A Concept of Happiness (Eudiamonia) of Aristotle: A Critique
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article is a philosophical analysis for application to the lives of modern people. The objectives are to synthesize, understand, and interpret the essence of Aristotle's concept of Eudaimonia happiness, on the attainment of happiness, with the possibility of human limitations, which may be limitations that make eudaimonia happiness inaccessible to everyone equally, and to assess the possibility of applying ancient philosophy in the context of today's society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
References
ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2547). ปรัชญาพุทธ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุทธิลักษณ์ ตันติวัฒนะ. (2550). สุขภาวะที่พึงประสงค์ตามแนวคิดพุทธปรัชญา. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญา สาขาวิชาปรัชญา). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Aristotle. (2000). Nicomachean ethics (R. Crisp, Trans.). Cambridge University Press.
Annas, J. (1993). The morality of happiness. Oxford University Press.
Bentham, J. (1970). An Introduction to the Principles of Morals and Legislation (J. H. Burns & H. L. A. Hart, Eds.). Athlone Press.
Keown, D. (1992). The Nature of Buddhist Ethics. Macmillan.
Nussbaum, M. C. (1988). Non-relative virtues: An Aristotelian approach. Midwest Studies in Philosophy.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A Visionary New Understanding of Happiness and Well-being. Free Press.
