ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพทางธุรกิจผ่านความสามารถ ในการเปลี่ยนแปลงทาง ดิจิทัลของธุรกิจสื่อบันเทิงในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ศนียา พันธ์ศรี นิสิตปริญญาเอก คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก
  • พัชรี ชยากรโศภิต คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก

คำสำคัญ:

บริบทขององค์กร, การมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการ, การปรับใช้เทคโนโลยี, ความสามารถในการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล, ประสิทธิภาพทางธุรกิจ, ธุรกิจสื่อบันเทิง

บทคัดย่อ

        การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการดำเนินงานของธุรกิจสื่อบันเทิงในประเทศไทย 2) พัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่แสดงอิทธิพลของปัจจัยเหล่านี้ และ 3) ศึกษาอิทธิพลทางตรงและทางอ้อมของปัจจัยต่างๆ ผ่านความสามารถในการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล กลุ่มตัวอย่างคือบริษัทธุรกิจสื่อบันเทิงที่จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในประเทศไทย จำนวน 414 แห่ง โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ (Stratified Random Sampling) ตามภูมิภาค เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่ได้รับการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา (Content Validity) และความเชื่อมั่น (Reliability) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirmatory Factor Analysis: CFA) และโมเดลสมการโครงสร้าง (Structural Equation Modeling: SEM)

 

        ผลการศึกษาพบว่า โมเดลสมการโครงสร้างมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ( equation/df = 2.731 p-value= 0.000 CFI= 0.948, GFI= 0.929, RMSEA=0.065, RMR=0.020) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า บริบทขององค์กร การมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการ และการปรับใช้เทคโนโลยี มีอิทธิพลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญต่อความสามารถในการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและประสิทธิภาพทางธุรกิจสื่อบันเทิงในประเทศไทย นอกจากนี้ ความสามารถในการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลยังทำหน้าที่เป็นตัวแปรคั่นกลางที่ส่งผ่านอิทธิพลจากบริบทขององค์กรและการปรับใช้เทคโนโลยีไปสู่ประสิทธิภาพทางธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญ สะท้อนให้เห็นว่าความสามารถในการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลมีบทบาทสำคัญในการเพิ่มประสิทธิภาพทางธุรกิจ โดยช่วยให้องค์กรสามารถตอบสนองต่อความต้องการของตลาดได้รวดเร็ว และใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีใหม่ๆ ได้อย่างมีประสิทธิผลมากยิ่งขึ้น การศึกษานี้เป็นประโยชน์ต่อธุรกิจสื่อบันเทิงในการวางแผนและกำหนดกลยุทธ์องค์กรให้เหมาะสมกับบริบทของอุตสาหกรรมในยุคดิจิทัล

เอกสารอ้างอิง

กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2567). สถิติธุรกิจรายสาขา. https://www.dbd.go.th

จันทร์จิรา เหลาราช. (2566). การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลของธุรกิจบันเทิงในประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจ, 15(1), 23–39.

ชาญชัย ชัยประสิทธิ์ (2567). เจาะลึกแนวโน้มอุตสาหกรรมสื่อและบันเทิงโลกในอีก 5 ปีข้างหน้า. https://thestandard.co/media-entertainment-industry-trends/

ราชบัณฑิตยสภา. (2564). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2564. https://dictionary.orst.go.th/stat.php

Chou, Y.-C., & Shao, B.-B. M. (2023). Strategic alignment and digital transformation: The moderating effects of technology turbulence. Journal of Business Research, 159, 113661.

Cokluk, O., & Kayri, M. (2011). The effects of methods of imputation for missing values on the validity and reliability of scales. Educational Sciences: Theory and Practice, 11(1), 303–309.

Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis (2nd ed.). NJ: Lawrence Erlbaum Associates.

Feroz, A. K., Zo, H., & Chiravuri, A. (2021). Digital transformation and environmental sustainability: A review and research agenda. Sustainability, 13(3), 1530.

Frese, M. (2000). Success and failure of microbusiness owners in Africa: A psychological approach. Greenwood Publishing Group.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2014). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson Education Limited.

Hess, T., Matt, C., Benlian, A., & Wiesböck, F. (2015). Options for formulating a digital transformation strategy. MIS Quarterly Executive, 14(2), 123–139.

Newman, D. (2022). Qualitative research design in the digital era. Journal of Digital Business Research, 8(1), 45–59.

Osmundsen, K., Iden, J., & Bygstad, B. (2018). Digital transformation: Drivers, success factors, and implications. In MCIS 2018 Proceedings (Vol. 37). https://aisel.aisnet.org/mcis2018/37

Raimee, A., Putri, N., & Herlina, L. (2021). The effect of digital transformation on firm performance: Evidence from Indonesia. Journal of Asian Finance, Economics and Business, 8(2), 849–858.

Ratten, V. (2021). Entrepreneurship and innovation in the digital era. Journal of Entrepreneurship in Emerging Economies, 13(1), 1–14.

Sebastian, I. M., Ross, J. W., Beath, C., Mocker, M., Moloney, K. G., & Fonstad, N. O. (2020). How big old companies navigate digital transformation. MIS Quarterly Executive, 18(3), 197–213.

Sganzerla, M., Severo, E. A., & Bornia, A. C. (2016). Performance measurement for innovation: A bibliometric study. Journal of Technology Management & Innovation, 11(2), 1–14.

Spicer, J. (2020). Building digital-ready cultures: How values and habits enable transformation. MIT Sloan Management Review, 61(2), 1–6.

Vial, G. (2019). Understanding digital transformation: A review and a research agenda. The Journal of Strategic Information Systems, 28(2), 118–144.

Yurdugül, H. (2008). Minimum sample size for Cronbach’s coefficient alpha: A Monte-Carlo study. Hacettepe University Journal of Education, 35, 397–405.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-19