ระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย วัดพรหมคุณาราม รัฐอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา

Main Article Content

สงกรานต์ พิมพา
พระวิเทศพรหมคุณ
สมชัย ศรีนอก

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้ระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยในประเทศสหรัฐอเมริกา 2) สร้างระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยในประเทศสหรัฐอเมริกา 3) ทดลองระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทยในประเทศสหรัฐอเมริกาและ 4) ประเมินระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย วัดพรหมคุณาราม รัฐอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ชาวไทยและชาวต่างประเทศที่สมัครใจเข้าร่วมกิจกรรม จำนวน 25 คน โดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และ ระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การวิเคราะห์เชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1. การศึกษาระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดพรหมคุณาราม รัฐอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา มี 5 ด้าน คือ ด้านการบริหาร ด้านอาคารสถานที่ ด้านการบริการ ด้านการเผยแผ่ และด้านเครือข่าย 2. การสร้างระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย พบว่า มี 5 กิจกรรม คือ กิจกรรมทำวัตรสวดมนต์ กิจกรรมปฏิบัติธรรมเจริญสติภาวนา กิจกรรมวัฒนธรรมไทย กิจกรรมชมรมจิตอาสาวัดพรหมคุณาราม และกิจกรรมชมรมรักษ์ไทย ผลการประเมินระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย โดยภาพรวมพบว่า มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก และมีความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมากที่สุด 3. การทดลองระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย พบว่า พระธรรมทูตไทยมีแนวทางการดำเนินกิจกรรมเผยแผ่พระพุทธศาสนาดังนี้ (1) การสร้างจิตสำนึกสาธารณะ (2) ความภูมิใจในตนเอง (3) ช่วยเหลือผู้อื่น (4) ปรับตัวเข้ากับสังคม (5) อนุรักษ์วัฒนธรรมไทย( 6) สร้างความสามัคคี (7) สร้างค่านิยมที่ดี 4. การประเมินระบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตไทย วัดพรหมคุณาราม โดยภาพรวม พบว่า อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 4.09

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). พระธรรมทูตในต่างประเทศ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

เสถียร โพธินันทะ. (2543). พระพุทธศาสนาในราชอาณาจักรไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2555). พระพุทธศาสนาในอาเซีย. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงทเพมหานคร: ธรรมสภา.

พระมหาศรีพยัคฆ์ กงพาน. (2562). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของนักเผยแผ่ที่สอดคล้องกับสังคมไทย”. (ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.

พระศรีสิทธิวิเทศ (ธวัชชัย ธมฺมชโย). (2564). “รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต ในเขตบริหารพิเศษฮ่องกงแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน”. (ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระศรีรัตนโมลี (สมคิด สุรเตโซ/เหลาฉลาด). (2560).“รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์”. วารสารบัณฑิตย์ศึกษาปริทัศน์. 13 (ฉบับพิเศษ เล่ม 2), 97-107.

วิกิพีเดีย สารนุกรมเสรี. (2543, 7 พฤษภาคม). ประเทศไทย. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 3 มกราคม 2568 จาก https://th.wikipedia.org/wiki/ ประเทศไทย.

เสถียร โพธินันทะ. (2543). พระพุทธศาสนาในราชอาณาจักรไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

อรทัย พนาราม. (2561). “สื่อมวลชนกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา”. (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ). บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.