GUIDELINES FOR ENHANCING ENVIRONMENTAL CONSERVATION BEHAVIOR OF STUDENTS IN RAJAMANGALA UNIVERSITY OF TECHNOLOGY THANYABURI
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed 1) to study personal factors related to environmental conservation behavior of students at Rajamangala University of Technology Thanyaburi, and 2) to synthesize the enhancing environmental conservation behavior of students Rajamangala University of Technology Thanyaburi. This research was a mixed research design. The sample group of quantitative method was 434 students who enrolled in the social and environmental course and 88 students for qualitative method. The tools used in the research were questionnaires and small group meetings. Statistics used in quantitative research were frequency, percentage, mean, standard deviation, chi-square test at the statistical significance level at 0.05, and content analysis for qualitative research. The results found that the overall environmental conservation behavior was at a high level at the mean 2.45, the standard deviation at 0.65. The personal factors, gender and year of study, found a relationship on the environmental conservation behavior of students of Rajamangala University of Technology Thanyaburi statistically significant at 0.05 (chi-square was 0.009 and 0.019). The results of the synthesis of guidelines for enhancing environmental conservation behavior consisted of 4 aspects; learning and teaching, applying innovation for raising awareness campaign, policy and service, and supporting role of university.
Article Details
References
กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม. (2551). แผนหลักสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน (พ.ศ. 2551-2555). กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม.
ชุลีวรรณ ปราณีธรรม. (2560). พฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในขณะท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยว. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 6(1), 24-32.
นงนภัส คู่วรัญญู เที่ยงกมล. (2554). สิ่งแวดล้อมและการพัฒนาเล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณิภา เห็มสมัคร. (2561). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาพฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ในโรงเรียนบ้านหนองกุงวิทยาคาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ไพฑูรย์ พิมดี. (2559). พฤติกรรมการบริโภคที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของนักศึกษา: การวิเคราะห์ องค์ประกอบเชิงยืนยัน. วารสารวิจัยและพัฒนา มจธ., 9(3), 317-326.
สาขาสังคมศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์. (2565). สถิตินักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชาสังคมกับสิ่งแวดล้อม ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2565. ปทุมธานี: สาขาสังคมศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
Anthony, C. & Thomas, D. A. (2020). Organizational Learning: A Theory of Action Perspective. Reading, M.A.: Addison-Wesley.
Knapp, D. (2000). The Thessaloniki declaration: A wake-up call for environmental education. The Journal of Environmental Education, 31(3), 32–39.
McKeown-Ice, R. (2000). Environmental education in the United States: A survey of preservice teacher education programs. The Journal of Environmental Education, 32(1), 4–11.
Pollution Control Department. (2017). Draft of Water Quality Management Strategy in Thailand (2017-2036). Bangkok: Ministry of Natural Resources and Environment.
Songsoonthornwong, C. (2007). Participative Behaviors in Natural Resources and Environmental Conservation of Hotel Personnel: A case study in the 4 and 5- Star Hotel in Bangkok. Bangkok: Dusit Thani College.
Tal, T. (2010). Pre-service teachers’ reflections on awareness and knowledge following active learning in environmental education. International Research in Geographical and Environmental Education, 19(4), 263–276.
Tuncer, G., Tekkaya, C., Sungur, S., & Cakiroglu, J. (2009). Assessing pre-service teachers’ environmental literacy in Turkey as a mean to develop teacher education programs. International Journal of Educational Development, 29(4), 426–436.
Ute, J. D., & William, C. (2020). Environmental concern and environmental purchase intentions: The mediating role of learning strategy. Journal of Business Research, 68(9), 1974-1981.
