อภัยราชกุมารสูตร: แนวทางการสื่อสารแบบพระพุทธศาสนาเถรวาทเพื่อแก้ปัญหาการสื่อสารออนไลน์ในสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาแนวทางการสื่อสารตามหลักพุทธศาสนาเถรวาทเพื่อรับมือกับปัญหาการสื่อสารออนไลน์ในสังคมไทย โดยใช้วิธีการศึกษาจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่า ปัจจุบัน การสื่อสารผ่านสื่อออนไลน์ได้สร้างอิทธิพลต่อการรับรู้ของผู้คนอย่างมหาศาล โดยเฉพาะการนำเสนอข้อมูลเชิงลบเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา ซึ่งส่งผลกระทบต่อศรัทธาของพุทธศาสนิกชน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ ปัญหาสำคัญที่บทความชี้ให้เห็นมีสองประการหลัก ได้แก่ 1) การขาดหลักจริยธรรมในการสื่อสารออนไลน์ ซึ่งมักถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทำลายบุคคลอื่น และ 2) การที่ผู้รับสาร โดยเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ ขาดวุฒิภาวะและการยับยั้งชั่งใจในการไตร่ตรองข้อมูลข่าวสาร เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว หลักการสื่อสารจาก "อภัยราชกุมารสูตร" เป็นกรอบแนวคิดสำคัญ หลักการนี้ให้ความสำคัญกับองค์ประกอบของการสื่อสาร 2 ประการคือ การสื่อสารความจริง และ การสื่อสารที่เกิดประโยชน์ ตามหลักการในพระสูตร พระพุทธองค์จะตรัสวาจาที่เป็นจริง แท้ และประกอบด้วยประโยชน์เท่านั้น โดยจะทรงทราบกาลอันควรในการสื่อสาร แม้ว่าวาจานั้นอาจไม่เป็นที่พอใจของผู้ฟังก็ตาม. ในทางกลับกัน วาจาใดแม้เป็นจริง แต่หากไม่ประกอบด้วยประโยชน์ พระองค์ก็จะไม่ตรัส ส่วนการประยุกต์ใช้หลักอภัยราชกุมารสูตรสามารถแก้ไขปัญหาการสื่อสารออนไลน์ได้โดย 1) การแก้ปัญหาเชิงจริยธรรม ผ่านการยึดถือ "ประโยชน์" เป็นเกณฑ์ กล่าวคือ หากข้อมูลข่าวสารไม่ได้สร้างสรรค์ประโยชน์ต่อตนเองและสังคม ก็ไม่ควรรับหรือส่งต่อ และ 2) การสร้างอุดมคติทางการสื่อสาร เพื่อส่งเสริมการยับยั้งชั่งใจ โดยใช้ปัญญาและวิจารณญาณในการพิจารณาบริบทและเป้าหมายของสารก่อนตัดสินใจเชื่อหรือตอบสนอง แนวทางดังกล่าวจึงเป็นการสร้างเกราะป้องกันทางปัญญาและจริยธรรมสำหรับผู้ใช้งานสื่อออนไลน์ในสังคมไทย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุธี พลพงษ์ และคณะ.(2550). สื่อและเทคโนโลยี: ชุดความรู้นิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำราคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วสิฐพัชร์ วาฤทธิ์ และคณะ.(2557). รูปแบบการสื่อสารด้านพุทธศาสนาสู่คนรุ่นใหม่ในประเทศไทยยุคปัจจุบัน. รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา.(2549). การใช้ประโยชน์เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการแสวงหาและการเรียนรู้จริยธรรมของเยาวชน. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวารสารสนเทศ. ภาควิชาวารสารสนเทศ. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
A.M.S. Zalzala and A.S. Morris. (1996). Neural Networks for Robotic Control: Theory and Applications. London: Eills Horwood.
David J. Kalupahana. (1992). A History of Buddhist Philosophy: Continuities and Discontinuities. Honolulu: University of Hawaii Press.