เรื่องเล่าทีดัดแปลงจากบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนกของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช: การศึกษาในฐานะวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติ Narratives Adapted from the Story of Mahajanaka of King Bhumibol: A Study as Panegyric Literature

Main Article Content

รัชนีกร รัชตกรตระกูล

บทคัดย่อ

บทความนีมี้จุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะของวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติที่ปรากฏในเรื่องเล่าจากบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนก และศึกษาบทบาทของเรื่องเล่าจากบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนกในฐานะวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติ  ผลการวิจัยพบว่าเรื่องเล่าจากบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนกปรากฏลักษณะของวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติอย่างเด่นชัด 2 ประการ ประการแรก คือเนื้อหาที่แสดงการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชตามองค์ประกอบของวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติอันได้แก่ บทประณามพจน์ การแสดงจุดมุ่งหมายว่าแต่งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ การบรรยายพระราชกรณียกิจ และบทสรุป ประการที่สอง คือการปรับเนื้อเรื่องพระมหาชนกให้มีองค์ประกอบที่แสดงการเฉลิมพระเกียรติ ทั้งการปรับเนื้อหา การสร้างองค์ประกอบของเรื่อง และการสร้างองค์ประกอบศิลป์ บทบาทของเรื่องเล่าจากบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนกในฐานะวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติ แสดงให้เห็นพลวัตของวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติที่นำเสนอผ่านสื่อสมัยใหม่ที่สามารถสื่อแนวคิดในการเฉลิมพระเกียรติไปยังผู้เสพจำนวนมากได้

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กิตติศักดิ์ เกิดอรุณสุขศรี. (2552). “จากวรรณคดีสู่ละครเวทีร่วมสมัย กรณีศึกษาเรื่องมหาชนก Never Say Die”, ใน ธเนศ เวศร์ภาดา (บรรณาธิการ). อยู่คู่กาลกับโลก การศึกษาวรรณคดี วรรณกรรม และสือร่วมสมัย.กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.

คมวชัวร์ พสูริจันทร์แดง.(2558). การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ผ่านพัฒนาการด้านปรัชญาในเรื่องพระมหาชนก. วิทยานิพนธ์
ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต, ภาควิชาดุริยางคศิลป์, คณะศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

คำยวง วราสิทธิชัย. (2549). “มองวรรณกรรมพระราชพิธีในฐานะวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติ”. วรรณวิทัศน์ (พฤศจิกายน) ,หน้า 31-71.

จักรกฤษณ์ ดวงพักตรา. (2541). บทสำหรับแสดงและบทสำหรับอ่าน เรื่องพระมหาชนกแปรรูปจากพระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.

ปัทมา ฑีฆประเสริฐกุล. (2556). ยวนพ่ายโคลงดั้น: ความสำคัญที่มีต่อการสร้างขนบและพัฒนาการของวรรณคดีประเภท ยอพระเกียรติของไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, ภาควิชาภาษาไทย, คณะอักษรศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภูมิพลอดุลยเดช, พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2538). พระราชนิพนธ์เรื่องเมื่อข้าพเจ้าจากสยามมาสู่สวิทเซอร์แลนด์. วัฒนธรรมไทย. 33(ธันวาคม), 12 – 18.

โมเดิร์นไนน์ ทีวี. ละครเทิดพระเกียรติพระมหาชนก. สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม 2558. จาก https://www.youtube.com
/watch?v=lkTJU6jLBwM

ยุพร แสงทักษิณ. (2537).วรรณคดียอพระเกียรติ. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.

รุจิภาส ภูธนัญนฤภัทร. (2555). ซิมโฟนีอุปรากร: พระมหาชนก.วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต, ภาควิชาดุริยางคศิลป์,
คณะศิลปกรรมศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรางคณา ศรีกำเหนิด. (2558). “โคลงดั้นเรื่องปฏิสังขรณ์วัดพระเชตุพน: จากบันทึกประวัติศาสตร์สู่การสร้างสรรค์วรรณกรรม ยอพระเกียรติ”, วรรณวิทัศน์. (ฉบับพิเศษ), 33-76.

สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์กรมหาชน). การ์ตูนแอนิเมชันเรื่องพระมหาชนก.,สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม
2558. จาก https://www.youtube.com/watch?v=oESIu4nT7Uw

สำนักนายกรัฐมนตรี. พระมหาชนเดอะฟีโนมีนอลไลฟ์โชว์, สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม 2558. จาก https://www.youtube.com
/watch?v=I9k8nsR

สุชาติ เถาทอง, สังคม ทองมี, ธำรงศักดิ์ ธำรงเลิศฤทธิ์ และ รอง ทองดาดาษ. (2551). หนังสือเรียนรายวิชาพื้นฐาน ทัศนศิลป์ ม.1.
กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.

สุภัค มหาวรากร. (2556). “นาฏยลีลาพระมหาชนก: การสร้างสรรค์ชาดกในสังคมไทย”. วารสารไทยศึกษา, 9(1). ฉบับที่ 1, 139-164.

สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2554). การอภิปรายความบทพระราชนิพนธ์พระมหาชนก. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

เสาวณิต วิงวอน. (2530). การศึกษาวิเคราะห์วรรณกรรมยอพระเกียรติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต, ภาควิชาภาษา
ไทย, คณะอักษรศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อักษราวดี เสียงดัง. (2555). เอกลักษณ์ไทยในการแสดงวิจิตรนาฏกรรมเฉลิมพระเกียรติพระมหาชนก. วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, ภาควิชานาฏยศิลป์ไทย, คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เอ จี เอนเตอร์เทนเมนท์. (2543.) ลิเกการกุศล เรื่องพระมหาชนก, (ซีดีรอม). กรุงเทพฯ: บริษัท บี.เค.พี.อินเตอร์ เนชั่นแนล.

อิราวดี ไตลังคะ. (2543). ศาสตร์และศิลป์แห่งการเล่าเรื่อง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.