การบูรณาการพุทธปรัชญาการศึกษากับปรัชญาการศึกษาปฏิบัตินิยม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพุทธปรัชญาการศึกษา 2) ศึกษาปรัชญาการศึกษาปฏิบัตินิยม 3) บูรณาการพุทธปรัชญาการศึกษากับปรัชญาการศึกษาปฏิบัตินิยม การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการศึกษาเอกสาร วิเคราะห์เนื้อหา ประเมินเหตุผลแล้วสรุปเป็นงานวิจัย ผลการวิจัยพบว่า พุทธปรัชญาการศึกษาใช้แนวคิดเรื่องไตรสิกขาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ มีจุดแข็งที่สามารถอธิบายธรรมชาติของมนุษย์ได้อย่างละเอียด จุดอ่อนคือเป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นในยุคสังคมเกษตรกรรม ปรัชญาการศึกษาปฏิบัตินิยมถือว่าความรู้เกิดจากผลทางการปฏิบัติเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ถูกต้อง จุดแข็งคือเป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นในยุควิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีภายใต้สังคมระบบประชาธิปไตย จุดอ่อนคือเป็นแนวคิดที่ให้เสรีภาพแก่ผู้เรียนเพื่อการแข่งขันกับคนอื่น ดังนั้นเพื่อให้เห็นภาพแนวคิดทางการศึกษาแบบองค์รวม บทความนี้จึงบูรณาการปรัชญาการศึกษาทั้งสองแนวคิด เพื่อให้เห็นว่าปรัชญาการศึกษาที่ดีควรเป็นการพัฒนาทั้งความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์และมีทักษะที่จำเป็นในการใช้ชีวิตอย่างสันติสุข ตลอดถึงการดำเนินไปสู่เป้าหมายของชีวิตที่สูงขึ้นไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฏกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประทุม อังกูรโรหิต. (2565). ปรัชญานิยม: รากฐานปรัชญาการศึกษาในสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระธรรมปิฏก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2542). การศึกษาเพื่ออารยธรรมที่ยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สหธรรมมิก.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). กระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาคนสู่ประชาธิปไตย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). ปรัชญาการศึกษาไทย ภาคพุทธธรรม: แกนนำการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2562). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 55). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์.
วิทย์ วิศทเวทย์. (2555). ปรัชญาทรรศน์: ปรัชญาการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัครพงษ์ สัจจวาทิต. (2546). ปรัชญาการศึกษาแบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพมหานคร: ข้าวฟ่าง.
George R. Knight. (1998). Philosophy and Education. Berrien Springs: Andrews University Press.
John Dewey. (1955). Democracy and Education. New York: The Macmillan Publishing.
John Dewey. (1965). Experience and Nature. Calcutta: Oxford book company.
John Dewey. (1975). Experience and Education. New York: The Macmillan Publishing.