การใช้เหตุผลจากคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรื่องวัดที่ควรและไม่ควร แก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์การใช้เหตุผลจากคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรื่องวัดที่ควรและไม่ควรแก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา โดยศึกษาเชิงเอกสาร ผลการศึกษาพบว่า ในคัมภีร์ วิสุทธิมรรค อธิบายถึงสถานที่ควรและไม่สมควรอยู่ปฏิบัติสมาธิภาวนา มี 18 ประการ และสถานที่ ที่สมควรอยู่แก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา มี 5 ลักษณะ ซึ่งในคัมภีร์วิสุทธิมรรค อธิบายการใช้เหตุผล ถึงการปฏิบัติสมาธิภาวนา เพื่อให้ได้ผลแก่ผู้ปฏิบัติ และเมื่อรู้วิธีหรือหลักปฏิบัติอย่างถูกต้อง พร้อมกับรู้องค์ประกอบส่วนสำคัญต่อการเจริญสมาธิแล้ว เชื่อได้ว่า ผู้ที่ปฏิบัติต้องได้บรรลุมรรคผลแห่งการปฏิบัติสมาธิอย่างแน่นอน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
พระกิตติสารสุธี. (2566). ความสัมพันธ์กรรมฐานกับปัญญาในคัมภีร์วิสุทธิมรรค. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(2), 303.
พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมจารย์ และคณะ. (2565). การส่งเสริมความสำเร็จในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาตามหลักสัปปายะ. วารสารศิลปะการจัดการ. 6(4), 1912.
พระพุทธโฆสเถระ. (2562). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). (พิมพ์ครั้งที่ 14). ในประเทศจีน,
พระมหานำเกียรติ วิสุทฺโธ. (2564). ศึกษาการปฏิบัติวิปัสสนาในสังวรสูตร. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 21(2), 182.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.