The Influence of Chanting in Buddhism on Daily Life from a Scientific Perspective
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to investigate the influence of chanting on daily life from a scientific perspective, utilizing a methodology based on the review of academic literature, scholarly texts, and relevant research. The findings reveal that chanting exerts a direct impact on health and quality of life, which can be categorized into the following dimensions: (1) Energy Mechanisms and the Subconscious: Chanting generates vibrational energy that harmonizes the body and mind. Furthermore, it serves as a positive communication process with the subconscious, effectively alleviating symptoms of depression and anxiety. (2) Neurophysiological Mechanisms: Chanting is correlated with the functioning of the autonomic nervous system, the immune system, and the limbic system. It reduces sympathetic nervous system activity while stimulating the release of endorphins and antioxidants, thereby inducing relaxation and efficiently mitigating stress. (3) Therapeutic Applications and Emotional Regulation: Chanting therapy diminishes mental distraction and aggression while enhancing emotional regulation. Optimal chanting techniques—characterized by a slow, soft, and rhythmic pace—stimulate the right hemisphere of the brain, fostering psychological tranquility. (4) Quality of Life and Social Dimensions: Chanting tangibly improves the practitioner’s quality of life through the development of morality (Sila), concentration (Samadhi), and wisdom (Panna). Additionally, it strengthens belief, faith, and religious cohesion within the community.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
References
ชมรมธรรมธารา. (2568). อังคุลิมาลปริตร-โพชฌงคปริตร (บาลีวันละคำ 920). สืบค้นข้อมูลเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2568, จาก https://dhamtara.com/?p=6337
ธรรมะไทย. (2568). Iy9o (รัตนสูตร) รตนปริตร. สืบค้นข้อมูลเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2568, จาก https://www.dhammathai.org/pray/dbview.php?No=21
เกษม สีดากูด. (2566). การสวดโพชฌังคปริตรกับการบำบัดโรคในปัจจุบัน. วารสารพุทธนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(1), 27-39.
ประภาพร นิกรเพสย์. (2556). รูปแบบการดูแลผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังเชิงพุทธบูรณาการ. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(2), 192-193.
พระโสภณมหาเถระ (มหาสีสยาดอ). (2555). พรหมวิหาร (Brahmavihāra) (พระคันธสาราภวิงศ์, ผู้แปล). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: หจก. ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์.
ภาณี วงษ์เอก และคณะ. (2558). ประชากร 3 กลุ่มวัยได้อะไรจากการสวดมนต์ (Buddhist prayer benefits among three-generation population). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2559). ตามพระใหม่ไปเรียนธรรม (ธรรมบรรยายแก่พระนวกะ รุ่นพรรษา 2539) ภาค 1-3 (ตอน 1-21 ใน 60 ตอน). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์ ในเครือ บริษัท สำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.
สมพร กันทรดุษฎี. (2562). การสวดมนต์กับสุขภาพจิต: มุมมองทางการแพทย์และการบำบัดเสริม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุวัต อภิวฑฒโน (สมัคศิริกิจ). (2567). การพัฒนาคุณภาพชีวิตด้วยการสวดมนต์ (Improving quality of life through prayer). วารสาร มจร ภาษาและวัฒนธรรม, 4(2), 21-22.
เบญญาภา กุลศิริไชย. (2555). การลดภาวะซึมเศร้าในผู้ประสบภัยพิบัติด้วยการรับบทสวดโพชฌงคปริตรเข้าจิตใต้สำนึก. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Bernardi, L., Sleight, P., Bandinelli, G., Cencetti, S., Fattorini, L., Wdowczyc-Szulc, J., & Lagi, A. (2001). Effect of rosary prayer and yoga mantras on autonomic cardiovascular rhythms: Comparative study. BMJ, 323(7327).
Gao, J. L., Leung, H. K., Wu, B. W. Y., Skouras, S., & Sik, H. H. (2019). The neurophysiological correlates of religious chanting. Scientific Reports. Retrieved [2021, February 13], https://doi.org/10.1038/s41598-019-40200-w
Gao, J. L., Leung, H. K., Wu, B. W. Y., Skouras, S., & Sik, H. H. (2017). Repetitive religious chanting modulates the late-stage brain response to fear and stress-provoking pictures. Frontiers in Psychology, 7. Retrieved [2021, February 13], https://doi.org/10.3389/fpsyg.2016.02055
Gao, J., et al. (2016). Entrainment of chaotic activities in brain and heart during MBSR mindfulness training. Neuroscience Letters, 616, 218–223.
Harvey, P. (2013). An introduction to Buddhism: Teachings, history and practices (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Hofmann, S. G., Sawyer, A. T., Witt, A. A., & Oh, D. (2010). The effect of mindfulness-based therapy on anxiety and depression: A meta-analytic review. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 78(2).
Kladsumnaing, P., & Rattanangam, S. (2023). Chanting resulting in the quality of life development of Buddhists in Samut Sakhon Province. The Journal of Institute of Trainer Monk Development, 6(3), 24–34.
Newberg, A., & Waldman, M. R. (2010). How God changes your brain: Breakthrough findings from a leading neuroscientist. New York: Ballantine Books.
Tang, Y. Y., Hölzel, B. K., & Posner, M. I. (2015). The neuroscience of mindfulness meditation. Nature Reviews Neuroscience, 16(4), 213–225.
Wachholtz, A. B., & Pargament, K. I. (2005). Is spirituality a critical ingredient of meditation? Comparative study of spiritual meditation, secular meditation, and relaxation. Journal of Behavioral Medicine, 28(4), 369–384.
