The Guidelines of Preservation of Buddhism Principles for Creating Happiness
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to present concepts on the principles of creating happiness according to Buddhist teachings, specifically guiding a life of happiness through Buddhist principles. These studies are based on documents, books, academic articles, and related research. The findings suggest that happiness in Buddhism includes emotional satisfaction, cheerfulness, delight, and contentment with desirable things, as well as peace derived from a mind free from emotional attachment—achieved through meditation or insight. Social happiness, according to Buddhist virtues, includes cultivating kindness (Metta), compassion (Karuna), empathetic joy (Mudita), and equanimity (Upekkha). Living a happy life according to Buddhist principles involves practicing mindfulness to enhance present-moment awareness, adherence to moral conduct, abandoning greed and attachments, showing kindness, and seeking wisdom and understanding of the nature of life. Additionally, lasting happiness can be achieved by practicing the principles of goodness, which consists of three acts of giving (Dana), conducting ethical (Sila), and developing self-discipline (Bhavana). Furthermore, a holistic approach to lasting happiness in Buddhism emphasizes on developing mind and a life aligned with the Buddha's principles, which can be structured in “Inner Mind” and “Outer Behavior”.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
References
กรมสุขภาพจิต. (2552). คู่มือสร้างสุขระดับจังหวัด. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 20 ตุลาคม 2567, จาก https://dmh.moph.go.th/Ebook/files
ขุนทอง ปัทมสัตว์. (2561). การมีสติและความเป็นอยู่ที่ดี. วารสารจิตวิทยาและการพัฒนาชีวิต, 12(2), 40–50.
จิตรา อุดมสุข. (2563). การรักษาศีลและความสัมพันธ์กับความสุข. กรุงเทพมหานคร: คณะศิลปศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จินตนา พูนประสิทธิ์. (2563). ผลกระทบของการใช้สื่อสังคมออนไลน์ต่อการเปรียบเทียบทางสังคมและความพึงพอใจในชีวิต. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉันทนา รวงผึ้ง. (2562). การสร้างความสุขอย่างยั่งยืนเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 15(1), 1–15.
ธิดารัตน์ พงศ์ประเสริฐ. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างการสนับสนุนทางสังคมและสุขภาวะจิตใจของคนไทย. เชียงใหม่: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2542). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
พระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม. (2564). ชีวิตที่มีความสุขตามหลักพระพุทธศาสนา: การประยุกต์ใช้หลักบุญกิริยาวัตถุ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วัดพระธรรมกาย.
พุทธทาสภิกขุ. (2542). ความสุขที่แท้จริง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
ปราณี แสนสุข. (2566). ปัญญาและการดำเนินชีวิตที่มีความสุขตามหลักธรรม. พะเยา: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา.
ประทีป แสงศิลป์. (2564). การลดความโลภและผลกระทบต่อสุขภาพจิต. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ปัญญา รักษ์ธรรม. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างชั่วโมงการทำงานที่ยาวนานและสุขภาพจิตของพนักงานในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: คณะจิตวิทยา มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศรีสัย ทองคำ. (2563). บทบาทของความเมตตาในการสร้างความสุข. วารสารจิตวิทยาและสังคมศาสตร์, 15(2), 60–70.
ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา. (2561). การแสวงหาความสุขและความหมายในชีวิต. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 20 ตุลาคม 2567, จาก https://awut.org/2019
สุภาภรณ์ แซ่แต้. (2562). ภาระหนี้สินและความสัมพันธ์กับระดับความสุขของประชาชนในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 43). กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
อรุณี รักษ์ธรรม. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างความเอื้อเฟื้อและความสุข. เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วงศ์ศิริ เกื้อกูล. (2562). ความยืดหยุ่นทางอารมณ์และความสุข. วารสารการศึกษานอกระบบและการพัฒนาชุมชน, 9(3), 75–85.
วราพร วงศ์จันทร์. (2562). ผลของการฝึกสติและสมาธิต่อความสุขและความสงบของบุคคล. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภาวินี สุขประเสริฐ. (2565). การตั้งเป้าหมายในชีวิตและผลกระทบต่อความเครียดและความสุขของบุคคล. สถาบันพัฒนาการศึกษานานาชาติ.
Ama, A. (2005). Study on psychological happiness: Emotional feelings and judgments of happiness. [Publisher information].
Glatzer, W. (2000). People generally think about happiness and strive for it in life. Retrieved [2000, July 1] จาก https://www.researchgate.net
Kahneman, D., et al. (1999). Well-being: The foundations of hedonic psychology. New York: Russell Sage Foundation.
Seligman, M. E. P. (2002). Authentic happiness: Using the new positive psychology to realize your potential for lasting fulfillment. New York: Free Press.
