APARIHANIYADHAMMA AND ENGLISH LANGUAGE LEARNING COMPETENCY: A SOCIAL PHENOMENOLOGICAL PERSPECTIVE IN DIGITAL ERA

Authors

  • KHAMPHIRAPHAP KONGSUMRUAY MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY, ISAN CAMPUS
  • PAIROTE BUASOOK MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY, ISAN CAMPUS
  • SANGIAM SIRISAVATD MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY, ISAN CAMPUS
  • SACCARAK RAI SA-NGUAN MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY, ISAN CAMPUS
  • RADCHANEEBOON NEDPUCKDEE MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY, ROIET CAMPUS

Keywords:

Aparihāniyadhamma, English learning competency, Digital era learning, Learning community, Buddhist principles integration

Abstract

This academic article aims to present the integration of Aparihaniyadhamma 7 principles in Buddhism with the development of English language learning competency through the perspective of social phenomena in the digital era. The study aims to address the issues of English language development that lack appropriate social and cultural contexts and do not align with modern technology. The objective is to analyze and propose a new conceptual framework that aligns with Thai social and cultural contexts by integrating Buddhist principles with English language learning. The new knowledge emerging from this study is an integration framework that connects Buddhist principles with English language learning in the digital era through five approaches: 1. Creating English language learning communities through online platforms, 2. Developing teaching and learning innovations that integrate digital technology according to language principles and etiquette, 3. Creating safe learning spaces that promote mutual respect, 4. Connecting English language learning with cultural values, and 5. Building self-discipline and sustainable learning management. Furthermore, the study analyzes and presents a comparative table contrasting traditional English language learning with learning in the digital era, along with appropriate tools and resources for contextual use. This approach not only promotes the development of all four English language skills but also cultivates moral and ethical values, which align with the concept of developing learners to become complete human beings with both virtue and intellect in the digital era.

References

เกรียงไกร เอ็งโอภาสนันท์, และเอกรัตน์ ทานาค. (2567). การจัดการเรียนรู้โดยให้ผู้เรียนมีประสบการณ์ตามสภาพจริงผ่านการมีส่วนร่วมในชุมชนนักปฏิบัติ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 39(1), 61-79.

ธรรมธัช แมดมิ่งเหง้า, สมเดช นามเกตุ, และอภินันท์ จันตะนี. (2566). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรมในการบริหารสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม, 6(1), 65-80.

ธันยนันท์ สมบูรณ์รัตนโชค, วิสันต์ ลมไธสง, และชัยณรงค์ ชัยจินดา. (2567). ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อผลการเรียนรู้ของนักศึกษารายวิชา BUS331 การเป็นผู้ประกอบการ. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี (Online), 10(3), 62-75.

เนลวัฒก์ กิ่งสุวรรณพงษ์. (2568). การบูรณาการหลักอิทธิบาท 4 ในการพัฒนาผู้เรียนด้วยบันได 5 ขั้น สำหรับโรงเรียนมาตรฐานสากล. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 6(1), 307–320.

ปรียารัตน์ ศรีชัยวงค์, และศุภกร ณ พิกุล. (2562). การศึกษาวัฒนธรรมการเรียนรู้ด้านภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาในมหาวิทยาลัย: กรณีศึกษาเปรียบเทียบเชิงพุทธบูรณาการในประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 15(เพิ่มเติม), 184-190.

พจนานุกรมฉบับประมวลศัพท์ รวบรวมโดย พระพรหมคุณาภรณ์ ออนไลน์. (ม.ป.ป.). คำว่า "อปริหานิยธรรม". ใน พจนานุกรมฉบับประมวลศัพท์. สืบค้นเมื่อ 19 เมษายน 2568, จากhttps://www.tripitaka91.com/.

พรชนนี ภูมิไชย. (2564). หลักสูตรฐานสมรรถนะกับการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในศตวรรษที่21. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 16(2), 1-14.

ภรภัทร รัตนเจริญ, กอบสุข คงมนัส, และอรจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง. (2567). การพัฒนารูปแบบการฝึกอบรมแบบผสมผสานร่วมกับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาเพื่อการสื่อสารด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารสำหรับครูภาษาอังกฤษในโรงเรียนเอกชน. วารสารศึกษาศาสตร์และนวัตกรรม, 26(1), 291-302.

มยุรี สวัสดิ์เมือง, ขวัญฤทัย บุญยะเสนา, สุจิรา ไชยกุสินธุ์, สุวีณา รุ่งโรจน์รัตนากร, Peter Ajonghakoh Foabeh, และสุนทรา เพื่องฟุ้ง. (2567). การเรียนการสอนภาษาอังกฤษแบบบูรณาการด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลและการฝึกปฏิบัติจริงสำหรับนักศึกษาสายวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มทร.สุวรรณภูมิ, 8(3), 16-31.

มานะชัย อินทร์แก้ว .(2563). คําถามธรรมดาที่ยังคงไรคําตอบวาทําไมเด็กไทยยังขาดทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต, 15(1), 1-11.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2560-2579. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์ พริกหวานกราฟฟิค จํากัด.

สุปราณี สาระรัตน์. (2564). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 สู่การเรียนรู้เชิงรุกในการเรียนภาษาอังกฤษ. วารสารปัญญา, 28(2), 95-110.

Abdalla, H., & Moussa, A. (2024). Culturally responsive teaching: Navigating models and implementing effective strategies. Acta Pedagogia Asiana, 3(2), 91-100.

EF Education First. (2025). EF EPI 2025 - Thailand. Retrieved August 15, 2025, from https://www.ef.co.th/epi/regions/asia/thailand/.

Fiorella, L. (2020). The Science of Habit and Its Implications for Student Learning and Well-Being. Educational Psychology Review, 32(3), 603-625.

Kart, A., & Kart, M. (2021). Academic and Social Effects of Inclusion on Students without Disabilities: A Review of Literature. Education Sciences, 11(1), 1-13.

Oxford, R. L. (2016). Teaching and researching language learning strategies: Self-regulation in context (2nd ed.). New York, NY: Routledge.

Stockwell, G. (2022). Mobile Assisted Language Learning: Concepts, Contexts and Challenges. Cambridge: Cambridge University Press.

Tagliamonte, S. A. (2016). So sick or so cool? The language of youth on the internet Language in Society, 45(1), 1-32.

Downloads

Published

2025-12-29

How to Cite

KONGSUMRUAY, K., BUASOOK, P., SIRISAVATD, S., RAI SA-NGUAN, S. ., & NEDPUCKDEE, R. (2025). APARIHANIYADHAMMA AND ENGLISH LANGUAGE LEARNING COMPETENCY: A SOCIAL PHENOMENOLOGICAL PERSPECTIVE IN DIGITAL ERA. Journal of Humanities and Social Sciences Mahamakut Buddhist University Isan Campus, 6(3), 26–39. retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jhsmbuisc/article/view/287848

Issue

Section

บทความวิชาการ