การใช้เหตุผลจากคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรื่องวัดที่ควรและไม่ควร แก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา

Main Article Content

พระอธิการอำพน จารุโภ (ดาราศาสตร์)
ทวีศักดิ์ ทองทิพย์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์การใช้เหตุผลจากคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรื่องวัดที่ควรและไม่ควรแก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา โดยศึกษาเชิงเอกสาร ผลการศึกษาพบว่า ในคัมภีร์ วิสุทธิมรรค อธิบายถึงสถานที่ควรและไม่สมควรอยู่ปฏิบัติสมาธิภาวนา มี 18 ประการ และสถานที่ ที่สมควรอยู่แก่การปฏิบัติสมาธิภาวนา มี 5 ลักษณะ ซึ่งในคัมภีร์วิสุทธิมรรค อธิบายการใช้เหตุผล ถึงการปฏิบัติสมาธิภาวนา เพื่อให้ได้ผลแก่ผู้ปฏิบัติ และเมื่อรู้วิธีหรือหลักปฏิบัติอย่างถูกต้อง พร้อมกับรู้องค์ประกอบส่วนสำคัญต่อการเจริญสมาธิแล้ว เชื่อได้ว่า ผู้ที่ปฏิบัติต้องได้บรรลุมรรคผลแห่งการปฏิบัติสมาธิอย่างแน่นอน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

พระกิตติสารสุธี. (2566). ความสัมพันธ์กรรมฐานกับปัญญาในคัมภีร์วิสุทธิมรรค. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(2), 303.

พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมจารย์ และคณะ. (2565). การส่งเสริมความสำเร็จในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาตามหลักสัปปายะ. วารสารศิลปะการจัดการ. 6(4), 1912.

พระพุทธโฆสเถระ. (2562). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). (พิมพ์ครั้งที่ 14). ในประเทศจีน,

พระมหานำเกียรติ วิสุทฺโธ. (2564). ศึกษาการปฏิบัติวิปัสสนาในสังวรสูตร. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 21(2), 182.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.