แนวคิดเรื่องความสุขของอริสโตเติล: การวิพากษ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิเคราะห์เชิงปรัชญาเพื่อการประยุกต์ใช้สำหรับชีวิตของคนยุคใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์ในการสังเคราะห์ ทำความเข้าใจ และตีความแก่นแท้ของแนวคิดเรื่องความสุขแบบ Eudaimonia ของอริสโตเติลในเรื่องการได้มาของความสุข กับความเป็นไปได้ของข้อจำกัดของมนุษย์ ซึ่งอาจเป็นข้อจำกัดที่ทำให้ความสุขแบบยูไดโมเนียไม่สามารถเข้าถึงได้โดยเท่าเทียมกันในทุกคน และประเมินความเป็นไปได้ในการประยุกต์ปรัชญาโบราณมาใช้ในบริบทของสังคมปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2547). ปรัชญาพุทธ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุทธิลักษณ์ ตันติวัฒนะ. (2550). สุขภาวะที่พึงประสงค์ตามแนวคิดพุทธปรัชญา. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญา สาขาวิชาปรัชญา). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Aristotle. (2000). Nicomachean ethics (R. Crisp, Trans.). Cambridge University Press.
Annas, J. (1993). The morality of happiness. Oxford University Press.
Bentham, J. (1970). An Introduction to the Principles of Morals and Legislation (J. H. Burns & H. L. A. Hart, Eds.). Athlone Press.
Keown, D. (1992). The Nature of Buddhist Ethics. Macmillan.
Nussbaum, M. C. (1988). Non-relative virtues: An Aristotelian approach. Midwest Studies in Philosophy.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A Visionary New Understanding of Happiness and Well-being. Free Press.
