แนวทางการเสริมสร้างความเพียรแก่เยาวชนไทยในสังคมปัจจุบัน

Main Article Content

พระครูพินัยสังฆการ สมชาย จิตฺตคุตฺโต

บทคัดย่อ

ความเจริญก้าวหน้าอย่างยั่งยืนของประเทศชาติ ส่วนหนึ่งเกิดจากคุณภาพของเยาวชนในประเทศ การพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนจึงควรมีเป้าหมายที่สอดคล้องกันทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และอารมณ์ ในมิติทางหลักพุทธศาสนา การฝึกฝนพัฒนา ให้เยาวชนมีนิสัยขยันหมั่นเพียร หรือที่เรียกว่ามีวิริยบารมี ซึ่งเป็นองค์ประกอบข้อหนึ่งในบารมี 10 อันเป็นเครื่องมือในการพัฒนาคุณภาพชีวิตจากชีวิตปุถุชนสู่ความเป็นอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา บารมี แปลว่า เต็มเปี่ยม,ทำให้เต็มเปี่ยม,ทำให้เพียบพร้อม วิริยะ แปลว่า ความพากเพียร มีความหมายที่กว้างขวางตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ เช่น มีความเพียรในการศึกษาเล่าเรียน มีความเพียรในการประกอบสัมมาชีพเป็นต้น ความเพียรที่นับว่ามีคุณค่ามากที่สุดคือความเพียรในการละกิเลส โดยใช้หลักวิริยะหรือความพากเพียรตามหลักโพธิปักขิยธรรม 37 ประการ ส่วนแนวคิดในการปลูกฝังและเสริมสร้างให้เยาวชนบำเพ็ญวิริยบารมี อาจเริ่มต้นด้วยการชี้ให้เยาวชนเห็นประโยชน์ของความเพียรอันเป็นบันไดสู่ความสำเร็จในชีวิตทั้งทางด้านการเรียน การงาน อุดมการณ์ และความสำเร็จในชีวิต การเสริมสร้างวิริยบารมีจึงมีผลดีต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต จิตใจ และสังคมสิ่งแวดล้อมที่เยาวชนต้องเผชิญในชีวิตประจำวัน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2550). ความมั่นคงของมนุษย์ประเทศไทย 2551. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กระทรวงสาธารณสุข. (2548). รายงานการวิจัยสุขภาพของเด็กวัยรุ่นไทย. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงสาธารณสุข.
กองวิจัยการศึกษา กรมวิชาการ. (2544). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2544. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2500). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธมฺมวฑฺโฒ ภิกฺขุ. (2547). อานุภาพความเพียร. กรุงเทพมหานคร: วัดโสมนัสวิหาร คณะ 6.
ธีราพร กุลนานันท์. (2544). การพัฒนาลักษณะนิสัยทางจริยธรรมสําหรับเด็กปฐมวัย (ทฤษฎี แนวคิด และแนวปฏิบัติ). นครสวรรค์: โปรแกรมวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฎนครสวรรค์.
ปรีชา ช้างขวัญยืน และวิจิตร เกิดวิสิษฐ์. (2533). หนังสือเรียนสังคมศึกษา ส019 พระพุทธศาสนาสำหรับมัธยมศึกษาตอนต้น. กรุงเทพมหานคร : ไทยวัฒนาพานิช.
พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2546). ทิศทางการศึกษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระคันธสาราภิวงศ์ (แปล). (2546). อภิธัมมัตถสังคหและปรมัตถทีปนี. กรุงเทพมหานคร : ห้างหุ้นส่วนจำกัดไทยรายวัน กราฟฟิคเพลท.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542. (2560). สืบค้นจากวันที่ 30 กรกฎาคม 2560. จาก https://person. mwit.ac.th/01-Statutes/NationalEducation.pdf.
คณะกรรมการแผนกตำรา. (2529). อภิธัมมัตถสังคหบาลีและอภิธัมมัตถวิภาวินีฏีกา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต).(2545). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ 46. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2552). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 11.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพดิลก (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2548). อธิบายหลักธรรมตามหมวดจากนวโกวาท. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ธรรมสภา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คพับลิเคชั่น, ๒๕๔๖.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากลอังกฤษ-ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 14. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคส์พับลิเคชั่นส์.
เรณู ศรีภาค์. (2544). “การวิเคราะห์บารมีในพุทธศาสนาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาปรัชญา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วศิน อินทสระ. (2544). อธิบายมิลินทปัญหา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์บรรณาคาร.