รูปแบบข้อมูล เนื้อหา และการใช้วิดีโอ เพื่อสื่อสารด้านอัตลักษณ์ท้องถิ่นของประเพณีแข่งเรือยาวไทยในรายการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์และออนไลน์
คำสำคัญ:
ประเพณี, เรือยาว, อัตลักษณ์ท้องถิ่นบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลด้านอัตลักษณ์ท้องถิ่นในประเพณีแข่งเรือยาวไทยในรายการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์และออนไลน์ 2) ศึกษาเนื้อหา และวิธีการใช้วิดีโอเพื่อสื่อสารอัตลักษณ์ท้องถิ่นในประเพณีแข่งเรือยาวไทยในรายการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์และออนไลน์ และ 3) สร้างรูปแบบชุดข้อมูลด้านอัตลักษณ์ท้องถิ่นในประเพณีแข่งเรือยาวไทย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์ข้อมูลจากรายการถ่ายทอดสดประเพณีการแข่งขันเรือยาว ประจำปี พ.ศ.2566 และการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 16 คน ประกอบด้วย ผู้ผลิตรายการโทรทัศน์และออนไลน์ 7 คน และผู้จัดประเพณีการแข่งขันเรือยาว 9 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบวิเคราะห์รูปแบบการนำเสนอเนื้อหาและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อนำข้อมูลมาจัดหมวดหมู่และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของข้อมูลโดยใช้เทคนิควิธีการวิจัยการวิเคราะห์เนื้อหาแบบอุปนัย และผลิตคลิปวิดีโอและคู่มือแนะนำเผยแพร่ทางออนไลน์
ผลการวิจัยพบว่า 1) ชุดข้อมูลด้านอัตลักษณ์ท้องถิ่นในประเพณีแข่งเรือยาวไทยทางโทรทัศน์ถูกกำหนดรูปแบบและวิธีการนำเสนอเนื้อหาที่มีคุณค่า ใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการกำหนดเนื้อหา โดยพบข้อมูลด้านความจงรักภักดี ด้านวิถีชีวิตและวัฒนธรรม ด้านศาสนาและความเชื่อ ด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น และด้านการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจ ส่วนออนไลน์จะถ่ายทอดสดทุกคู่การแข่งขัน ไม่จำกัดเวลา โดยพบข้อมูลด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น คือ สนามแข่งขัน ทุ่นปล่อยเรือ ร่องน้ำ เส้นชัย ตัวเรือ ลวดลายบนตัวเรือ ข้อมูลด้านการสื่อสารและเล่าเรื่อง คือ เล่าเรื่องเรือ เล่าเรื่องชุมชน และข้อมูลด้านวิถีชีวิตและวัฒนธรรม 2) เนื้อหาและวิธีการใช้วิดีโอทางโทรทัศน์ใช้แนวคิดการผลิตรายการกีฬาที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับประเพณีและวัฒนธรรม กระบวนการผลิตรายการประกอบด้วยการคัดเลือกสนามแข่งขัน การเตรียมข้อมูล ทำสกู้ป กำหนดตารางการแข่งขัน และเตรียมอุปกรณ์ มีหลักการทำงานคือการถ่ายทอดกีฬาท้องถิ่นให้ดูเป็นสากล ใช้ระบบออกอากาศและกราฟิกที่ทันสมัย ส่วนออนไลน์ใช้แนวคิดเสมือนว่าผู้ชมเข้าไปนั่งอยู่ในสนามแข่งขัน ถ่ายทอดสดการแข่งขันตลอดทั้งวัน ระบบการทำงานไม่ซับซ้อน ระบบออกอากาศและกราฟิกไม่ยุ่งยาก และ 3) สร้างสื่อวิดีทัศน์ 2 เรื่อง คือ “อัตลักษณ์เรือยาวประเพณีไทย” และ “การนำเสนอข้อมูลด้านอัตลักษณ์เรือยาวประเพณีไทย” และสื่อสิ่งพิมพ์ออนไลน์เรื่อง “อัตลักษณ์ การถ่ายทอด เรือยาวประเพณีไทย”
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2552). พิธีกรรมและประเพณี. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2567). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. https://ich-thailand.org/heritage/detail/62b3e998f7be8fc407c633ba
กรีฑา โมระมัต. (2550). ต้นตำรับการแข่งเรือขึ้นโขนชิงธงเมืองหลังสวน. ชุมพร: โรงเรียนชุมชนวัดหาดสำราญ.
กาญจนา แก้วเทพ. (2557). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.
ขวัญชนก กันภัย. (2565). การถ่ายทอดสดแบบสตรีมมิ่งด้วยโปรแกรม OBS ผ่านช่องทางโซเชียลมีเดีย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช.
จุฑาพรรธ์ ผดุงชีวิต. (2550). วัฒนธรรมการสื่อสาร และอัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2558). อัตลักษณ์ วัฒนธรรม และการเปลี่ยนแปลง. เชียงใหม่: ศูนย์สตรีศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน และเอกราช เก่งทุกทาง. (2554). การสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์ หน่วยที่ 12 เรื่องการสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณัฐพงศ์ สัมปหังสิต. (2565). การศึกษากลวิธีการจัดรายการกีฬาทางช่องยูทูบในประเทศไทย. วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์, 41(2), 77-100.
ดนัย ไชยโยธา. (2538). ลัทธิ ศาสนา และระบบความเชื่อ กับประเพณีนิยมในท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: โอ เอส พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
พรชัย ฉันต์วิเศษลักษณ์. (2559). การนำเสนอเนื้อหาด้านวัฒนธรรมของประเทศในกลุ่มอาเซียนในรายการสารคดีโทรทัศน์ไทย. วารสารวารสารศาสตร์, 9(1), 33-79.
ภควัต รัตนราช. (2560). การสื่อสารเชิงสัญลักษณ์ในประเพณีการแข่งขันเรือยาวขึ้นโขนชิงธง. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 21(2), 111-125.
มัฆวาน ภูมิเจริญ. (2567). การศึกษาประเพณีการแข่งเรือยาว: การปรับตัวในยุคการท่องเที่ยวเชิงกีฬา. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 3(1), 16-23.
รักษิณา ปิยะเจริญทรัพย์, ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน, และสันทัด ทองรินทร์. (2561). การสร้างสรรค์รายการโอ้ เบบี้! (Oh Baby!) ทางไลน์ทีวี. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 17(23), 128-136.
รัตนา จันทร์เทาว์. (2559). พลวัตของบทบาทหน้าที่ประเพณีการแข่งเรือยาวในภาคอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 33(3), 115-134.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2559). รายการกีฬา: เนื้อหารายการสำหรับโทรทัศน์ดิจิทัล. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 11(2), 201-216.
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2561). การพัฒนานวัตกรรมเชิงเนื้อหาด้วยกลยุทธ์การเล่าเรื่องข้ามสื่อสำหรับรายการโทรทัศน์. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิต, 12(1),193-225.
Cinedeck blog. (2025). Building a Successful Live Sports Production Workflow. https://cinedeck.com/cinedeck-blog/building-a-successful-live-sports-production-workflow/
Hall, S. (1980). Encoding/Decoding. London: Hutchinson.
Jenkins, H., Ford, S., Green, J. & Green, J.B. (2012). Spreadable media: Creating value and meaning in a networked culture. New York: NYU Press.
Katz, J. (2024). Why sports organisations should embrace OTT channels. https://www.infront.sport/blog/sports-technology/how-sports-organisations-embrace-ott
Leflaive, S. (2024). The Importance of Print in Education. https://www.linkedin.com/pulse/importance-print-education-shamus-leflaive4s1we?utm_source=chatgpt.com
Price, D. (2024). Live Sports Broadcast: Four Key Aspects of Seamless Production Workflows. https://www.infront.sport/blog/sports-technology/how-sports-organisations-embrace-ott
Reyes, J. (2025). 3 Reasons to Use a Video Platform for Education. https://www.gocadmium.com/resources/3-reasons-to-use-a-video-platform-for-education-2?utm_source=chatgpt.com
Shain, H. (2023). The power of sports storytelling: Not only driving more fans, but also more media value.https://www.infront.sport/blog/sports-technology/how-sports-organisations-embrace-ott
Smith, P. (2021). Live Sports Production: Theory, Practicum, and Analysis. New York: Syracuse University.
Swapnil Raje. (2025). Sports Production Technology Transforms Broadcasting with Brainstorm’s Innovations. https://www.digitalstudioindia.com/broadcasting/broadcast-business/sports-production-technology-2
Whannel, G. (1992). Field in Vision. London: Routledge.
Williams, R. (1981). The long revolution. London: Chatto and Windus.