PERSONNEL MANAGEMENT OF LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATIONS IN RENU NAKHON DISTRICT, NAKHON PHANOM PROVINCE

Main Article Content

Wetchayu Prommachan
Jarukanya Udanont
Kotchakorn Dechakhamphu

Abstract

The purposes of this research were to 1) study the personnel management level of local government organizations in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Province, 2) compare personnel management of local government organizations in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Province. It is a quantitative research study. The sample group used in the research consisted of personnel of the local government organization in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Province; 183 people, using a questionnaire as a research tool. The statistics used to analyze the data included mean, standard deviation, t-test and F-test statistics by One Way ANOVA.


Research results found that personnel management level of local government organizations in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Province overall was at the highest level ( =4.64). When comparing personnel management of local government organizations in Renu Nakhon District, Nakhon Phanom Province according to personnel factors. The results of the study found that age, education level of personnel type different work experiences had no difference in personnel management except different departments had different personnel management statistically significant at the 0.05 level.

Article Details

How to Cite
Prommachan, W., Udanont, J., & Dechakhamphu, K. (2024). PERSONNEL MANAGEMENT OF LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATIONS IN RENU NAKHON DISTRICT, NAKHON PHANOM PROVINCE. Udon Thani Rajabhat University Journal of Humanities and Social Science, 13(2), 1–21. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/hsudru/article/view/276057
Section
Research Article

References

กรรณิกา เหมืองทอง. (2560). การประเมินการบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนตำบลกาญจนา อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 10(3), 153-170.

กัมพล เพ็ชรล้อมทอง, สันติ ปัญญา, สุรภา เอมสกุล และ โชติ บดีรัฐ. (2565). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น : การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 373-385.

เกตศราภรณ์ คุณวิบูลย์ และ จีรศักดิ์ โพกาวิน. (2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเชียงขวัญ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 11(1), 412-422.

โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. นนทบุรี: ธรรมสาร.

คำนาย อภิปรัชญาสกุลม. (2561). การบริหารการผลิต. กรุงเทพฯ: ดวงกมลสมัย.

ธนาวุฒิ คําศรีสุข และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). ปัญหาและอุปสรรคในการบริหารงานบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารร้อยแก่นสารสินธุ์, 7(1), 369-386.

ธนาวุฒิ คำศรีสุข. (2565). ปัญหาและอุปสรรคในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(1), 370-386.

ประหยัด หงส์ทองคำ. (2548). การบริหารท้องถิ่น. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ผกากาญจน์ ปฐมาญาดา. (2565). แนวทางการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐอย่างยั่งยืนในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 10(1), 1-14.

พงศธร ผาสิงห์. (2552). สภาพและปัญหาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของเทศบาลในจังหวัดอุตรดิตถ์ จังหวัดแพร่และจังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาประชาคมเมืองและชนบท มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

พิกุล คุณเชื่อง. (2559). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ตามหลักธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตอำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 13(62), 129-138.

เพิ่มพูน ทองศรี. (2558). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ของเทศบาลตำบลในอำเภอประโคนชัยจังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ฟิลลิปส์ จิระประยุต. (2556). การนําเครื่องมือการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่มาใช้ในหน่วยธุรกิจน้ำมัน บริษัท ปตท. จํากัด (มหาชน). วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

รัชนี วิเศษประสิทธิ์. (2562). สภาพปัญหาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในกรณีเปลี่ยนแปลงคณะผู้บริหาร:ศึกษากรณีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 8(3), 186-202.

รัตติกาล โสวะภาส. (2563). การพัฒนาองค์การให้มีศักยภาพการทำงานสูง ในศตวรรษที่ 21. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(2), 229-239.

ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์ และ อัจฉรา ชำนิประศาสน์. (2562). สถิติสำหรับการวิจัยและเทคนิคการใช้ SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

วัชรพล อรุณรัตน์ และ ธนัสถา โรจนตระกูล. (2565). ผลสัมฤทธิ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นยุคดิจิทัล. วารสารร้อยแก่นสารสินธุ์, 8(1), 429-443.

สำนักงานคณะกรรมการมาตรฐานการบริหารทรัพยากรมนุษย์ส่วนท้องถิ่น. (2554). รายงานประจำปี 2554 คณะกรรมการมาตรฐานการบริหารทรัพยากรมนุษย์ส่วนท้องถิ่น (ก.ถ.) และสำนักงานคณะกรรมการมาตรฐานการบริหารทรัพยากรมนุษย์ส่วนท้องถิ่น (สำนักงาน ก.ถ.). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการมาตรฐานการบริหารทรัพยากรมนุษย์ส่วนท้องถิ่น.

Cloete, H. (2023). Towards evidence-based human resource development for South African local government. Africa's Public Service Delivery and Performance Review, 11(1), 1-13.

Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing. 3rd ed. New York: Harper & Row.

Jacobson, E. S., & Sowa, G. E. (2016). Municipal Human Resource Management: Challenges and Innovative Practices in Turbulent Times. State and Local Government Review, 48(2) 121-131.

Perlman, B. J. (2016). Human Resource Management at the Local Level: Strategic Thinking and Tactical Action. State & Local Government Review, 48(2), 114-120.

Pollitt, E. (1993). Iron deficiency and cognitive function. Annu Rev Nutr, 13, 521-537.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper & Row.