The Use of Creative Art in Promoting Concentration for Children with ADHD
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to explore the approach of using creative art principles to develop children with ADHD. It examines relevant theories, summarizes these theories, and analyzes the findings. It was found that children with ADHD are those who have difficulty focusing on current activities and exhibit impulsive behaviors while perceiving external factors. They are unable to tolerate various situations and require special attention from parents and teachers in educational settings to foster development in physical, emotional, social, and concentration aspects. Currently, treatment for ADHD includes activities to promote concentration, developmental activities, and medication. The use of creative art in children with ADHD is a way to practice concentration through a process that is stress-free and enjoyable, while also enhancing mental skills, creativity, organization, and focus in tasks. This approach can lead to the long-term development of life skills in an effective manner.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
References
จิรนันท์ วีรกุล. (2557). โรคสมาธิสั้นและภาวะอยู่ไม่นิ่งในเด็ก. พุทธชินราชเวชสาร, 31(1).
จิรนันท์ วีรกุล. (2555). การพัฒนาเด็กผ่านศิลปะสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาฯ.
จิรนันท์ วีรกุล. (2560). การศึกษาผลกระทบของการใช้ศิลปะในการพัฒนาเด็ก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาฯ.
ชาญวิทย์ พรนภดล. (2547). โรคสมาธิสั้น. ใน Intensive Reviews in Pediatrics (หน้า 255–273). ปกิต วิชยานนท์ (บ.ก.), กรุงเทพมหานคร: บียอนด์ เอ็นเทอร์ไพรซ์.
ปรีชา เถาทอง. (2561). ศิลปะสร้างสรรค์องค์ความรู้ทางวิชาการ. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(2), 22–34.
พรทิพย์ ศิริบูรณ์พิพัฒนา. (2544). การพยาบาลเด็ก เล่ม 1. นนทบุรี: ยุทธรินทร์การพิมพ์.
พรธิษา ตรองอุดมสกุล, อารี สาริปา และกุสุมา ใจสบาย. (2568). ผลการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ที่ผ่านการจัดประสบการณ์แบบโครงการที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์และพัฒนาการด้านสังคมของเด็กปฐมวัย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 19(1), 177–191.
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. (2550). ศิลปะบำบัด: ศาสตร์และศิลป์แห่งการบำบัด. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
วิฐารณ บุญสิทธิ. (2555). โรคสมาธิสั้น: การวินิจฉัยและการรักษา. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(4), 373–386.
นภัทร พุกกะณะสุต. (2549). ผมฉลาด แต่รู้สึกโง่. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์.
สยุมพร เค-ไพบูลย์. (2544). ทำอย่างไรเด็กจึงภูมิใจในตนเองและมีความสุข. กรุงเทพมหานคร: ไทยเจริญการพิมพ์.
อมรรัตน์ ศรีสุรินทร์. (2550). อย่าบอกนะว่าคุณไม่มีวันทำได้. กรุงเทพมหานคร: เอ.อาร์.บิซิเนสเพรส.
อลิสา วัชรสินธุ. (2546). จิตเวชเด็ก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
American Academy of Pediatrics. (2006). Identifying infants and young children with developmental disorders in the medical home: An algorithm for developmental surveillance and screening. Pediatrics, 118, 405–420.
Aussie Childcare Network Team. (2022). Benefits of creative arts for children in early childhood services. Retrieved [2022, July 1], https://aussiechildcarenetwork.com.au/articles/teaching-children/benefits-of-creative-arts-for-children-in-early-childhood-services
National Institute of Mental Health (NIMH). (2021). Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD). Retrieved [2021, February 13], https://www.nimh.nih.gov.
