Cluster of Tourists in Si Chomphu District, Khon Kaen Province Based on Behavior and Satisfaction Under the Low-Carbon Tourism Concept Using Cluster Analysis
Keywords:
Tourist Cluster analysis, Low Carbon Tourism, Tourist Behavior and Tourist SatisfactionAbstract
The research article “Grouping of tourists in Si Chomphu District, Khon Kaen Province under the concept of low-carbon tourism, classified according to tourist behavior and satisfaction using Cluster Analysis techniques” aims to (1) study tourist behavior and satisfaction towards tourism in Si Chomphu District, Khon Kaen Province under the concept of low-carbon tourism and (2) classify tourist groups according to such behavior and satisfaction.
This research used a mixed methods methodology, using qualitative research combined with quantitative research. The results of the study found that the satisfaction of tourists with low-carbon tourism in the area was at a high level overall. The areas with the highest average scores were activities in tourist attractions (4.35) and attractions (4.32), while the areas with the lowest average scores were access to tourist attractions (3.57), followed by facilities (3.93) and accommodation services (4.05). In addition, the results of the cluster analysis found that tourists could be classified into 3 main groups: (1) normal travelers, (2) educational travelers, and (3) lifestyle travelers.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). ระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย. https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=11321
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2558). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ฐากูร โกมารกุล ณ นคร. (2564). บ้าน(สีชมพู)ที่เราอยู่ด้วยหัวใจเห็น. ศิลปวัฒนธรรม, 42(7), 26–35.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2555). ความแตกต่างทางมิติวัฒนธรรมกับพฤติกรรมนักท่องเที่ยว. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 31(5), 61–72.
ศุภลักษณ์ อัครางกูร. (2551). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
สุพิเชษฐ์ ตองอ่อน, & ประสพชัย พสุนนท์. (2563). การวิเคราะห์การจัดกลุ่มนักท่องเที่ยวและกลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาดของผู้ประกอบการรีสอร์ทในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 13(2), 1–13.
ไพฑูรย์ พงศะบุตร. (2554). ความหมายของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน ฉบับที่ 27.
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.
Dolnicar, S. (2002). A review of data-driven market segmentation in tourism. Journal of Travel & Tourism Marketing, 12(1), 1–22.
Kotter, J. P., & Cohen, D. S. (2002). The heart of change. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Likert, R. (1961). New patterns of management. New York: McGraw-Hill.
Liu, M. (2011). Study on low-carbon tourism development of Changdao Island in low-carbon economy. http://www.seiofbluemountain.com/upload/product/201112/2011jscx0a15.pdf
Zhang, Q., & Liu, C. (2011). Research on low-carbon tourism consumption intentions of students in Shanghai. Jiangsu Commercial Forum, 8, 24–26.
Zhou, G. (2013). Research on low-carbon rural tourism development in western minority regions in China from the perspective of neo-institutional economics. http://journal-archieves30.webs.com/117-125.pdf
