompetent person. The phrasal structure of Chinese idioms contains only 6 types including coordinative phrase (联合词组), subject-verb phrases (主谓词组), verb-objective phrase (动宾词组), endocentric phrase (偏正词组), numeric-classifier phrase (数量词组) and prepositional phrase (介词词组).
Article Details
References
กณิกนันต์ โยธานะ. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบสํานวนจีนที่มีคําว่า “chī” กับสํานวน ไทยที่มีคําวา “กิน”. วารสารจีนศึกษา, 6(6), 145-181.
จดหมายข่าวอาศรมสยาม-จีนวิทยา ฉบับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม (ลำดับที่ 189 เดือนเมษายน 2561). (2561). สืบค้นเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2565, จาก https://www.arsomsiam.com/download/%e0%b8%9b%e8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%95%e0%b8%b4%e0%b8%a8%e0%b8%b2%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b9%8c189/?wpdmdl=3663&refresh=61fbf84e577191643903054.
เธียรชัย เอี่ยววรเมธ. (2559). พจนานุกรมจีน-ไทย ฉบับใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 33. กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
พิริยา สุรขจร. (2544). สำนวนจีนและสำนวนไทยที่มีคำเกี่ยวกับสัตว์: การศึกษาเปรียบเทียบ. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
วนิดา ตั้งเทียนชัย. (2550). สำนวนจีน: โครงสร้างทางภาษาและเจตนาการใช้ (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สรวง สิทธิสมาน. (2563). เมื่อวัฒนธรรม “รักหน้ายิ่งชีพ” ของคนจีนถูกตั้งคำถาม. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2565, จาก https://adaybulletin.com/know-mahamangkorn-overly-generous/53117.
สุพัตรา ห.เพียรเจริญ. (2563). การเผยแพร่วรรณคดีจีนสมัยใหม่ในปัจจุบัน: วิเคราะห์ผ่านพิพิธภัณฑ์นักเขียน “หลู่ซวิ่น” (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
หลี่ เต๋อจิน และ เฉิง เหม่ยเจิน. (2563). ไวยากรณ์จีน สำหรับคนไทย (อารีย์ รุ่นพระแสง, ผู้แปล). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: หมื่นอักษร.
อาศรมสยาม-จีนวิทยา. (2557). 戴绿帽子. สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2565, จาก http://chinese2u.blogspot.com/2016/05/lu-maozi.html.
อาศรมสยาม-จีนวิทยา. (2563). สำนวนยอดฮิตติดปากชาวจีน. กรุงเทพฯ: ออล บุ๊คส์.
Niran Kasri. (2020). ไม่ดูตาม้าตาเรือ หมายถึงอะไร. สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2565, จาก https://www.blogsdit.com/2020/01/checkmate.
Xu, Z., & Ying, J. (2019). WAIGUO REN SHUO SHUYU. (10th ed.). Beijing: Beijing Language And Culture University Press.
Yao, S. (2560). อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ “มนุษย์เป็นสัตว์”: กรณีศึกษาสมญานามในวรรณกรรมจีนเรื่อง水浒传/ʂʰuei214xu214tʂuan51/(ซ้องกั๋ง). วารสารอักษรศาสตร์, 46(2), 1-43.
隔离学中文. (2564). กักตัวเรียนภาษาจีน. สืบค้นเมื่อ 27 มีนาคม 2565, จากhttps://www.facebook.com/watch/?v=3820029871451638.
