การใช้ศิลปะสร้างสรรค์เพื่อการส่งเสริมสมาธิในเด็กสมาธิสั้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาแนวทางในการใช้หลักศิลปะสร้างสรรค์ในการพัฒนาเด็กสมาธิสั้น ศึกษาค้นคว้าจากแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง สรุปทฤษฎี และวิเคราะห์ผลการค้นคว้า พบว่า เด็กสมาธิสั้นหมายถึงเด็กที่มีปัญหาทางการจดจ่ออยู่กับกิจกรรมในปัจจุบัน มีพฤติกรรมแสดงออกอย่างรวดเร็วในขณะที่รับรู้จากปัจจัยภายนอก ไม่สามารถทนต่อสถานการณ์ต่างๆได้ จำเป็นต้องได้รับการเอาใจใส่เป็นพิเศษจากผู้ปกครองและครูผู้สอนในสถานศึกษา เพื่อให้เกิดพัฒนาด้านร่างกาย ด้านอารมณ์ ด้านสังคมและสมาธิ ปัจจุบันมีการรักษาอาการด้วยการจัดกิจกรรมสมาธิ กิจกรรมพัฒนาการ และการรักษาด้วยยา การใช้ศิลปะสร้างสรรค์ในเด็กสมาธิสั้นเป็นการฝึกสมาธิผ่านกระบวนการที่ไม่เครียดและสนุกสนาน พร้อมกับการเสริมสร้างทักษะทางด้านจิตใจ ให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ การจัดระเบียบ และการมีสมาธิในการทำงาน ซึ่งสามารถนำไปสู่การพัฒนาทักษะชีวิตในระยะยาวได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
จิรนันท์ วีรกุล. (2557). โรคสมาธิสั้นและภาวะอยู่ไม่นิ่งในเด็ก. พุทธชินราชเวชสาร, 31(1).
จิรนันท์ วีรกุล. (2555). การพัฒนาเด็กผ่านศิลปะสร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาฯ.
จิรนันท์ วีรกุล. (2560). การศึกษาผลกระทบของการใช้ศิลปะในการพัฒนาเด็ก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาฯ.
ชาญวิทย์ พรนภดล. (2547). โรคสมาธิสั้น. ใน Intensive Reviews in Pediatrics (หน้า 255–273). ปกิต วิชยานนท์ (บ.ก.), กรุงเทพมหานคร: บียอนด์ เอ็นเทอร์ไพรซ์.
ปรีชา เถาทอง. (2561). ศิลปะสร้างสรรค์องค์ความรู้ทางวิชาการ. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(2), 22–34.
พรทิพย์ ศิริบูรณ์พิพัฒนา. (2544). การพยาบาลเด็ก เล่ม 1. นนทบุรี: ยุทธรินทร์การพิมพ์.
พรธิษา ตรองอุดมสกุล, อารี สาริปา และกุสุมา ใจสบาย. (2568). ผลการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ที่ผ่านการจัดประสบการณ์แบบโครงการที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์และพัฒนาการด้านสังคมของเด็กปฐมวัย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 19(1), 177–191.
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. (2550). ศิลปะบำบัด: ศาสตร์และศิลป์แห่งการบำบัด. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
วิฐารณ บุญสิทธิ. (2555). โรคสมาธิสั้น: การวินิจฉัยและการรักษา. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(4), 373–386.
นภัทร พุกกะณะสุต. (2549). ผมฉลาด แต่รู้สึกโง่. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์.
สยุมพร เค-ไพบูลย์. (2544). ทำอย่างไรเด็กจึงภูมิใจในตนเองและมีความสุข. กรุงเทพมหานคร: ไทยเจริญการพิมพ์.
อมรรัตน์ ศรีสุรินทร์. (2550). อย่าบอกนะว่าคุณไม่มีวันทำได้. กรุงเทพมหานคร: เอ.อาร์.บิซิเนสเพรส.
อลิสา วัชรสินธุ. (2546). จิตเวชเด็ก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
American Academy of Pediatrics. (2006). Identifying infants and young children with developmental disorders in the medical home: An algorithm for developmental surveillance and screening. Pediatrics, 118, 405–420.
Aussie Childcare Network Team. (2022). Benefits of creative arts for children in early childhood services. Retrieved [2022, July 1], https://aussiechildcarenetwork.com.au/articles/teaching-children/benefits-of-creative-arts-for-children-in-early-childhood-services
National Institute of Mental Health (NIMH). (2021). Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD). Retrieved [2021, February 13], https://www.nimh.nih.gov.
