Place Branding Through Thai Films: A Case Study of Thai Films Usage Chiang Mai Province as Filmed Location
Keywords:
Place branding, Thai film, Tourism, Chiang MaiAbstract
This academic article focuses on analyzing place branding in Chiang Mai province. Using the communication analysis in the 6 Thai movies media that have been using Chiang Mai as a film location which are Dear Dakanda (2005), Hormones (2008), SuckSeed (2011), The Outrage (2011), Dew (2019) and Low Season (2020) including the city brand communication of the state agencies involved in the promotion of tourism and the recognition of the image of Chiang Mai Province among Thai and foreign tourists from documentation and related research using the 3-gap place branding model to analyze the gap in the branding of the city in Chiang Rai Province in three dimensions which are identity communication trough DMO, place image construction through Thai films, and perceived identity.
Analysis revealed that while the state agencies were trying to communicate the identity of Chiang Mai in terms of nature, culture, arts, lifestyles, and food, the staff were aware of the image of the province as a city with rich nature, beautiful cultural attractions, good service, and interesting local food. However, the presentation of these places in Thai films still lacked much communication about the way of life and the people's commitment in the area. It was just the use of places that were easy to remember and recognize. This was due to budget constraints and a lack of good coordination between filmmakers and government agencies promoting tourism.
References
กฤชณภัทร วงค์จักร. (2566). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของจังหวัดเชียงใหม่ในมุมมองของนักท่องเที่ยวชาวไทย. ปริญญาโท. เชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชนะใจ ต้นไทรทอง และสันติธร ภูริภักดี (2564). การสร้างมายาคติการท่องเที่ยวตามรอยภาพยนตร์ที่ซ่อนเร้นในสื่อบันเทิง. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล. 33(2), 175-187.
วรวศา เหมาะสิรากุล และวรรณณัย สายประเสริฐ. (2564). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ในมุมมองของนักท่องเที่ยวชาวจีน. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 7(3), 272-280.
รุจิรา ภวันตา. (2564). การรับรู้ภาพลักษณ์จังหวัดเชียงใหม่และการแสวงหาข้อมูลเพื่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. ปริญญาโท. เชียงใหม่ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิทยา พานิชล้อเจริญ. (2564). ภาพลักษณ์การลงทุนและการท่องเที่ยวของประเทศไทยและจังหวัดเชียงใหม่ที่ปรากฏบนสื่อออนไลน์ของจีน. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ, 9(1), 1-25.
สุธีรา สิทธิกุล. (2566). ภาพลักษณ์อาหารท้องถิ่นที่มีอิทธิพลต่อแนวโน้มพฤติกรรมการกลับมาท่องเที่ยวเชิงอาหารซํ้าในจังหวัดเชียงใหม่. สยามวิชาการ, 24(1), 1-21.
สุพัฒน์ ศิวะพรพันธ์. (2563). Low Season สุขสันต์วันโสด เปิดโหมดเยียวยาหัวใจ ออกเดินทางเพื่อให้พบ ‘ใครสักคน’. The Standard. https://thestandard.co/low-season-movie/
อธิป เตชะพงศธร. (2566). การเปิดรับวัฒนธรรมอีสานผ่านสื่อภาพยนตร์ของประชากรในเขตกรุงเทพมหานครที่มีต่อองค์ประกอบภาพยนตร์. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 9(1), 54-66.
Björner, E., & Aronsson, L. (2022). Decentralised place branding through multiple authors and narratives: the collective branding of a small town in Sweden. Journal of Marketing Management, 38(13-14), 1587-1612.
Chompunoot Morachat. (2003). A Study Of Destination Attractiveness Through Tourists' Perspectives : A Focus On Chiang Mai, Thailand. Dissertation, Ph.D. Edith Cowan University.
Deffner, A., Karachalis, N., Psatha, E., Metaxas, T., & Sirakoulis, K. (2020). City marketing and planning in two Greek cities: plurality or constraints?. European Planning Studies, 28(7), 1333-1354.
Giovana, Goretti Feijó de Almeida., Lucília, Cardoso. (2022). Discussions between Place Branding and Territorial Brand in Regional Development—A Classification Model Proposal for a Territorial Brand. Sustainability, 14(11) doi: 10.3390/su14116669
Giuseppe, Pedeliento., Mihalis, Kavaratzis. (2019). Bridging the gap between culture, identity and image: a structurationist conceptualization of place brands and place branding. Journal of Product & Brand Management, doi: 10.1108/JPBM-01-2018-1735
Gulapish Pookaiyaudom & Noel Hidalgo Tan (2020) The Buppaesanniwas phenomenon: ‘Thainess’ and national identity as a film tourism motivation, Journal of Tourism and Cultural Change, 18:5, 497-513, DOI: 10.1080/14766825.2019.1667365
Giuseppe, Pedeliento., Mihalis, Kavaratzis. (2019). Bridging the gap between culture, identity and image: a structurationist conceptualization of place brands and place branding. Journal of Product & Brand Management, doi: 10.1108/JPBM-01-2018-1735
Govers, R., & Go, F. M. (2004). Cultural identities constructed, imagined and experienced: A 3-gap tourism destination image model. Tourism (13327461), 52 (2).
Gupta, S., Foroudi, M. M., Väätänen, J., Gupta, S., & Wright, L. T. (2020). Nations as brands: Cinema's place in the branding role. Journal of Business Research, 116, 721-733.
Haiyan, Lu., Haiyan, Lu., Wenting, Ma., Qihui, Yang., Peng-jun, Zhao. (2020). Exploring the impact of factors influencing case selection in the place branding literature from 2014 to 2018. Journal of Urban Affairs, doi: 10.1080/07352166.2020.1785304
Hakala, U., Lemmetyinen, A., & Kantola, S. P. (2013). Country image as a nation‐branding tool. Marketing Intelligence & Planning, 31(5), 538-556.
Kotler, P., & Gertner, D. (2007). Destination branding. 2nd Edition. Routledge.
Mohammad, Reza, Yazdanpanah, Shahabadi., Hassan, Sajadzadeh., Mojtaba, Rafieian. (2020). Explaining the theoretical model of place branding: an asset-based approach to regeneration of the historic district of Tehran. Journal of Brand Management, doi: 10.1057/S41262-020-00186-7
Staci, M., Zavattaro., Frank, G., Adams. (2016). Bridging the gap: An exploration of how DMO managers use education to overcome challenges. Urban Studies, doi: 10.1177/0042098014568069
Zenker, S., & Beckmann, S. C. (2013). My place is not your place–different place brand knowledge by different target groups. Journal of Place Management and Development, 6(1), 6-17.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 The journal of social communication innovation
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
