ชื่อและความหมายของตัวละครที่ปรากฏในวรรณกรรมแปลเรื่องไซอิ๋ว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ข้อ 1) เพื่อวิเคราะห์กลวิธีการตั้งชื่อของตัวละครที่ปรากฏในวรรณกรรมแปลเรื่องไซอิ๋ว และ 2) เพื่อวิเคราะห์ภาพสะท้อนวัฒนธรรมจากความหมายของชื่อตัวละครในวรรณกรรมแปลเรื่องไซอิ๋ว โดยผู้วิจัยได้รวบรวมรายชื่อตัวละครในวรรณกรรมแปลเรื่องไซอิ๋วเป็นจำนวนทั้งหมด 284 ชื่อ ผลการวิจัยกลวิธีการตั้งชื่อตัวละคร พบว่า กลวิธีการตั้งชื่อตัวละครมีทั้งหมด 4 กลวิธี ได้แก่ 1) กลวิธีการทับศัพท์ 2) กลวิธีการประสมศัพท์ 3) กลวิธีการแปลความ และ 4) กลวิธีการตั้งชื่อใหม่ ผลการวิจัยภาพสะท้อนวัฒนธรรม พบภาพสะท้อนวัฒนธรรมใน 3 ด้าน ได้แก่ 1) ภาพสะท้อนด้านความเชื่อ 2) ภาพสะท้อนด้านสภาพสังคม และ 3) ภาพสะท้อนด้านค่านิยม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
จรัสศรี จิรภาส. (2548). เห้งเจีย (ฉัเทียนต้าเสิ้ง) ลิงในวรรณกรรมที่กลายเป็นเทพเจ้า. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
ชานนท์ เชาว์จิรพันธุ์. (2561). การศึกษากลวิธีการแปลชื่อร้านค้าภาษาจีนเป็นภาษาไทยในเขตสาทร กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการแปล. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ถาวร สิกขโกศล. (2559). ชื่อแซ่และระบบตระกูลแซ่ อัตลักษณ์สำคัญเบื้องต้นของคนจีน. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
เถา เถา หลิว. (2567). เทพปกรณัมจีน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แอร์โรว์.
บารุง สุขพรรณ์. (2525). บทบาทของชาวจีนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2550). วัฒนธรรมทางภาษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (2554) . พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ:ราชบัณฑิตยสถาน.
พระก้องเกียรติ สุวฑฒนปญโญ และ พระมหาสุรศักดิ์ ภูริโก. (2566). “ชาวไทยเชื้อสายจีน: วิถีชีวิตทางวัฒนธรรม”. วารสารพุทธอาเซียนศึกษา. 8(2), หน้า 43 – 55.
สมเด็จ ฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2556) . ตำนานหนังสือสามก๊ก. นนบุรี: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า 2000.
สุภัทร ชัยวัฒนพันธุ์. (2549). ประวัติวรรณคดีจีน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
สุวรรณา ตั้งทีฆะรักษ์. (2552). ภาษาและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพฯ.
โอฬาร รัตนภักดี. (2563). มนุษย์ สังคม และวัฒนธรรมในวรรณกรรมและภาพยนตร์. หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการสังคมศาสตร์. ลำบาง: วิทยาลัยสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง.
