กลยุทธ์การนำเสนอและการจัดการข่าวสารผ่าน Facebook Pages สื่อมวลชนและเพจข่าวออนไลน์ ในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การนำเสนอข่าว, การจัดการข่าวสาร, Facebook Page, สื่อมวลชน, เพจข่าวออนไลน์บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์การนำเสนอและการจัดการข่าวสารผ่าน Facebook pages สื่อมวลชนและเพจข่าวออนไลน์ ในยุคดิจิทัล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ที่เกี่ยวข้องในกลยุทธ์การนำเสนอและการจัดการข่าวสารผ่าน Facebook pages ของสื่อมวลชนและเพจข่าวออนไลน์ในยุคดิจิทัล จำนวน 4 Facebook pages โดยเลือกจากจำนวนกลุ่มตัวอย่าง Facebook pages สื่อมวลชน 2 แห่ง และ Facebook pages เพจข่าวออนไลน์ 2 แห่ง ประกอบไปด้วยผู้ให้ข้อมูล ดังนี้ 1) Facebook page Thairath - ไทยรัฐออนไลน์ จำนวน 2 คน 2) Facebook page Nation TV จำนวน 2 คน 3) Facebook page อีจัน จำนวน 2 คน และ 4) Facebook page Poetry of Bitch จำนวน 1 คน ผลการวิจัยพบว่า
Facebook pages ทั้ง 4 แห่ง มีการใช้กลยุทธ์การนำเสนอข่าว ได้แก่ กลยุทธ์ภาพจำ กลยุทธ์การสื่อสารด้วยภาพ กลยุทธ์การใช้Storytelling กลยุทธ์การใช้เทคโนโลยีในการวิเคราะห์ข้อมูล กลยุทธ์ในด้านความเป็น Specialist กลยุทธ์การสร้างการมีส่วนร่วม กลยุทธ์การสร้างสรรค์สาร กลยุทธ์ความดึงดูดใจ และกลยุทธ์ในการจัดการความคิดเห็น ตามบริบทของแต่ละองค์กรที่แตกต่างกันเพื่อดึงดูดผู้รับสาร ควบคู่ไปกับการจัดการข่าวสารผ่าน Facebook pages ทั้ง การรวบรวมข้อมูล การเรียบเรียงข้อมูล และการเผยแพร่ข้อมูล
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ โกวิทวงศา. (2562). แนวทางพัฒนาสื่อมวลชนไทยในการรายงานข่าวสถานการณ์วิกฤต กรณีศึกษาปฏิบัติการค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยถ้ำหลวง. [วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
กาญจนา แก้วเทพ. (2556). สื่อสารมวลชน ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
ปัณวรรธณ์ ชัยพรรถพานิช (2557). การศึกษาพฤติกรรมการแสดงความคิดเห็นแบบตรรกะวิบัติ ที่ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเจตคติต่อธุรกิจ ตราสินค้าหรือภาพลักษณ์องค์กรบนสังคมออนไลน์. [การค้นคว้าแบบอิสระปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
ระวีวรรณ ประกอบผล. (2540). “องค์ประกอบและกระบวนการของการสื่อสาร”. [ในเอกสารการสอนชุดวิชา หลักและทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 1 – 8]. (พิมพ์ครั้งที่ 13), นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
รัฐญา มหาสมุทร. (2559). กลยุทธ์การสื่อสารของผู้ทรงอิทธิพลทางความคิดในโลกออนไลน์ที่มีผลต่อทัศนคติ ของกลุ่มผู้ติดตาม. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
วรัชญ์ ครุจิต. (2562, 20 สิงหาคม). จี้ให้ชัดเจตนารมณ์ ‘ดีอี’ ตั้งศูนย์ใหม่ต่อต้านเฟคนิวส์. เดลินิวส์, น.2.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2565). การบริหารจัดการข้ามสื่อ จากสื่อมวลชนไปสู่สื่อออนไลน์. กรุงเทพฯ: บริษัทจามจุรีโปรดักส์ จำกัด.
อรุโณทัย วรรณถาวร. (2565). ข้อถกเถียงว่าด้วยลักษณะพ้นความจริงในยุคสมัยสื่อสังคมออนไลน์. วารสารศาสตร์, 15(1), 40-78.
เอกพล เธียรถาวรและปาจารีย์ ปุรินทวรกุล. (2566). การปรับตัวขององค์กรข่าวเพื่อความอยู่รอดทางธุรกิจและบทบาทหน้าที่ต่อสังคม: กรณีศึกษาองค์กรสื่อออนไลน์. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร. พระนคร, 8(1), 9-18.
Alejandro, J. (2010). Journalism in the age of social media (Reuters Institute Fellowship Paper). Reuters Institute for the Study of Journalism, University of Oxford. https://reutersinstitute.politics.ox.ac.uk/sites/default/files/201711/Journalism%20in%20the%20Age%20of%20Social%20Media.pdf
Beers, A. (2023). Influencer publics and the divergent construction of social media realities. In Companion publication of the 2023 conference on computer supported cooperative work and social computing (pp. 448–451). Association for Computing Machinery. https://doi.org/10.1145/3584931.3608928
Hayes, J. (2002). The theory and practice of change management. U.K.: Palgrave Macmillan.
Michelstein, E., & Boczkowski, P. J. (2009). Between tradition and change: A review of recent research in online news production. Journalism, 10(4), 562–578. https://doi.org/10.1177/1464884909106483
Pettersson, R. (2012). Introduction to message design. Journal of Visual Literacy, 31(2), 2–8. https://doi.org/10.1080/1051144X.2012.11510583
Rogers, E. M., & Dearing, J. W. (1987). Agenda-setting research. In J. Anderson (ed.) Communication yearbook (Vol. 11, pp. 55–94). California: Sage Publications.
Umeogu, B. (2012). Source credibility: A philosophical analysis. Open Journal of Philosophy, 2(2), 112–115.
