การจัดกลุ่มนักท่องเที่ยวในเขตพื้นที่อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่นภายใต้แนวคิดการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ จำแนกตามพฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว โดยใช้เทคนิคการจัดกลุ่มนักท่องเที่ยว ด้วยวิธี cluster analysis
คำสำคัญ:
การจัดกลุ่มนักท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ, พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวบทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่อง “การจัดกลุ่มนักท่องเที่ยวในเขตพื้นที่อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น ภายใต้แนวคิดการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ จำแนกตามพฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว โดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์กลุ่ม (Cluster Analysis)” มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาพฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยวในอำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น ภายใต้แนวคิดการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ และ (2) จำแนกกลุ่มนักท่องเที่ยวตามพฤติกรรมและความพึงพอใจดังกล่าว
การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed Methods) โดยอาศัยการวิจัยเชิงคุณภาพร่วมกับการวิจัยเชิงปริมาณ ผลการศึกษาพบว่า ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำในพื้นที่โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่ได้รับคะแนนเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ด้านกิจกรรมในแหล่งท่องเที่ยว (4.35) และด้านแหล่งท่องเที่ยว (4.32) ขณะที่ด้านที่มีคะแนนเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว (3.57) รองลงมาคือ ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (3.93) และด้านบริการที่พักแรม (4.05) นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์แบบ Cluster Analysis พบว่าสามารถจำแนกนักท่องเที่ยวออกเป็น 3 กลุ่มหลัก ได้แก่ (1) กลุ่มนักท่องเที่ยวทั่วไป (Normal Travelers) (2) กลุ่มนักท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้ (Educational Travelers) และ (3) กลุ่มนักท่องเที่ยวเพื่อการใช้ชีวิต (Lifestyle Travelers)
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). ระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย. https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=11321
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2558). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ฐากูร โกมารกุล ณ นคร. (2564). บ้าน(สีชมพู)ที่เราอยู่ด้วยหัวใจเห็น. ศิลปวัฒนธรรม, 42(7), 26–35.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2555). ความแตกต่างทางมิติวัฒนธรรมกับพฤติกรรมนักท่องเที่ยว. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 31(5), 61–72.
ศุภลักษณ์ อัครางกูร. (2551). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
สุพิเชษฐ์ ตองอ่อน, & ประสพชัย พสุนนท์. (2563). การวิเคราะห์การจัดกลุ่มนักท่องเที่ยวและกลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาดของผู้ประกอบการรีสอร์ทในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 13(2), 1–13.
ไพฑูรย์ พงศะบุตร. (2554). ความหมายของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน ฉบับที่ 27.
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.
Dolnicar, S. (2002). A review of data-driven market segmentation in tourism. Journal of Travel & Tourism Marketing, 12(1), 1–22.
Kotter, J. P., & Cohen, D. S. (2002). The heart of change. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Likert, R. (1961). New patterns of management. New York: McGraw-Hill.
Liu, M. (2011). Study on low-carbon tourism development of Changdao Island in low-carbon economy. http://www.seiofbluemountain.com/upload/product/201112/2011jscx0a15.pdf
Zhang, Q., & Liu, C. (2011). Research on low-carbon tourism consumption intentions of students in Shanghai. Jiangsu Commercial Forum, 8, 24–26.
Zhou, G. (2013). Research on low-carbon rural tourism development in western minority regions in China from the perspective of neo-institutional economics. http://journal-archieves30.webs.com/117-125.pdf
